Σωτηρία!
«Ζωή δεν είναι να περιμένεις να σταματήσει η βροχή.
Είναι να μάθεις να χορεύεις κάτω από τη βροχή!»
Είναι να μάθεις να χορεύεις κάτω από τη βροχή!»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010
"Ηλεκτρονικός Αναγνώστης".
Ένα blog για τους e-readers και τα e-books στα ελληνικά.
Έχει ξεκινήσει ένα blog για τους ηλεκτρονικούς αναγνώστες (e-readers) και τα e-books, τον "Ηλεκτρονικό Αναγνώστη".
Σκοπός του είναι να συνεχίσει το blog με περιεχόμενο όσο το δυνατόν πιο κοντά στα ελληνικά ενδιαφέροντα, παρουσιάζοντας περισσότερες συσκευές που διατίθενται στην ελληνική αγορά και πού μπορεί να βρει κανείς ελληνικά ebooks (ελληνικά e-bookshops κλπ).
Έχει ξεκινήσει ένα blog για τους ηλεκτρονικούς αναγνώστες (e-readers) και τα e-books, τον "Ηλεκτρονικό Αναγνώστη".
Σκοπός του είναι να συνεχίσει το blog με περιεχόμενο όσο το δυνατόν πιο κοντά στα ελληνικά ενδιαφέροντα, παρουσιάζοντας περισσότερες συσκευές που διατίθενται στην ελληνική αγορά και πού μπορεί να βρει κανείς ελληνικά ebooks (ελληνικά e-bookshops κλπ).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Απότομο «φρένο» στις προσδοκίες για deal!
Στην πεζή πραγματικότητα «προσγειώνεται» το τραπεζικό σύστημα, καθώς κάθε ημέρα που περνά αποδεικνύεται ότι οι προσδοκίες για μεγάλα deal ήταν ανεδαφικές, τα σενάρια άγγιξαν και τα όρια της γραφικότητας, ενώ οι περισσότεροι τραπεζίτες είναι σήμερα περισσότερο απασχολημένη με την… επιβίωση στη δύσκολη καθημερινότητα για το σύστημα, παρά με το σχεδιασμό εντυπωσιακών συμφωνιών.
Τις τελευταίες ημέρες, στον απόηχο της πρότασης Σάλλα για διπλή εξαγορά κρατικών τραπεζών και των αποτελεσμάτων των ευρωπαϊκών τεστ αντοχής, έκαναν το γύρο της αγοράς τα πιο απίθανα σενάρια τραπεζικών εξαγορών:...n Η προβληματική ING, που δυσκολεύεται να αγοράσει ακόμη και ένα κτίριο γραφείων χωρίς άδεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετά τη διάσωσή της, το 2008, από την ολλανδική κυβέρνηση, εμφανίσθηκε ως επίδοξος αγοραστής της Marfin Popular Bank. Η διοίκηση της τράπεζας που υποτίθεται ότι έγινε στόχος εξαγοράς δήλωσε άγνοια για την προσφορά, πολύ απλά γιατί τέτοια προσφορά ούτε υπήρξε, ούτε και θα μπορούσε να έχει συζητηθεί.
n Η τουρκική Ziraat εμφανίσθηκε αίφνης στο προσκήνιο, από ένα δημοσίευμα στον τουρκικό Τύπο, να ενδιαφέρεται για την εξαγορά της ATEbank! Επρόκειτο, βέβαια, για άλλο ένα, διασκεδαστικό κατά τα άλλα, πλην όμως αβάσιμο σενάριο: όπως λένε έμπειρα τραπεζικά στελέχη, μόνο από μια μαζική κρίση παραφροσύνης θα αποφάσιζαν τα στελέχη μιας τουρκικής τράπεζας να αφήσουν τους ικανοποιητικούς ρυθμούς μεγέθυνσης της εσωτερικής τους αγοράς, για να εμπλακούν σε μια περιπέτεια στην μισοχρεοκοπημένη Ελλάδα και μάλιστα αναλαμβάνοντας την τύχη της μοναδικής ελληνικής τράπεζας που «κόπηκε» στα τεστ αντοχής και έχει μπροστά της μια μακρά περίοδο αναδιάρθρωσης.
n Προς στιγμήν χθες, η επίσκεψη του Ν. Νανόπουλου στο γραφείο του υπουργού Οικονομικών έδωσε το έναυσμα για νέες εικασίες στην αγορά. Αρκετοί έκαναν λόγο, με αφορμή και το γεγονός, ότι από τις δύο πλευρές δεν έγιναν «διαρροές» για το περιεχόμενο της συζήτησης, για κάποια πολύ σοβαρή μυστική συζήτηση, που ενδεχομένως να αφορά κάποια πρόταση της Eurobank για το Τ.Τ. και την ΑΤΕ, ή για την Εθνική Τράπεζα. Πηγές του υπουργείου Οικονομικών τονίζουν, πάντως, ότι δεν υπάρχει λόγος να οργιάζει η φαντασία, καθώς από τη συνάντηση αυτή δεν προμηνύεται κάποια εντυπωσιακή εξέλιξη τις επόμενες ημέρες.
Όλα δείχνουν, ότι στο αμέσως προσεχές μέλλον, οι Έλληνες τραπεζίτες δεν αναμένεται να εμπλακούν σε μεγάλες συμφωνίες. Ακόμη και η διοίκηση Σάλλα στην Τράπεζα Πειραιώς, που διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στις τελευταίες εξελίξεις, κρατά κλειστά τα χαρτιά της για το ενδεχόμενο να προχωρήσει σύντομα σε μεγάλη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Πληροφορίες αναφέρουν, ότι έχει προσλάβει ως σύμβουλο την Goldman Sachs για τις επόμενες κινήσεις της, αλλά για να προχωρήσει σε μια μεγάλη αύξηση κεφαλαίου θα πρέπει πρώτα να υπάρξει πρόοδος σε σχέση με την πρόταση εξαγοράς της ΑΤΕ και του Τ.Τ., αφού σε αντίθετη περίπτωση δεν θα υπάρχει λόγος άντλησης ενός τόσο μεγάλου ποσού (για 1,2 δις. ευρώ γίνεται λόγος).
Έτσι, οι προσδοκίες θεαματικών ανακατατάξεων περνούν και πάλι σε δεύτερη μοίρα και οι τραπεζίτες ασχολούνται με πολύ πιο… πεζά πράγματα της καθημερινότητας. Για παράδειγμα,
- Οι περισσότεροι έχουν πολύ σοβαρούς λόγους να περιμένουν με αγωνία τον επόμενο γύρο τεστ αντοχής, που θα διεξαχθούν μεν από την Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά με αποφασιστικό ρόλο του ΔΝΤ στη διαδικασία. Κάθε «στραβοπάτημα» σε αυτούς τους ελέγχους θα φέρει έναν τραπεζίτη αντιμέτωπο με δύο απειλητικά ενδεχόμενα: να χρειασθεί να ολοκληρώσει άμεσα και σε πολύ δύσκολες συνθήκες μια διαδικασία άντλησης κεφαλαίων από την αγορά, ή να πάρει το… πικρό φάρμακο της υπαγωγής στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
- Οι ανησυχίες για τη ρευστότητα παραμένουν σταθερά στο προσκήνιο, ιδιαίτερα μετά την τελευταία ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που προανήγγειλε μεγάλα «κουρέματα» στην αξία των καλυμμάτων που χρησιμοποιούν οι τράπεζες για το δανεισμό τους. Την ίδια στιγμή, οι ελληνικές τράπεζες παραμένουν σταθερά αποκλεισμένες από τη διατραπεζική αγορά, όπου μάλιστα μετά τα stress tests δεν φαίνεται να αποκαθίστανται οι ισορροπίες, καθώς τα προβλήματα εμπιστοσύνης παραμένουν σημαντικά και τα διατραπεζικά επιτόκια βρίσκονται σε ανοδική τροχιά. Μπροστά σε αυτές τις δυσκολίες, οι περισσότερες τραπεζικές διοικήσεις αναζητούν τρόπους να μεγαλώσουν τη «λίμνη» των καλυμμάτων που θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν προσεχώς για δανεισμό από την ΕΚΤ και σε αυτή την κατεύθυνση αναμένονται το επόμενο διάστημα αρκετές κινήσεις έκδοσης καλυμμένων ομολόγων.
http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/896--lr----deal
Τις τελευταίες ημέρες, στον απόηχο της πρότασης Σάλλα για διπλή εξαγορά κρατικών τραπεζών και των αποτελεσμάτων των ευρωπαϊκών τεστ αντοχής, έκαναν το γύρο της αγοράς τα πιο απίθανα σενάρια τραπεζικών εξαγορών:...n Η προβληματική ING, που δυσκολεύεται να αγοράσει ακόμη και ένα κτίριο γραφείων χωρίς άδεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετά τη διάσωσή της, το 2008, από την ολλανδική κυβέρνηση, εμφανίσθηκε ως επίδοξος αγοραστής της Marfin Popular Bank. Η διοίκηση της τράπεζας που υποτίθεται ότι έγινε στόχος εξαγοράς δήλωσε άγνοια για την προσφορά, πολύ απλά γιατί τέτοια προσφορά ούτε υπήρξε, ούτε και θα μπορούσε να έχει συζητηθεί.
n Η τουρκική Ziraat εμφανίσθηκε αίφνης στο προσκήνιο, από ένα δημοσίευμα στον τουρκικό Τύπο, να ενδιαφέρεται για την εξαγορά της ATEbank! Επρόκειτο, βέβαια, για άλλο ένα, διασκεδαστικό κατά τα άλλα, πλην όμως αβάσιμο σενάριο: όπως λένε έμπειρα τραπεζικά στελέχη, μόνο από μια μαζική κρίση παραφροσύνης θα αποφάσιζαν τα στελέχη μιας τουρκικής τράπεζας να αφήσουν τους ικανοποιητικούς ρυθμούς μεγέθυνσης της εσωτερικής τους αγοράς, για να εμπλακούν σε μια περιπέτεια στην μισοχρεοκοπημένη Ελλάδα και μάλιστα αναλαμβάνοντας την τύχη της μοναδικής ελληνικής τράπεζας που «κόπηκε» στα τεστ αντοχής και έχει μπροστά της μια μακρά περίοδο αναδιάρθρωσης.
n Προς στιγμήν χθες, η επίσκεψη του Ν. Νανόπουλου στο γραφείο του υπουργού Οικονομικών έδωσε το έναυσμα για νέες εικασίες στην αγορά. Αρκετοί έκαναν λόγο, με αφορμή και το γεγονός, ότι από τις δύο πλευρές δεν έγιναν «διαρροές» για το περιεχόμενο της συζήτησης, για κάποια πολύ σοβαρή μυστική συζήτηση, που ενδεχομένως να αφορά κάποια πρόταση της Eurobank για το Τ.Τ. και την ΑΤΕ, ή για την Εθνική Τράπεζα. Πηγές του υπουργείου Οικονομικών τονίζουν, πάντως, ότι δεν υπάρχει λόγος να οργιάζει η φαντασία, καθώς από τη συνάντηση αυτή δεν προμηνύεται κάποια εντυπωσιακή εξέλιξη τις επόμενες ημέρες.
Όλα δείχνουν, ότι στο αμέσως προσεχές μέλλον, οι Έλληνες τραπεζίτες δεν αναμένεται να εμπλακούν σε μεγάλες συμφωνίες. Ακόμη και η διοίκηση Σάλλα στην Τράπεζα Πειραιώς, που διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στις τελευταίες εξελίξεις, κρατά κλειστά τα χαρτιά της για το ενδεχόμενο να προχωρήσει σύντομα σε μεγάλη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Πληροφορίες αναφέρουν, ότι έχει προσλάβει ως σύμβουλο την Goldman Sachs για τις επόμενες κινήσεις της, αλλά για να προχωρήσει σε μια μεγάλη αύξηση κεφαλαίου θα πρέπει πρώτα να υπάρξει πρόοδος σε σχέση με την πρόταση εξαγοράς της ΑΤΕ και του Τ.Τ., αφού σε αντίθετη περίπτωση δεν θα υπάρχει λόγος άντλησης ενός τόσο μεγάλου ποσού (για 1,2 δις. ευρώ γίνεται λόγος).
Έτσι, οι προσδοκίες θεαματικών ανακατατάξεων περνούν και πάλι σε δεύτερη μοίρα και οι τραπεζίτες ασχολούνται με πολύ πιο… πεζά πράγματα της καθημερινότητας. Για παράδειγμα,
- Οι περισσότεροι έχουν πολύ σοβαρούς λόγους να περιμένουν με αγωνία τον επόμενο γύρο τεστ αντοχής, που θα διεξαχθούν μεν από την Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά με αποφασιστικό ρόλο του ΔΝΤ στη διαδικασία. Κάθε «στραβοπάτημα» σε αυτούς τους ελέγχους θα φέρει έναν τραπεζίτη αντιμέτωπο με δύο απειλητικά ενδεχόμενα: να χρειασθεί να ολοκληρώσει άμεσα και σε πολύ δύσκολες συνθήκες μια διαδικασία άντλησης κεφαλαίων από την αγορά, ή να πάρει το… πικρό φάρμακο της υπαγωγής στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
- Οι ανησυχίες για τη ρευστότητα παραμένουν σταθερά στο προσκήνιο, ιδιαίτερα μετά την τελευταία ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που προανήγγειλε μεγάλα «κουρέματα» στην αξία των καλυμμάτων που χρησιμοποιούν οι τράπεζες για το δανεισμό τους. Την ίδια στιγμή, οι ελληνικές τράπεζες παραμένουν σταθερά αποκλεισμένες από τη διατραπεζική αγορά, όπου μάλιστα μετά τα stress tests δεν φαίνεται να αποκαθίστανται οι ισορροπίες, καθώς τα προβλήματα εμπιστοσύνης παραμένουν σημαντικά και τα διατραπεζικά επιτόκια βρίσκονται σε ανοδική τροχιά. Μπροστά σε αυτές τις δυσκολίες, οι περισσότερες τραπεζικές διοικήσεις αναζητούν τρόπους να μεγαλώσουν τη «λίμνη» των καλυμμάτων που θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν προσεχώς για δανεισμό από την ΕΚΤ και σε αυτή την κατεύθυνση αναμένονται το επόμενο διάστημα αρκετές κινήσεις έκδοσης καλυμμένων ομολόγων.
http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/896--lr----deal
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Ποδηλατόδρομοι ...αλλά Ελληνικά!
Πριν λίγους μήνες ο Δήμος Ηρακλείου οριοθέτησε ποδηλατόδρομους στην λεωφόρο Κνωσού, έναν στην άνοδο και έναν στην κάθοδο. Οι ποδηλατόδρομοι ξεκινούν λίγο μετά τη γέφυρα της Εθνικής και τελειώνουν λίγο πριν το Βενιζέλειο. Έχουν πλάτος 30 εκατοστά και μήκος 1.400 μέτρα (ο καθένας). Όποιος συμπολίτης μας θα ήθελε να τον διασχίσει με το ποδήλατό του θα πρέπει να περάσει πάνω από περίπου 500 αυτοκίνητα και καμιά πενηνταριά κάδους σκουπιδιών.
Ευχαριστούμε θερμά το Δήμο Ηρακλείου, αλλά δεν είμαστε βλάκες, ποδηλάτες είμαστε. Και παρακαλούμε ευγενικά αυτούς που υπέγραψαν την εντολή για να πληρωθεί η …οριοθέτησή του να επιστρέψουν ΑΜΕΣΩΣ τα χρήματα (από την τσέπη τους) στο Ταμείο του Δήμου για να χρησιμοποιηθούν σε χρήσιμα πράγματα.
Παρακαλούμε επίσης το Δημοτικό Συμβούλιο και το Δήμαρχο να ζητήσει ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ γιατί οι Δημότες Ηρακλείου ΔΕΝ είναι ηλίθιοι.
http://www.facebook.com/?tid=471149055872&sk=messages#!/album.php?aid=18681&id=140367869318238&ref=nf
Ευχαριστούμε θερμά το Δήμο Ηρακλείου, αλλά δεν είμαστε βλάκες, ποδηλάτες είμαστε. Και παρακαλούμε ευγενικά αυτούς που υπέγραψαν την εντολή για να πληρωθεί η …οριοθέτησή του να επιστρέψουν ΑΜΕΣΩΣ τα χρήματα (από την τσέπη τους) στο Ταμείο του Δήμου για να χρησιμοποιηθούν σε χρήσιμα πράγματα.
Παρακαλούμε επίσης το Δημοτικό Συμβούλιο και το Δήμαρχο να ζητήσει ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ γιατί οι Δημότες Ηρακλείου ΔΕΝ είναι ηλίθιοι.
http://www.facebook.com/?tid=471149055872&sk=messages#!/album.php?aid=18681&id=140367869318238&ref=nf
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
«Ανθεί» η παραβίαση προσωπικών δεδομένων μέσω διαδικτύου.
Αυξήθηκε ο αριθμός παραβιάσεων των προσωπικών δεδομένων στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της αρμόδιας Ανεξάρτητης Αρχής. Παραβιάσεις καταγράφονται και σε άλλους τομείς, όπως στο κράτος, στην εργασία, στο χρηματοπιστωτικό τομέα, στην υγεία και στην ασφάλιση.
Εκτός από τα υψηλά ποσοστά παραβατικότητας, αύξηση παρατηρήθηκε και στον αριθμό καταγγελιών, προσφυγών, και ερωτημάτων που υπέβαλαν πολίτες προς την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Πιο συγκεκριμένα, ο αριθμός των καταγγελιών για τις ηλεκτρονικές παραβιάσεις έφτασε τις 228, σε αντίθεση με τις 96 προσφυγές που αφορούν στο κράτος, τις διωκτικές αρχές και τη δημόσια διοίκηση. Ακολουθούν οι καταγγελίες για τις εργασιακές σχέσεις που αγγίζουν τις 70 και αυτές ενάντια σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που αριθμούνται σε 61.
Το περιεχόμενο των παραβιάσεων ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σχετίζεται με τον ενοχλητικό βομβαρδισμό διαφημιστικών μηνυμάτων μέσω διαδικτύου (spam), την αλόγιστη χρήση καμερών παρακολούθησης, την ταυτοποίηση και τον έλεγχο προσώπων μέσω βιομετρικών δεδομένων, την παραβίαση δεδομένων υγείας και οικονομικών, την εσφαλμένη μη διαγραφή καταναλωτών από το σύστημα «Τειρεσίας» κ.λπ....Η ελλιπής στελέχωση της ΑΠΠΔ και η μεγάλη της ανάγκη για παραπάνω προσωπικό λόγω του όγκου των υποθέσεων που αντιμετωπίζει την οδηγεί σε δυσλειτουργία. Ως λύση για το παραπάνω πρόβλημα προωθήθηκαν προληπτικοί έλεγχοι κρατικών φορέων και επιχειρήσεων ώστε να περιοριστούν φαινόμενα παραβίασης προσωπικών δεδομένων. Έτσι, μια σειρά οδηγιών καταρτίστηκε για να προλάβει τις συνέπειες που επιφέρει η εξέλιξη της τεχνολογίας σε βάρος των προσωπικών δεδομένων. Τα σχέδια αφορούν στη λειτουργία συστημάτων βιντεοεπιτήρησης σε ιδιωτικούς χώρους και στην επικοινωνία των πολιτικών με το εκλογικό σώμα. Τα σχέδια της Αρχής ανέφερε την Τετάρτη ο πρόεδρός της Χρίστος Γεραρής, κατά την παρουσίαση της ετήσιας έκθεσης για το 2009.
Το έργο της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα επικεντρώθηκε στους δημοτικούς συμβούλους, στους οποίους αναγνώρισε το δικαίωμα να έχουν –δίχως επίκληση ειδικού έννομου συμφέροντος– πρόσβαση σε στοιχεία του δήμου με προσωπικά δεδομένα δημοτών. Επίσης, οι αρμόδιοι ερεύνησαν το δικαίωμα πρόσβασης των ασθενών στον ιατρικό τους φάκελο, την, για ερευνητικούς και επιστημονικούς σκοπούς, αναζήτηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σε αρχεία, ήρθαν σε επικοινωνία με την Google για το πρόγραμμα streetview (εικονική περιήγηση στους δρόμους των πόλεων) και εξέτασαν το φαινόμενο της κατάρτισης αρχείων δεδομένων για σκοπούς διαφήμισης. Τέλος, εξέτασαν αιτήματα σχετικά με τις εργασιακές σχέσεις, μεταξύ των οποίων το δικαίωμα πρόσβασης των εργαζομένων στα προσωπικά τους δεδομένα και τον έλεγχο του ωραρίου. Στο ζήτημα των βιομετρικών δεδομένων, τονίστηκε ότι πρέπει να εξετάζεται κάθε φορά το αναγκαίο της επεξεργασίας τους και κατά πόσον το ίδιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να επιτευχθεί με λιγότερο επαχθή, για το άτομο, μέσα.
Σχετικά με τις παραβιάσεις των τραπεζικών λογαριασμών, αξίζει να σημειώσουμε ότι τα παραπλανητικά e-mail που δέχονται οι πελάτες του e-banking των τραπεζών βελτιώνονται συνεχώς, καθώς είναι πλέον γραμμένα σε σωστά ελληνικά και μπορούν να πείσουν ότι πρόκειται για επίσημη αλληλογραφία από την εκάστοτε τράπεζα. Επιπρόσθετα, οι παραβάτες στέλνουν παραπλανητικά e-mail, ζητώντας από τους πελάτες των τραπεζών να πληκτρολογήσουν τον αριθμό του λογαριασμού τους και τον μυστικό κωδικό, προκειμένου να μην μπλοκαριστεί η κάρτα τους. Στη συνέχεια, το μήνυμα οδηγεί τον πελάτη σε ειδικές, ψεύτικες ιστοσελίδες, πανομοιότυπες με τις πραγματικές των τραπεζών, μέσω των οποίων υποκλέπτουν τα στοιχεία των ανυποψίαστων θυμάτων. Μάλιστα, όπως αναφέρουν τραπεζικά στελέχη, πλέον στις σπείρες εικάζεται ότι συμμετέχουν εξειδικευμένοι γνώστες πληροφορικής, οι οποίοι απολύθηκαν από εταιρείες ηλεκτρονικής ασφάλειας και αξιοποιούν τις γνώσεις τους προκειμένου να υποκλέψουν πληροφορίες. Ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες για να προστατέψουν τους πελάτες τους διαθέτουν σύστημα ηλεκτρονικού κλειδάριθμου, το οποίο είναι απαραίτητο για να ολοκληρωθούν οι συναλλαγές. Δηλαδή, προμηθεύουν τους πελάτες τους με ένα ειδικό μηχάνημα, το οποίο δημιουργεί ψηφιακούς κωδικούς, τους οποίους και πληκτρολογούν όταν θέλουν να κάνουν συναλλαγές μέσω του Ιnternet. Έτσι, ακόμα και αν τα στοιχεία του λογαριασμού πέσουν στα χέρια των απατεώνων, δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν συναλλαγές, μιας και δεν γνωρίζουν τον κωδικό ασφαλείας. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το ύψος της λείας από την ηλεκτρονική απάτη φτάνει ετησίως ακόμα και τα 5 εκατομμύρια ευρώ.
http://tvxs.gr/node/63070
Εκτός από τα υψηλά ποσοστά παραβατικότητας, αύξηση παρατηρήθηκε και στον αριθμό καταγγελιών, προσφυγών, και ερωτημάτων που υπέβαλαν πολίτες προς την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Πιο συγκεκριμένα, ο αριθμός των καταγγελιών για τις ηλεκτρονικές παραβιάσεις έφτασε τις 228, σε αντίθεση με τις 96 προσφυγές που αφορούν στο κράτος, τις διωκτικές αρχές και τη δημόσια διοίκηση. Ακολουθούν οι καταγγελίες για τις εργασιακές σχέσεις που αγγίζουν τις 70 και αυτές ενάντια σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που αριθμούνται σε 61.
Το περιεχόμενο των παραβιάσεων ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σχετίζεται με τον ενοχλητικό βομβαρδισμό διαφημιστικών μηνυμάτων μέσω διαδικτύου (spam), την αλόγιστη χρήση καμερών παρακολούθησης, την ταυτοποίηση και τον έλεγχο προσώπων μέσω βιομετρικών δεδομένων, την παραβίαση δεδομένων υγείας και οικονομικών, την εσφαλμένη μη διαγραφή καταναλωτών από το σύστημα «Τειρεσίας» κ.λπ....Η ελλιπής στελέχωση της ΑΠΠΔ και η μεγάλη της ανάγκη για παραπάνω προσωπικό λόγω του όγκου των υποθέσεων που αντιμετωπίζει την οδηγεί σε δυσλειτουργία. Ως λύση για το παραπάνω πρόβλημα προωθήθηκαν προληπτικοί έλεγχοι κρατικών φορέων και επιχειρήσεων ώστε να περιοριστούν φαινόμενα παραβίασης προσωπικών δεδομένων. Έτσι, μια σειρά οδηγιών καταρτίστηκε για να προλάβει τις συνέπειες που επιφέρει η εξέλιξη της τεχνολογίας σε βάρος των προσωπικών δεδομένων. Τα σχέδια αφορούν στη λειτουργία συστημάτων βιντεοεπιτήρησης σε ιδιωτικούς χώρους και στην επικοινωνία των πολιτικών με το εκλογικό σώμα. Τα σχέδια της Αρχής ανέφερε την Τετάρτη ο πρόεδρός της Χρίστος Γεραρής, κατά την παρουσίαση της ετήσιας έκθεσης για το 2009.
Το έργο της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα επικεντρώθηκε στους δημοτικούς συμβούλους, στους οποίους αναγνώρισε το δικαίωμα να έχουν –δίχως επίκληση ειδικού έννομου συμφέροντος– πρόσβαση σε στοιχεία του δήμου με προσωπικά δεδομένα δημοτών. Επίσης, οι αρμόδιοι ερεύνησαν το δικαίωμα πρόσβασης των ασθενών στον ιατρικό τους φάκελο, την, για ερευνητικούς και επιστημονικούς σκοπούς, αναζήτηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σε αρχεία, ήρθαν σε επικοινωνία με την Google για το πρόγραμμα streetview (εικονική περιήγηση στους δρόμους των πόλεων) και εξέτασαν το φαινόμενο της κατάρτισης αρχείων δεδομένων για σκοπούς διαφήμισης. Τέλος, εξέτασαν αιτήματα σχετικά με τις εργασιακές σχέσεις, μεταξύ των οποίων το δικαίωμα πρόσβασης των εργαζομένων στα προσωπικά τους δεδομένα και τον έλεγχο του ωραρίου. Στο ζήτημα των βιομετρικών δεδομένων, τονίστηκε ότι πρέπει να εξετάζεται κάθε φορά το αναγκαίο της επεξεργασίας τους και κατά πόσον το ίδιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να επιτευχθεί με λιγότερο επαχθή, για το άτομο, μέσα.
Σχετικά με τις παραβιάσεις των τραπεζικών λογαριασμών, αξίζει να σημειώσουμε ότι τα παραπλανητικά e-mail που δέχονται οι πελάτες του e-banking των τραπεζών βελτιώνονται συνεχώς, καθώς είναι πλέον γραμμένα σε σωστά ελληνικά και μπορούν να πείσουν ότι πρόκειται για επίσημη αλληλογραφία από την εκάστοτε τράπεζα. Επιπρόσθετα, οι παραβάτες στέλνουν παραπλανητικά e-mail, ζητώντας από τους πελάτες των τραπεζών να πληκτρολογήσουν τον αριθμό του λογαριασμού τους και τον μυστικό κωδικό, προκειμένου να μην μπλοκαριστεί η κάρτα τους. Στη συνέχεια, το μήνυμα οδηγεί τον πελάτη σε ειδικές, ψεύτικες ιστοσελίδες, πανομοιότυπες με τις πραγματικές των τραπεζών, μέσω των οποίων υποκλέπτουν τα στοιχεία των ανυποψίαστων θυμάτων. Μάλιστα, όπως αναφέρουν τραπεζικά στελέχη, πλέον στις σπείρες εικάζεται ότι συμμετέχουν εξειδικευμένοι γνώστες πληροφορικής, οι οποίοι απολύθηκαν από εταιρείες ηλεκτρονικής ασφάλειας και αξιοποιούν τις γνώσεις τους προκειμένου να υποκλέψουν πληροφορίες. Ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες για να προστατέψουν τους πελάτες τους διαθέτουν σύστημα ηλεκτρονικού κλειδάριθμου, το οποίο είναι απαραίτητο για να ολοκληρωθούν οι συναλλαγές. Δηλαδή, προμηθεύουν τους πελάτες τους με ένα ειδικό μηχάνημα, το οποίο δημιουργεί ψηφιακούς κωδικούς, τους οποίους και πληκτρολογούν όταν θέλουν να κάνουν συναλλαγές μέσω του Ιnternet. Έτσι, ακόμα και αν τα στοιχεία του λογαριασμού πέσουν στα χέρια των απατεώνων, δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν συναλλαγές, μιας και δεν γνωρίζουν τον κωδικό ασφαλείας. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το ύψος της λείας από την ηλεκτρονική απάτη φτάνει ετησίως ακόμα και τα 5 εκατομμύρια ευρώ.
http://tvxs.gr/node/63070
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010
Εφιάλτης στο δρόμο με την .. ‘τρόικα’
Αν η τέχνη αναζητεί την ομορφιά και η επιστήμη την αλήθεια τότε η πολιτική, ιδιαίτερα στις μέρες μας, φαίνεται να αναζητεί, κυρίως, τον τρόπο της ωραιοποίησης του μη αληθούς. Και αν η τέχνη χρειάζεται την ψυχή και η επιστήμη τη λογική για να λειτουργήσουν, τότε η πολιτική χρειάζεται οτιδήποτε μπορεί να τη βοηθήσει στην επίτευξη του στόχου της, ακόμη και αν αυτό πηγάζει από μία επιστήμη, όπως είναι η ψυχολογία, ή μία τέχνη, όπως είναι ο κινηματογράφος.
Γιατί ακόμη και ο Χίτσκοκ θα ζήλευε το σκηνικό τρόμου που έχει στηθεί στην Ελλάδα, με πρωταγωνιστές από τη μία την ‘τρόικα’ στο ρόλο του κακού και ενίοτε, σχεδόν, ψυχασθενούς ‘δολοφόνου’ των συντάξεων, των μισθών, των επιδομάτων και άλλων περιουσιακών δικαιωμάτων των Ελλήνων και από την άλλη των πολιτικών κομμάτων (άλλων περισσότερο και άλλων λιγότερο), στο ρόλο του καλού, του ήρωα που με αυτοθυσία αντιστέκεται στο ‘τέρας’ της φύσης, προκειμένου να σώσει τον ελληνικό λαό ( και γιατί όχι και τον κόσμο ολόκληρο, όπως ειπώθηκε από τα έδρανα της Βουλής) και να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη, την τάξη και την ασφάλεια....Όπως σε κάθε προσεγμένη, εμπορική, ταινία, έτσι και στη δική μας περίπτωση, στην αρχή όλα φαίνονταν καλά αλλά μόνο για λίγο, όταν ξαφνικά άρχισε να πλανάται στον αέρα η οσμή ‘κακού’, την ενδεχόμενη έλευση του οποίου όλοι απεύχονταν αλλά και όλοι φοβούνταν. Όπως σε κάθε σωστό θρίλερ, στην αρχή ο ‘κακός’ έκρυβε αυτήν του την ιδιότητα και παρουσιάζονταν ως καλός, μόνο για να αποκαλυφθεί αργότερα η πραγματική εγκληματική του υπόσταση. Αρκεί μία φωτογραφία των μελών της τρόικας ή ένα τηλεοπτικό στιγμιότυπο από αυτά που τα κανάλια προβάλλουν όταν μας προετοιμάζουν για την επόμενη επίσκεψη της στη χώρα, για να προταθεί η Ελλάδα για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας τρόμου (αν δεν υπάρχει μπορεί να δημιουργηθεί μέσα στα πλαίσια της συνολικής αναδιοργάνωσης της κοινωνίας). Η πιο δραματική στιγμή του έργου, όμως, έρχεται όταν ο ήρωας προτάσσει τα στήθια του για να πολεμήσει τον κακό, σε μία μάχη άνιση και ως εκ τούτου ηρωική και η οποία, φυσικά, συνοδεύεται από τις απαραίτητες εμπορικές, ηρωικές, ατάκες: ‘δε με νοιάζει η ζωή μου, μόνο η σωτηρία της πατρίδας μου’ -- ‘μπορεί να μη νίκησα το θηρίο αλλά το τραυμάτισα’.
Όμως ακόμη και ο Φρόυντ θα θαύμαζε τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι τεχνικές ψυχολογικής χειραγώγησης του κόσμου, με το ‘ψυχολογικό οπλοστάσιο’ να περιλαμβάνει την τεχνική του αιφνιδιασμού, της έντεχνης παρουσίασης διλημμάτων με την παράλληλη υπόδειξη της ‘υποχρεωτικής’ λύσης τους, της δημιουργίας φόβου, τρόμου και πανικού ώστε να χαθεί κάθε δυνατότητα λογικής σκέψης και κριτικής, του εκφοβισμού και της απειλής της προσκόλλησης της ‘ρετσινιάς’ του λαϊκιστή και του κερδοσκόπου σε όποιον διαφωνεί με την ‘υπέρτατη αλήθεια’, που μόνο η πολιτική εξουσία έχει το προνόμιο να κατέχει και να αποκαλύπτει και της κατεύθυνσης της οργής του κόσμου στην ‘τρόικα’, την οποία όλοι θα πρέπει να μισούμε αλλά και να θεωρούμε μοναδική υπεύθυνη για κάθε δεινό που μας βρήκε, παρόλο που ήμασταν εμείς που την παρακαλούσαμε για μήνες να γίνει ο ‘αφέντης’ του ‘χωριού’ μας.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο μόνος ρόλος που δε φαίνεται να έχει θέση είναι αυτός του λογικά σκεπτόμενου πολίτη, που με απλή συλλογιστική διαδικασία προσπαθεί να συνθέσει ένα παζλ που να προσεγγίζει όσο το δυνατόν περισσότερο την αλήθεια. Όποιος δε μπορεί να αντιληφθεί το ‘αυτονόητο’ της ορθότητας των πράξεων, των συμπερασμάτων και των προβλέψεων του ‘ήρωα πολιτικού’, καλά θα κάνει να σωπάσει και να αποτραβηχτεί στην ερημιά της άγνοιας του. Το μέλλον θα δείξει πόσο άδικο είχε να τον αμφισβητήσει έστω και στο ελάχιστο, και να τολμήσει να ζητήσει μία ώριμη και βασισμένη σε αληθινά στοιχεία επανεξέταση των επιλογών του.
Υπάρχουν δύο ειδών θρίλερ, αυτά που έχουν κακό και αυτά που έχουν καλό τέλος. Και στις δύο κατηγορίες, ωστόσο, υπάρχουν πολλά αθώα θύματα στην πορεία, ασχέτως της τελικής έκβασης της ταινίας, που στην περίπτωση της Ελλάδας, όλοι ευχόμαστε να είναι αίσια. Όλοι, όμως, ευχόμαστε και κάτι ακόμη: το θρίλερ που ζούμε, να μην εξελιχτεί, απρόσμενα, σε ταινία οικονομικού εγκλήματος, του μεγαλύτερου, ίσως, που θα έχει βιώσει ποτέ η χώρα. Μα κάτι τέτοιο είναι, σχεδόν, απίθανο.. δεν είναι;
Πάνος Παναγιώτου
Διευθυντής ΕΚΤΑ – info@ekta1.gr
sofokleous10.gr
Γιατί ακόμη και ο Χίτσκοκ θα ζήλευε το σκηνικό τρόμου που έχει στηθεί στην Ελλάδα, με πρωταγωνιστές από τη μία την ‘τρόικα’ στο ρόλο του κακού και ενίοτε, σχεδόν, ψυχασθενούς ‘δολοφόνου’ των συντάξεων, των μισθών, των επιδομάτων και άλλων περιουσιακών δικαιωμάτων των Ελλήνων και από την άλλη των πολιτικών κομμάτων (άλλων περισσότερο και άλλων λιγότερο), στο ρόλο του καλού, του ήρωα που με αυτοθυσία αντιστέκεται στο ‘τέρας’ της φύσης, προκειμένου να σώσει τον ελληνικό λαό ( και γιατί όχι και τον κόσμο ολόκληρο, όπως ειπώθηκε από τα έδρανα της Βουλής) και να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη, την τάξη και την ασφάλεια....Όπως σε κάθε προσεγμένη, εμπορική, ταινία, έτσι και στη δική μας περίπτωση, στην αρχή όλα φαίνονταν καλά αλλά μόνο για λίγο, όταν ξαφνικά άρχισε να πλανάται στον αέρα η οσμή ‘κακού’, την ενδεχόμενη έλευση του οποίου όλοι απεύχονταν αλλά και όλοι φοβούνταν. Όπως σε κάθε σωστό θρίλερ, στην αρχή ο ‘κακός’ έκρυβε αυτήν του την ιδιότητα και παρουσιάζονταν ως καλός, μόνο για να αποκαλυφθεί αργότερα η πραγματική εγκληματική του υπόσταση. Αρκεί μία φωτογραφία των μελών της τρόικας ή ένα τηλεοπτικό στιγμιότυπο από αυτά που τα κανάλια προβάλλουν όταν μας προετοιμάζουν για την επόμενη επίσκεψη της στη χώρα, για να προταθεί η Ελλάδα για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας τρόμου (αν δεν υπάρχει μπορεί να δημιουργηθεί μέσα στα πλαίσια της συνολικής αναδιοργάνωσης της κοινωνίας). Η πιο δραματική στιγμή του έργου, όμως, έρχεται όταν ο ήρωας προτάσσει τα στήθια του για να πολεμήσει τον κακό, σε μία μάχη άνιση και ως εκ τούτου ηρωική και η οποία, φυσικά, συνοδεύεται από τις απαραίτητες εμπορικές, ηρωικές, ατάκες: ‘δε με νοιάζει η ζωή μου, μόνο η σωτηρία της πατρίδας μου’ -- ‘μπορεί να μη νίκησα το θηρίο αλλά το τραυμάτισα’.
Όμως ακόμη και ο Φρόυντ θα θαύμαζε τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι τεχνικές ψυχολογικής χειραγώγησης του κόσμου, με το ‘ψυχολογικό οπλοστάσιο’ να περιλαμβάνει την τεχνική του αιφνιδιασμού, της έντεχνης παρουσίασης διλημμάτων με την παράλληλη υπόδειξη της ‘υποχρεωτικής’ λύσης τους, της δημιουργίας φόβου, τρόμου και πανικού ώστε να χαθεί κάθε δυνατότητα λογικής σκέψης και κριτικής, του εκφοβισμού και της απειλής της προσκόλλησης της ‘ρετσινιάς’ του λαϊκιστή και του κερδοσκόπου σε όποιον διαφωνεί με την ‘υπέρτατη αλήθεια’, που μόνο η πολιτική εξουσία έχει το προνόμιο να κατέχει και να αποκαλύπτει και της κατεύθυνσης της οργής του κόσμου στην ‘τρόικα’, την οποία όλοι θα πρέπει να μισούμε αλλά και να θεωρούμε μοναδική υπεύθυνη για κάθε δεινό που μας βρήκε, παρόλο που ήμασταν εμείς που την παρακαλούσαμε για μήνες να γίνει ο ‘αφέντης’ του ‘χωριού’ μας.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο μόνος ρόλος που δε φαίνεται να έχει θέση είναι αυτός του λογικά σκεπτόμενου πολίτη, που με απλή συλλογιστική διαδικασία προσπαθεί να συνθέσει ένα παζλ που να προσεγγίζει όσο το δυνατόν περισσότερο την αλήθεια. Όποιος δε μπορεί να αντιληφθεί το ‘αυτονόητο’ της ορθότητας των πράξεων, των συμπερασμάτων και των προβλέψεων του ‘ήρωα πολιτικού’, καλά θα κάνει να σωπάσει και να αποτραβηχτεί στην ερημιά της άγνοιας του. Το μέλλον θα δείξει πόσο άδικο είχε να τον αμφισβητήσει έστω και στο ελάχιστο, και να τολμήσει να ζητήσει μία ώριμη και βασισμένη σε αληθινά στοιχεία επανεξέταση των επιλογών του.
Υπάρχουν δύο ειδών θρίλερ, αυτά που έχουν κακό και αυτά που έχουν καλό τέλος. Και στις δύο κατηγορίες, ωστόσο, υπάρχουν πολλά αθώα θύματα στην πορεία, ασχέτως της τελικής έκβασης της ταινίας, που στην περίπτωση της Ελλάδας, όλοι ευχόμαστε να είναι αίσια. Όλοι, όμως, ευχόμαστε και κάτι ακόμη: το θρίλερ που ζούμε, να μην εξελιχτεί, απρόσμενα, σε ταινία οικονομικού εγκλήματος, του μεγαλύτερου, ίσως, που θα έχει βιώσει ποτέ η χώρα. Μα κάτι τέτοιο είναι, σχεδόν, απίθανο.. δεν είναι;
Πάνος Παναγιώτου
Διευθυντής ΕΚΤΑ – info@ekta1.gr
sofokleous10.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Η «γαμημένη ησυχία του κόσμου» και ο δολοφονικός αυνανισμός της «Σέχτας»
Γράφει ο Γιώργος Πήττας
Πιο «τρομακτικά συνεπή» υποπροϊόντα του συστήματος που υποτίθεται πως χτυπούν, δεν νομίζω πως έχουν υπάρξει ξανά.
Η γλώσσα τους, η πρακτική τους, το ύφος τους, όλα τους, αναπαράγουν με τον πλέον περίλαμπρο τρόπο όσα «καταγγέλλουν» μέσα στο παραληρηματικό τους μανιφέστο.
Όλα είναι εκεί:
Σκοτεινοί εκδικητές τύπου Batman, τοποθέτηση του εαυτού τους σε ένα σκηνικό κινηματογραφικό που φέρνει σε V for Vendetta (μου άρεσε η ταινία) υστερική χρήση ακόμα και ενός ενίοτε ποιητικότροπου ύφους που πασχίζει μάταια να αντιλαλήσει τον φλεγόμενο λόγο ενός Jim Morrison, νεοελληνική μαγκιά του κώλου, και ένας ανεξέλεγκτος βαθύτατα άρρωστος ναρκισσισμός. Ένας ναρκισσισμός ταυτόσημος με αυτόν από τον οποίο πάσχουν και όσοι αναφέρονται στο κείμενό τους ως δυνητικοί στόχοι.
Είναι βέβαιο, πως τα «παλικάρια» της Σέχτας δεν χρειάζονται καμία φαντασίωση και καμία τσόντα για να μαλακιστούν.
Σίγουρα, μόλις ρίξουν μια ματιά στον καθρέφτη τους, έρχονται σε οργασμό.
Tip για τις…Αρχές:
Ψάξτε σπίτια με πολλούς και μεγάλους καθρέφτες.
Οι «τύποι» την καταβρίσκουν με τον εαυτό τους, είναι απίστευτα αυτό-γοητευμένοι....Επίσης, αναζητήστε στις ντουλάπες στολές Spiderman, Superman, Captain America, Zorro, Iron Man και άλλων εκδικητών.
Από το κείμενό τους ξεχειλίζουν χίλιες μύριες κινηματογραφικές επιδράσεις και ηρωικές φαντασιακές ονειρώξεις.
Έχουν δει αρκετό σινεμά και πολύ, μα πάρα πολύ τηλεόραση.
Αν δεν κινδύνευαν να συλληφθούν εύκολα, σίγουρα θα έφτιαχναν και ειδικές στολές για να νιώθουν «super». Δεν ξέρω ποια είναι η βιολογική τους ηλικία, αλλά αναφορικά με την λεγόμενη «πνευματική» στοιχηματίζω πως σε ένα επιστημονικό τεστ δεν θα ξεπερνούσαν αυτή των 14, άντε 16 χρόνων.
Από μια άποψη, θα έλεγα στις Αρχές «αφήστε τους ήσυχους. Είναι τόσο δυστυχισμένοι στον φονικό αυτοεγκλωβισμό τους, που πριν περάσει πολύς καιρός θα σφαχτούν μεταξύ τους» .
Δεν μπορώ όμως να το πω, γιατί μέχρι να φτάσουν σε αυτό το νομοτελειακό σημείο της αυτοκαταστροφής, ενδεχομένως να διαπράξουν και άλλα αισχρά φονικά.
Οπότε, ναι, πρέπει να ζητήσω και εγώ, όπως πάμπολλοι άλλοι, την κατά το δυνατόν γρηγορότερη σύλληψή τους, παρόλο που αυτή θα αποτελέσει για αυτούς λύτρωση, βάλσαμο και η τελευταία δοξαστική θεατρική παράσταση.
Πρώτα από όλα θα τους «απελευθερώσει» από τον εαυτό τους.
Στη συνέχεια, θα ακολουθήσει μια ζωή χαρισάμενη, όπως ακριβώς την ονειρεύεται ο κάθε άχρηστος:
Στη φυλακή για πάντα, χωρίς ευθύνες , με ύπνο και διατροφή πληρωμένα από την τσέπη του φορολογούμενου.
Θα πει κάποιος… «μα θα έχουν στερηθεί την ελευθερία τους, το πολυτιμότερο αγαθό, μπλα…μπλα…μπλα»
Βλακείες. Έτσι και αλλιώς, δεν είναι «ελεύθεροι». Είναι δέσμιοι του αίματος και της αρρώστιας τους. Ζουν με τόσες προφυλάξεις, μεθοδεύουν τόσο συστηματικά την κάθε κίνησή τους για να μην αποκαλυφθούν, που μόνο ελεύθεροι δεν είναι. Ζουν ανώμαλα, όπως «σκέπτονται» γράφουν και πράττουν ανώμαλα.
Στην εισαγωγή της «προκήρυξής» τους, «καταγγέλλουν» τον «βίαιο κόσμο» Ο «κόσμος μας κατακλύζεται από βία» γράφει ο κάκιστος και ατάλαντος κειμενογράφος τους. Επιζητούσαν λοιπόν, λένε, το «άλμα για την έφοδο στον ουρανό»…
Απορία…
Αν αυτό επιζητούσαν, γιατί δεν βρήκαν το κουράγιο να σαλτάρουν από μια ταράτσα;
Θα ήταν πιο δίκαιο από το να χρίσουν εαυτούς, Θεούς.
Γράφουν: « Έτσι από εδώ και πέρα θέλουμε να είμαστε τρομακτικά συνεπείς»
Υποθέτω πως θέλουνε να είναι «τρομακτικά» συνεπείς, γιατί ναρκισσεύονται απύθμενα όταν ακούν να τους αποκαλούν «τρομοκράτες». Η…συνέπειά τους, προκαλεί τον τρόμο. Αλλιώς δεν μπορώ να ερμηνεύσω αυτή την ελληνικούρα των αγράμματων συντακτών του κατεβατού που προσπαθεί –είναι γεγονός με ιδιαίτερη ένταση αυτή τη φορά- να δείξει πως πίσω από τη γραφίδα βρίσκονται κάποιοι νοήμονες. Είναι όμως η προσπάθεια τόσο εμφανής και κοπιώδης που τελικά, πείθει για το ακριβώς αντίθετο.
Το μόνο που αναδύεται είναι ένα απέραντο και αδιέξοδο δήθεν.
Συνεχίζουν:
«Πλέον δε μιλάμε για ένοπλη προπαγάνδα, αλλά την εφαρμόζουμε στην πράξη»
Η απόπειρα αναφοράς στην φρασεολογία του Τσε και στα κινήματα της Λατινικής Αμερικής είναι οφθαλμοφανής. Όπως παράλληλα, είναι καθαρό πως πάσχουν από οποιαδήποτε προσπάθεια αναλυτικής διεργασίας.
Μάλλον θα το βρίσκουν κουραστικό αυτό.
Κάποιοι, επιχειρούν να τους παρουσιάσουν σα να περπατάνε πλέον στα χνάρια της 17Ν.
Προσωπικά, δεν μπορώ να δω κάτι τέτοιο, ούτε στο ελάχιστο.
Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το κείμενο του Δημήτρη Κουφοντίνα με τίτλο «Η γενιά μας έδωσε τη δική της απάντηση στο παλιό ζήτημα της βίας» (eksegersi.gr, 1η Οκτωβρίου 2007) μπορεί να πάρει όλες τις απαντήσεις που μπορούν να δοθούν από κάποιον που ακολούθησε μεν τον δρόμο του ένοπλου αγώνα, αλλά είχε και έχει ένα στέρεο ιδεολογικό πλαίσιο που σου δίνει χώρο να διαφωνείς ή να συμφωνείς. Δηλαδή, υπάρχει ένα σκεπτικό με το οποίο μπορεί κάποιος, εάν και εφ’ όσον το θέλει, να διαλεχθεί.
Γράφει η Σέχτα:
«Η πρόσφατη επίθεση μας δεν στηρίχτηκε σε προπαγανδιστικούς λόγους, αλλά στην απόφαση να τερματίσουμε την άθλια καριέρα αυτού του τύπου.»
Εδώ, αναδύεται πεντακάθαρα ο ασυγκράτητος φετιχισμός της βίας και η μιλιταριστική διάθεση-που κάπου περιγράφει ο Δημήτρης Κουφοντίνας στο κείμενο που ανέφερα πιο πάνω. Αλλά και η βαθύτατα, απολίτικη «φιλοσοφία» τους.
Γιατί, από τη στιγμή που δολοφονείς κάποιον που κάνει «καριέρα» αξιωματικά, αναφέρεσαι όχι στο σύστημα και τους θεμελιωτές του, αλλά σε κάποιον υπηρέτη του που βρήκε τρόπο να κάνει καριέρα μέσα σε αυτό. Καλώς ή κακώς, όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους ίσως και οι ίδιοι, οι γονείς τους, οι φίλοι τους-αν έχουν. Να τους φάμε όλους;
Όταν χτυπάς έναν τροχό του οχήματος –συστήματος , του δίνεις την ευκαιρία να θωρακίσει περαιτέρω τη μηχανή.
Το σύστημα, δεν ανησυχεί για τους «τροχούς», έχει αμέτρητες πρόθυμες ρεζέρβες.
Οι άθλιες καριέρες, τρισάθλια και επηρμένα τσογλάνια, δεν τερματίζονται με το δικό τους αίμα, αλλά με την ακύρωση του συστήματος που τις παράγει.
Αλλιώς, σας διαβεβαιώνω θα είχα προ πολλού συγκροτήσει μία ομάδα και θα είχα πάρει στο κατόπι όλα τα σκυλάδικα, τους τραγουδιστές τους και όσους τα προωθούν. Εμένα αυτά με ενοχλούν!
Οι καριέρες των αθλίων τερματίζονται με την Παιδεία η οποία με τη σειρά της ακυρώνει το περιβάλλον στο οποίο αυτοί ανθούν.
Στην αρχή του κειμένου τους, γράφουν πως έφτιαξαν τη Σέχτα πριν από ενάμιση χρόνο, σαν «όχημα διαφυγής από τη γαμημένη ησυχία του κόσμου».
Μόνο που κατά πως φαίνεται έφτιαξαν τη Σέχτα για να παγώσουν στην κυριολεξία αυτή τη γαμημένη τη φασαρία του κόσμου, που τότε είχε ξεσπάσει τόσο ηχηρά, με αφορμή την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Πάνω στη βράση, ακριβώς εκεί που χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειπαν για πρώτη φορά μετά από χρόνια ή και για πρώτη φορά στη ζωή τους τον μαλακό τους καναπέ, ήρθε ο «Επαναστατικός Αγώνας» στην αρχή και η «Σέχτα» μετά, για να υπηρετήσουν το σύστημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Σκορπώντας σφαίρες και αίμα και στέλνοντας τους ανθρώπους, φοβισμένους, πίσω στον καναπέ τους. Ευλόγως, αρκετούς μήνες μετά ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επέστρεφε στο παλιό του πόστο και παράλληλα κατακτούσε τις υψηλότερες θέσεις στη δημοφιλία μεταξύ των πολιτικών. Έργο Σέχτας και ομοειδών.
Είναι μηδενιστές, αντικοινωνικοί (τα δηλώνουν) αλλά πάνω απ’ όλα είναι ιδεολογικά ανύπαρκτοι. Σε όλο τους το κατεβατό ο μοναδικός τους αντίπαλος είναι η Τηλεόραση και τα διάφορα μακιγιαρισμένα φρούτα της. Σε βαθμό που αναρωτιέται κάποιος αν πρόκειται για Σέχτα Αποτυχημένων Τηλεοπτικών Αστέρων που εκδικείται την αποτυχία της.
Στο εύστοχο άρθρο του, ο Στέλιος Κούλογλου, αναρωτιέται στην τελευταία παράγραφο «πως είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα τρομοκρατία στην Ελλάδα;».
Νομίζω, πως σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν έχει περιφρονηθεί τόσο απροκάλυπτα ο μέσος πολίτης.
Νομίζω πως σε καμία άλλη χώρα, ο καθημερινός άνθρωπος δεν έχει νιώσει πως οι υπηρεσίες του Κράτους είναι εκεί, αποκλειστικά για να τον εξευτελίζουν.
Νομίζω, πως πουθενά αλλού στην περιοχή μας, δεν αναδύθηκαν τόσοι πολλοί φελλοί, τόσο χυδαίοι, σε τόσο λίγο χρόνο, που σερβιρίστηκαν τόσο έντονα ως πρότυπα.
Νομίζω, πως πουθενά αλλού δεν έχει κυριολεκτικά κατατρομοκρατηθεί ο κοινός νους από όσο στην Ελλάδα.
Νομίζω, πως πουθενά αλλού στην Ευρώπη, δεν υπάρχει ένας τόσο εκτενής μηχανισμός «θεσμών» από την ίδια τη διοίκηση, τα σχολεία, την εκκλησία, που να λειτουργούν συστηματικά για να ακρωτηριάζουν το οτιδήποτε φρέσκο πηγάζει από τα μυαλά των νέων ανθρώπων.
Όταν λοιπόν το γνωστικό πεδίο είναι λειψό, σε συνδυασμό με την απελπισία και τα αδιέξοδα, μπορείς να καταλήξεις «Σέχτα». Και κάθε συνηγορία της «κρατούσας ηθικής» είναι τουλάχιστον υποκριτική.
Μόνο που σε όλα αυτά, οι φόνοι, όχι μόνο δεν συνιστούν απάντηση, αλλά αντίθετα εξοπλίζουν το ίδιο το σύστημα.
Αν η Σέχτα δεν είναι μια καλοστημένη προβοκάτσια, είναι ο καθρέφτης που επαναλαμβάνει στο άπειρο το είδωλο που τη δημιούργησε.
Και το αναπαράγει, με «τρομακτική συνέπεια».
http://tvxs.gr/node/63065
Πιο «τρομακτικά συνεπή» υποπροϊόντα του συστήματος που υποτίθεται πως χτυπούν, δεν νομίζω πως έχουν υπάρξει ξανά.
Η γλώσσα τους, η πρακτική τους, το ύφος τους, όλα τους, αναπαράγουν με τον πλέον περίλαμπρο τρόπο όσα «καταγγέλλουν» μέσα στο παραληρηματικό τους μανιφέστο.
Όλα είναι εκεί:
Σκοτεινοί εκδικητές τύπου Batman, τοποθέτηση του εαυτού τους σε ένα σκηνικό κινηματογραφικό που φέρνει σε V for Vendetta (μου άρεσε η ταινία) υστερική χρήση ακόμα και ενός ενίοτε ποιητικότροπου ύφους που πασχίζει μάταια να αντιλαλήσει τον φλεγόμενο λόγο ενός Jim Morrison, νεοελληνική μαγκιά του κώλου, και ένας ανεξέλεγκτος βαθύτατα άρρωστος ναρκισσισμός. Ένας ναρκισσισμός ταυτόσημος με αυτόν από τον οποίο πάσχουν και όσοι αναφέρονται στο κείμενό τους ως δυνητικοί στόχοι.
Είναι βέβαιο, πως τα «παλικάρια» της Σέχτας δεν χρειάζονται καμία φαντασίωση και καμία τσόντα για να μαλακιστούν.
Σίγουρα, μόλις ρίξουν μια ματιά στον καθρέφτη τους, έρχονται σε οργασμό.
Tip για τις…Αρχές:
Ψάξτε σπίτια με πολλούς και μεγάλους καθρέφτες.
Οι «τύποι» την καταβρίσκουν με τον εαυτό τους, είναι απίστευτα αυτό-γοητευμένοι....Επίσης, αναζητήστε στις ντουλάπες στολές Spiderman, Superman, Captain America, Zorro, Iron Man και άλλων εκδικητών.
Από το κείμενό τους ξεχειλίζουν χίλιες μύριες κινηματογραφικές επιδράσεις και ηρωικές φαντασιακές ονειρώξεις.
Έχουν δει αρκετό σινεμά και πολύ, μα πάρα πολύ τηλεόραση.
Αν δεν κινδύνευαν να συλληφθούν εύκολα, σίγουρα θα έφτιαχναν και ειδικές στολές για να νιώθουν «super». Δεν ξέρω ποια είναι η βιολογική τους ηλικία, αλλά αναφορικά με την λεγόμενη «πνευματική» στοιχηματίζω πως σε ένα επιστημονικό τεστ δεν θα ξεπερνούσαν αυτή των 14, άντε 16 χρόνων.
Από μια άποψη, θα έλεγα στις Αρχές «αφήστε τους ήσυχους. Είναι τόσο δυστυχισμένοι στον φονικό αυτοεγκλωβισμό τους, που πριν περάσει πολύς καιρός θα σφαχτούν μεταξύ τους» .
Δεν μπορώ όμως να το πω, γιατί μέχρι να φτάσουν σε αυτό το νομοτελειακό σημείο της αυτοκαταστροφής, ενδεχομένως να διαπράξουν και άλλα αισχρά φονικά.
Οπότε, ναι, πρέπει να ζητήσω και εγώ, όπως πάμπολλοι άλλοι, την κατά το δυνατόν γρηγορότερη σύλληψή τους, παρόλο που αυτή θα αποτελέσει για αυτούς λύτρωση, βάλσαμο και η τελευταία δοξαστική θεατρική παράσταση.
Πρώτα από όλα θα τους «απελευθερώσει» από τον εαυτό τους.
Στη συνέχεια, θα ακολουθήσει μια ζωή χαρισάμενη, όπως ακριβώς την ονειρεύεται ο κάθε άχρηστος:
Στη φυλακή για πάντα, χωρίς ευθύνες , με ύπνο και διατροφή πληρωμένα από την τσέπη του φορολογούμενου.
Θα πει κάποιος… «μα θα έχουν στερηθεί την ελευθερία τους, το πολυτιμότερο αγαθό, μπλα…μπλα…μπλα»
Βλακείες. Έτσι και αλλιώς, δεν είναι «ελεύθεροι». Είναι δέσμιοι του αίματος και της αρρώστιας τους. Ζουν με τόσες προφυλάξεις, μεθοδεύουν τόσο συστηματικά την κάθε κίνησή τους για να μην αποκαλυφθούν, που μόνο ελεύθεροι δεν είναι. Ζουν ανώμαλα, όπως «σκέπτονται» γράφουν και πράττουν ανώμαλα.
Στην εισαγωγή της «προκήρυξής» τους, «καταγγέλλουν» τον «βίαιο κόσμο» Ο «κόσμος μας κατακλύζεται από βία» γράφει ο κάκιστος και ατάλαντος κειμενογράφος τους. Επιζητούσαν λοιπόν, λένε, το «άλμα για την έφοδο στον ουρανό»…
Απορία…
Αν αυτό επιζητούσαν, γιατί δεν βρήκαν το κουράγιο να σαλτάρουν από μια ταράτσα;
Θα ήταν πιο δίκαιο από το να χρίσουν εαυτούς, Θεούς.
Γράφουν: « Έτσι από εδώ και πέρα θέλουμε να είμαστε τρομακτικά συνεπείς»
Υποθέτω πως θέλουνε να είναι «τρομακτικά» συνεπείς, γιατί ναρκισσεύονται απύθμενα όταν ακούν να τους αποκαλούν «τρομοκράτες». Η…συνέπειά τους, προκαλεί τον τρόμο. Αλλιώς δεν μπορώ να ερμηνεύσω αυτή την ελληνικούρα των αγράμματων συντακτών του κατεβατού που προσπαθεί –είναι γεγονός με ιδιαίτερη ένταση αυτή τη φορά- να δείξει πως πίσω από τη γραφίδα βρίσκονται κάποιοι νοήμονες. Είναι όμως η προσπάθεια τόσο εμφανής και κοπιώδης που τελικά, πείθει για το ακριβώς αντίθετο.
Το μόνο που αναδύεται είναι ένα απέραντο και αδιέξοδο δήθεν.
Συνεχίζουν:
«Πλέον δε μιλάμε για ένοπλη προπαγάνδα, αλλά την εφαρμόζουμε στην πράξη»
Η απόπειρα αναφοράς στην φρασεολογία του Τσε και στα κινήματα της Λατινικής Αμερικής είναι οφθαλμοφανής. Όπως παράλληλα, είναι καθαρό πως πάσχουν από οποιαδήποτε προσπάθεια αναλυτικής διεργασίας.
Μάλλον θα το βρίσκουν κουραστικό αυτό.
Κάποιοι, επιχειρούν να τους παρουσιάσουν σα να περπατάνε πλέον στα χνάρια της 17Ν.
Προσωπικά, δεν μπορώ να δω κάτι τέτοιο, ούτε στο ελάχιστο.
Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το κείμενο του Δημήτρη Κουφοντίνα με τίτλο «Η γενιά μας έδωσε τη δική της απάντηση στο παλιό ζήτημα της βίας» (eksegersi.gr, 1η Οκτωβρίου 2007) μπορεί να πάρει όλες τις απαντήσεις που μπορούν να δοθούν από κάποιον που ακολούθησε μεν τον δρόμο του ένοπλου αγώνα, αλλά είχε και έχει ένα στέρεο ιδεολογικό πλαίσιο που σου δίνει χώρο να διαφωνείς ή να συμφωνείς. Δηλαδή, υπάρχει ένα σκεπτικό με το οποίο μπορεί κάποιος, εάν και εφ’ όσον το θέλει, να διαλεχθεί.
Γράφει η Σέχτα:
«Η πρόσφατη επίθεση μας δεν στηρίχτηκε σε προπαγανδιστικούς λόγους, αλλά στην απόφαση να τερματίσουμε την άθλια καριέρα αυτού του τύπου.»
Εδώ, αναδύεται πεντακάθαρα ο ασυγκράτητος φετιχισμός της βίας και η μιλιταριστική διάθεση-που κάπου περιγράφει ο Δημήτρης Κουφοντίνας στο κείμενο που ανέφερα πιο πάνω. Αλλά και η βαθύτατα, απολίτικη «φιλοσοφία» τους.
Γιατί, από τη στιγμή που δολοφονείς κάποιον που κάνει «καριέρα» αξιωματικά, αναφέρεσαι όχι στο σύστημα και τους θεμελιωτές του, αλλά σε κάποιον υπηρέτη του που βρήκε τρόπο να κάνει καριέρα μέσα σε αυτό. Καλώς ή κακώς, όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους ίσως και οι ίδιοι, οι γονείς τους, οι φίλοι τους-αν έχουν. Να τους φάμε όλους;
Όταν χτυπάς έναν τροχό του οχήματος –συστήματος , του δίνεις την ευκαιρία να θωρακίσει περαιτέρω τη μηχανή.
Το σύστημα, δεν ανησυχεί για τους «τροχούς», έχει αμέτρητες πρόθυμες ρεζέρβες.
Οι άθλιες καριέρες, τρισάθλια και επηρμένα τσογλάνια, δεν τερματίζονται με το δικό τους αίμα, αλλά με την ακύρωση του συστήματος που τις παράγει.
Αλλιώς, σας διαβεβαιώνω θα είχα προ πολλού συγκροτήσει μία ομάδα και θα είχα πάρει στο κατόπι όλα τα σκυλάδικα, τους τραγουδιστές τους και όσους τα προωθούν. Εμένα αυτά με ενοχλούν!
Οι καριέρες των αθλίων τερματίζονται με την Παιδεία η οποία με τη σειρά της ακυρώνει το περιβάλλον στο οποίο αυτοί ανθούν.
Στην αρχή του κειμένου τους, γράφουν πως έφτιαξαν τη Σέχτα πριν από ενάμιση χρόνο, σαν «όχημα διαφυγής από τη γαμημένη ησυχία του κόσμου».
Μόνο που κατά πως φαίνεται έφτιαξαν τη Σέχτα για να παγώσουν στην κυριολεξία αυτή τη γαμημένη τη φασαρία του κόσμου, που τότε είχε ξεσπάσει τόσο ηχηρά, με αφορμή την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Πάνω στη βράση, ακριβώς εκεί που χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειπαν για πρώτη φορά μετά από χρόνια ή και για πρώτη φορά στη ζωή τους τον μαλακό τους καναπέ, ήρθε ο «Επαναστατικός Αγώνας» στην αρχή και η «Σέχτα» μετά, για να υπηρετήσουν το σύστημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Σκορπώντας σφαίρες και αίμα και στέλνοντας τους ανθρώπους, φοβισμένους, πίσω στον καναπέ τους. Ευλόγως, αρκετούς μήνες μετά ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επέστρεφε στο παλιό του πόστο και παράλληλα κατακτούσε τις υψηλότερες θέσεις στη δημοφιλία μεταξύ των πολιτικών. Έργο Σέχτας και ομοειδών.
Είναι μηδενιστές, αντικοινωνικοί (τα δηλώνουν) αλλά πάνω απ’ όλα είναι ιδεολογικά ανύπαρκτοι. Σε όλο τους το κατεβατό ο μοναδικός τους αντίπαλος είναι η Τηλεόραση και τα διάφορα μακιγιαρισμένα φρούτα της. Σε βαθμό που αναρωτιέται κάποιος αν πρόκειται για Σέχτα Αποτυχημένων Τηλεοπτικών Αστέρων που εκδικείται την αποτυχία της.
Στο εύστοχο άρθρο του, ο Στέλιος Κούλογλου, αναρωτιέται στην τελευταία παράγραφο «πως είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα τρομοκρατία στην Ελλάδα;».
Νομίζω, πως σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης δεν έχει περιφρονηθεί τόσο απροκάλυπτα ο μέσος πολίτης.
Νομίζω πως σε καμία άλλη χώρα, ο καθημερινός άνθρωπος δεν έχει νιώσει πως οι υπηρεσίες του Κράτους είναι εκεί, αποκλειστικά για να τον εξευτελίζουν.
Νομίζω, πως πουθενά αλλού στην περιοχή μας, δεν αναδύθηκαν τόσοι πολλοί φελλοί, τόσο χυδαίοι, σε τόσο λίγο χρόνο, που σερβιρίστηκαν τόσο έντονα ως πρότυπα.
Νομίζω, πως πουθενά αλλού δεν έχει κυριολεκτικά κατατρομοκρατηθεί ο κοινός νους από όσο στην Ελλάδα.
Νομίζω, πως πουθενά αλλού στην Ευρώπη, δεν υπάρχει ένας τόσο εκτενής μηχανισμός «θεσμών» από την ίδια τη διοίκηση, τα σχολεία, την εκκλησία, που να λειτουργούν συστηματικά για να ακρωτηριάζουν το οτιδήποτε φρέσκο πηγάζει από τα μυαλά των νέων ανθρώπων.
Όταν λοιπόν το γνωστικό πεδίο είναι λειψό, σε συνδυασμό με την απελπισία και τα αδιέξοδα, μπορείς να καταλήξεις «Σέχτα». Και κάθε συνηγορία της «κρατούσας ηθικής» είναι τουλάχιστον υποκριτική.
Μόνο που σε όλα αυτά, οι φόνοι, όχι μόνο δεν συνιστούν απάντηση, αλλά αντίθετα εξοπλίζουν το ίδιο το σύστημα.
Αν η Σέχτα δεν είναι μια καλοστημένη προβοκάτσια, είναι ο καθρέφτης που επαναλαμβάνει στο άπειρο το είδωλο που τη δημιούργησε.
Και το αναπαράγει, με «τρομακτική συνέπεια».
http://tvxs.gr/node/63065
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
«Πρώτοι» στην διαφθορά οι Ελληνες.
Απογοητευτικά τα συμπεράσματα από την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας για τη χώρα μας στο ζήτημα της καταπολέμησης της διαφθοράς.
Η Ελλάδα κατατάσσεται μεταξύ των είκοσι χωρών, οι οποίες ελάχιστα ή καθόλου συμμορφώθηκαν με τους όρους της συνθήκης του ΟΟΣΑ κατά της δωροδοκίας.
Επισημαίνεται ότι, οι συντάκτες της έκθεσης εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την αργοπορία της απόδοσης δικαιοσύνης στην Ελλάδα, όπως και τις επιφυλάξεις τους σχετικά με την ανεξαρτησία της.
Η Ελλάδα κατατάσσεται μεταξύ των είκοσι χωρών, οι οποίες ελάχιστα ή καθόλου συμμορφώθηκαν με τους όρους της συνθήκης του ΟΟΣΑ κατά της δωροδοκίας.
Επισημαίνεται ότι, οι συντάκτες της έκθεσης εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για την αργοπορία της απόδοσης δικαιοσύνης στην Ελλάδα, όπως και τις επιφυλάξεις τους σχετικά με την ανεξαρτησία της.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Οι κρυφές όψεις της καπιταληστρικής εκμετάλλευσης.
Γράφει ο Greek Rider
Υποστηρίζω την πλήρη απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων για τους εξής λόγους και με την εξής λογική:
1) Ο Βάλερστάιν είχε προτείνει ως στρατηγική να παίρνουμε τα αιτήματα των φιλελευθέρων στην κυριολεκτική τους βάση τραβώντας τα μέχρι τα άκρα ώστε να αποκαλυφθεί στο τέλος ότι οι φιλελεύθεροι δεν είναι και τόσο αθώοι όσο εμφανίζονται.
Δηλαδή, μιλάνε αυτοί για ισότητα και ίσα δικαιώματα; Να λέμε εμείς ισότητα και ένταξη των μεταναστών. Λένε αυτοί λιγότερο κράτος επειδή έμμεσα θέλουν να ευνοήσουν κάποια λόμπι; Να λέμε εμείς ανταγωνισμός των μεγάλων επιχειρήσεων μέχρι τελικής πτώσεως (σημείωση: Αν υπήρχε πραγματικά ελεύθερος ανταγωνισμός οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν από τον αλληλοσπαραγμό και τις μειώσεις τιμών). Λένε αυτοί για θυσίες όλων; Να πούμε ναι, να βρεθεί όμως τρόπος να δώσουν και οι πλούσιοι το ίδιο ποσοστό του πραγματικού εισοδήματός τους που δίνουν και οι φτωχοί.
Λένε αυτοί για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων; Να πούμε εμείς ναι στο άνοιγμα, αλλά για όλους, όχι μόνο για τις μεγάλες εταιρείες ή τα καρτέλ. Ή αν αυτοί λένε ναι στο άνοιγμα για όλους, να πούμε εμείς με ίσους όμως όρους....2) Σε μια κομμουνιστική κοινωνία θα επιτρεπόταν τόσα αποκλειστικά προνόμια κλειστών επαγγελμάτων φαρμακοποιών, συμβολαιογράφων, φορτηγών κτλ; Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσα προαπαιτούμενα στο να κάνει κάποιος ένα επάγγελμα και στο δικαίωμα για εργασία; Όσο δυσκολότερο είναι κάποιος να ενταχθεί σε έναν κλάδο τόσο περισσότερο εξωθείται στην εξοντωτική υπαλληλική εκμετάλλευση. Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει τουλάχιστον τη δυνατότητα και τις ευκαιρίες να μπορεί να γίνει αυτόνομος παραγωγός. Το σωστό θα ήταν να πούμε ότι όχι δεν δεχόμαστε αυτά τα ειδικά προνόμια, ταυτόχρονα όμως δεν δεχόμαστε και κανένα ειδικό προνόμιο κανενός, πλήρης ισότητα για όλους.
3) Δεν καταλαβαίνω σε τι διαφέρουν όλοι αυτοί που προνομιακά ασκούν ένα κλειστό επάγγελμα, από έναν κλασικό κεφαλαιοκράτη. Πέρα του ότι δεν το θεωρώ τίμιο, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες έχουν γίνει πάμπλουτοι, κάτι που αποδεικνύει το ότι εκμεταλλεύονται κάποιους με πολύ άσχημους τρόπους όπως και οι κλασικοί κεφαλαιοκράτες. Οι κεφαλαιοκράτες εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους και όσοι ασκούν με προνομιακό τρόπο κάποιο κλειστό επάγγελμα εκμεταλλεύονται τους άνεργους και όσους δεν μπορούν να μπουν στο επάγγελμά τους εύκολα και με ίσους όρους.
Στο θέμα αυτό είχα αναφέρει και παλαιότερα ότι θα πρέπει να θεσπιστούν από κάθε πραγματικά δημοκρατική κυβέρνηση, όχι μόνο ή απλή απελευθέρωση των επαγγελμάτων με τον τρόπο που περιέγραψα παραπάνω, αλλά επιπλέον τρόποι εκμάθησης επαγγελμάτων και μεταφοράς όχι μόνο δικαιωμάτων στη δουλειά αλλά και επίσημων τρόπων εκμάθησης, γνώσης και τεχνογνωσίας.
Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να επιτρέπεται να κρατάει την γνώση και την τεχνογνωσία του γι' αυτόν τον ίδιο αλλά να είναι κοινωνικό κτήμα που να την υπερασπιζόμαστε έμπρακτα με τις κοινωνικές μας δομές. Για παράδειγμα, σήμερα οι άνεργοι και οι αποκλεισμένοι (και είναι πολλοί αυτοί), ούτε γνώση έχουν ούτε και τεχνογνωσία, και αυτό γιατί οι επαγγελματικές σχολές είναι διαλυμένες, αλλά και ούτε τους επιτρέπει εύκολα η νομοθεσία να κάνουν μια δουλειά. Τι να κάνουν λοιπόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκτός από το να αρχίσουν να πετάνε πέτρες; Η κουλτούρα του δικαιώματος στην πατέντα, η κουλτούρα του δικαιώματος στην αποκλειστική χρήση, η κουλτούρα του δικαιώματος στην μη πρόσβαση στην ισότιμη μάθηση, είναι καπιταλιστικές πατέντες του καθεστώτος.
4) Όλο αυτό το παραμύθι με τις προνομιακές άδειες κάθε επαγγέλματος είναι και μια γελοία διαχρονική κομματική αθλιότητα. Όποιος φτωχός ή μη φτωχός έχει βύσμα μπορεί να πάρει και μια άδεια να πουλάει προϊόντα στις λαϊκές αγορές ή άδεια περιπτέρου, ή άδεια ΠΡΟΠΟ ή άδεια δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Δεν ήταν μόνο δηλαδή οι βυσματικοί διορισμοί στο δημόσιο αλλά και οι βυσματικές άδειες που πολλές φορές αποτελούν την θεσμοθέτηση ενός κομματικού και διεφθαρμένου καπιταλιστικού πατερναλισμού των βυσμάτων και των ημετέρων. Και ενώ πολλές φτωχές οικογένειες σώθηκαν με την παραχώρηση μιας τέτοιας πάσης φύσεως άδειας προνομιακού επαγγέλματος (στηρίζοντας την διαχρονική κομματική διαφθορά), άλλες τόσες οικογένειες με πιο μεγάλη ανάγκη και χωρίς κανένα άλλοθι, αδικήθηκαν γιατί δεν είχαν βύσμα.
Σε αυτά τα θέματα πάντοτε θαύμαζα την στάση του Μ. Αλέξανδρου όταν περνούσαν την έρημο που του έφεραν λίγο νερό να πιει και αυτός το έχυσε στην άμμο, υπονοώντας ότι είτε θα πεθάνουμε όλοι μαζί, είτε θα ζήσουμε όλοι μαζί. Και αυτό το χαρακτηριστικό είναι το κύριο χαρακτηριστικό που λείπει σήμερα από την κοινωνία μας, η στοιχειώδης αλληλεγγύη (πέρα από την πραγματική ηγεσία που διαπνέεται από τέτοιες αξίες). Έτσι ενώ φαίνεται ότι κάποιοι, έστω και λίγοι, γλιτώνουν από την φτώχεια τους, στην ουσία η έλλειψη λογοδοσίας και αλληλεγγύης που δημιουργείται πάνω στο κενό της δικαιοσύνης, αποτελεί το προαπαιτούμενο θεμέλιο για να σταθεί κάθε νεοφιλελεύθερη κοινωνία χωρίς κανένα φραγμό συνολικού ξεπουλήματος.
5) Και για να το τραβήξω και λίγο στα άκρα θα πω και το εξής: Πιστεύω ότι κακώς είναι ρυθμισμένα και τόσα επαγγέλματα με τόσο αυστηρούς εκπαιδευτικούς-ακαδημαϊκούς όρους. Πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί και ίσως κάποιους ελάχιστους άλλους με τεράστια σημασία για τις ζωές μας), δεν μπορώ με τίποτα να δεχτώ ότι πρέπει κάποιος, για να κάνει ένα επάγγελμα, να έχει α) συγκεκριμένα πτυχία και β) να είναι και αναγνωρισμένα από το διεφθαρμένο ελληνικό κωλοχανείο και τις ελληνικές δυσλεκτικές υπηρεσίες του.Αυτό που λέω δεν αφορά εμένα που έχω αναγνωρισμένα πτυχία από το κράτος και το σύστημα με ευνοεί. Έτσι όμως χάνονται άνθρωποι με μεγάλα ταλέντα και αδικούνται άλλοι κυρίως φτωχότερων στρωμάτων που δεν είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν αυτά τα πτυχία ή δεν μπορούν να έχουν δεύτερες ευκαιρίες ή να αλλάξουν καριέρες. Νομίζω ότι ακόμη και τα "fake diplomas" που δίνουν από το ίντερνετ κάποιοι επιτήδειοι, είναι πιο πετυχημένο και δίκαιο μοντέλο από την εξαναγκαστική βούλα στο μέτωπο που επιδιώκει να σου βάλει το κράτος δίνοντάς σου "πάσο" στη ζωή με γραφειοκρατικά και άδικα κριτήρια.
Αυτά πιστεύω άνευ προκαταλήψεων.
http://greekrider.blogspot.com/2010/07/blog-post_29.html#more
1) Ο Βάλερστάιν είχε προτείνει ως στρατηγική να παίρνουμε τα αιτήματα των φιλελευθέρων στην κυριολεκτική τους βάση τραβώντας τα μέχρι τα άκρα ώστε να αποκαλυφθεί στο τέλος ότι οι φιλελεύθεροι δεν είναι και τόσο αθώοι όσο εμφανίζονται.
Δηλαδή, μιλάνε αυτοί για ισότητα και ίσα δικαιώματα; Να λέμε εμείς ισότητα και ένταξη των μεταναστών. Λένε αυτοί λιγότερο κράτος επειδή έμμεσα θέλουν να ευνοήσουν κάποια λόμπι; Να λέμε εμείς ανταγωνισμός των μεγάλων επιχειρήσεων μέχρι τελικής πτώσεως (σημείωση: Αν υπήρχε πραγματικά ελεύθερος ανταγωνισμός οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν από τον αλληλοσπαραγμό και τις μειώσεις τιμών). Λένε αυτοί για θυσίες όλων; Να πούμε ναι, να βρεθεί όμως τρόπος να δώσουν και οι πλούσιοι το ίδιο ποσοστό του πραγματικού εισοδήματός τους που δίνουν και οι φτωχοί.
Λένε αυτοί για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων; Να πούμε εμείς ναι στο άνοιγμα, αλλά για όλους, όχι μόνο για τις μεγάλες εταιρείες ή τα καρτέλ. Ή αν αυτοί λένε ναι στο άνοιγμα για όλους, να πούμε εμείς με ίσους όμως όρους....2) Σε μια κομμουνιστική κοινωνία θα επιτρεπόταν τόσα αποκλειστικά προνόμια κλειστών επαγγελμάτων φαρμακοποιών, συμβολαιογράφων, φορτηγών κτλ; Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσα προαπαιτούμενα στο να κάνει κάποιος ένα επάγγελμα και στο δικαίωμα για εργασία; Όσο δυσκολότερο είναι κάποιος να ενταχθεί σε έναν κλάδο τόσο περισσότερο εξωθείται στην εξοντωτική υπαλληλική εκμετάλλευση. Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει τουλάχιστον τη δυνατότητα και τις ευκαιρίες να μπορεί να γίνει αυτόνομος παραγωγός. Το σωστό θα ήταν να πούμε ότι όχι δεν δεχόμαστε αυτά τα ειδικά προνόμια, ταυτόχρονα όμως δεν δεχόμαστε και κανένα ειδικό προνόμιο κανενός, πλήρης ισότητα για όλους.
3) Δεν καταλαβαίνω σε τι διαφέρουν όλοι αυτοί που προνομιακά ασκούν ένα κλειστό επάγγελμα, από έναν κλασικό κεφαλαιοκράτη. Πέρα του ότι δεν το θεωρώ τίμιο, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες έχουν γίνει πάμπλουτοι, κάτι που αποδεικνύει το ότι εκμεταλλεύονται κάποιους με πολύ άσχημους τρόπους όπως και οι κλασικοί κεφαλαιοκράτες. Οι κεφαλαιοκράτες εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους και όσοι ασκούν με προνομιακό τρόπο κάποιο κλειστό επάγγελμα εκμεταλλεύονται τους άνεργους και όσους δεν μπορούν να μπουν στο επάγγελμά τους εύκολα και με ίσους όρους.
Στο θέμα αυτό είχα αναφέρει και παλαιότερα ότι θα πρέπει να θεσπιστούν από κάθε πραγματικά δημοκρατική κυβέρνηση, όχι μόνο ή απλή απελευθέρωση των επαγγελμάτων με τον τρόπο που περιέγραψα παραπάνω, αλλά επιπλέον τρόποι εκμάθησης επαγγελμάτων και μεταφοράς όχι μόνο δικαιωμάτων στη δουλειά αλλά και επίσημων τρόπων εκμάθησης, γνώσης και τεχνογνωσίας.
Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να επιτρέπεται να κρατάει την γνώση και την τεχνογνωσία του γι' αυτόν τον ίδιο αλλά να είναι κοινωνικό κτήμα που να την υπερασπιζόμαστε έμπρακτα με τις κοινωνικές μας δομές. Για παράδειγμα, σήμερα οι άνεργοι και οι αποκλεισμένοι (και είναι πολλοί αυτοί), ούτε γνώση έχουν ούτε και τεχνογνωσία, και αυτό γιατί οι επαγγελματικές σχολές είναι διαλυμένες, αλλά και ούτε τους επιτρέπει εύκολα η νομοθεσία να κάνουν μια δουλειά. Τι να κάνουν λοιπόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκτός από το να αρχίσουν να πετάνε πέτρες; Η κουλτούρα του δικαιώματος στην πατέντα, η κουλτούρα του δικαιώματος στην αποκλειστική χρήση, η κουλτούρα του δικαιώματος στην μη πρόσβαση στην ισότιμη μάθηση, είναι καπιταλιστικές πατέντες του καθεστώτος.
4) Όλο αυτό το παραμύθι με τις προνομιακές άδειες κάθε επαγγέλματος είναι και μια γελοία διαχρονική κομματική αθλιότητα. Όποιος φτωχός ή μη φτωχός έχει βύσμα μπορεί να πάρει και μια άδεια να πουλάει προϊόντα στις λαϊκές αγορές ή άδεια περιπτέρου, ή άδεια ΠΡΟΠΟ ή άδεια δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Δεν ήταν μόνο δηλαδή οι βυσματικοί διορισμοί στο δημόσιο αλλά και οι βυσματικές άδειες που πολλές φορές αποτελούν την θεσμοθέτηση ενός κομματικού και διεφθαρμένου καπιταλιστικού πατερναλισμού των βυσμάτων και των ημετέρων. Και ενώ πολλές φτωχές οικογένειες σώθηκαν με την παραχώρηση μιας τέτοιας πάσης φύσεως άδειας προνομιακού επαγγέλματος (στηρίζοντας την διαχρονική κομματική διαφθορά), άλλες τόσες οικογένειες με πιο μεγάλη ανάγκη και χωρίς κανένα άλλοθι, αδικήθηκαν γιατί δεν είχαν βύσμα.
Σε αυτά τα θέματα πάντοτε θαύμαζα την στάση του Μ. Αλέξανδρου όταν περνούσαν την έρημο που του έφεραν λίγο νερό να πιει και αυτός το έχυσε στην άμμο, υπονοώντας ότι είτε θα πεθάνουμε όλοι μαζί, είτε θα ζήσουμε όλοι μαζί. Και αυτό το χαρακτηριστικό είναι το κύριο χαρακτηριστικό που λείπει σήμερα από την κοινωνία μας, η στοιχειώδης αλληλεγγύη (πέρα από την πραγματική ηγεσία που διαπνέεται από τέτοιες αξίες). Έτσι ενώ φαίνεται ότι κάποιοι, έστω και λίγοι, γλιτώνουν από την φτώχεια τους, στην ουσία η έλλειψη λογοδοσίας και αλληλεγγύης που δημιουργείται πάνω στο κενό της δικαιοσύνης, αποτελεί το προαπαιτούμενο θεμέλιο για να σταθεί κάθε νεοφιλελεύθερη κοινωνία χωρίς κανένα φραγμό συνολικού ξεπουλήματος.
5) Και για να το τραβήξω και λίγο στα άκρα θα πω και το εξής: Πιστεύω ότι κακώς είναι ρυθμισμένα και τόσα επαγγέλματα με τόσο αυστηρούς εκπαιδευτικούς-ακαδημαϊκούς όρους. Πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί και ίσως κάποιους ελάχιστους άλλους με τεράστια σημασία για τις ζωές μας), δεν μπορώ με τίποτα να δεχτώ ότι πρέπει κάποιος, για να κάνει ένα επάγγελμα, να έχει α) συγκεκριμένα πτυχία και β) να είναι και αναγνωρισμένα από το διεφθαρμένο ελληνικό κωλοχανείο και τις ελληνικές δυσλεκτικές υπηρεσίες του.Αυτό που λέω δεν αφορά εμένα που έχω αναγνωρισμένα πτυχία από το κράτος και το σύστημα με ευνοεί. Έτσι όμως χάνονται άνθρωποι με μεγάλα ταλέντα και αδικούνται άλλοι κυρίως φτωχότερων στρωμάτων που δεν είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν αυτά τα πτυχία ή δεν μπορούν να έχουν δεύτερες ευκαιρίες ή να αλλάξουν καριέρες. Νομίζω ότι ακόμη και τα "fake diplomas" που δίνουν από το ίντερνετ κάποιοι επιτήδειοι, είναι πιο πετυχημένο και δίκαιο μοντέλο από την εξαναγκαστική βούλα στο μέτωπο που επιδιώκει να σου βάλει το κράτος δίνοντάς σου "πάσο" στη ζωή με γραφειοκρατικά και άδικα κριτήρια.
Αυτά πιστεύω άνευ προκαταλήψεων.
http://greekrider.blogspot.com/2010/07/blog-post_29.html#more
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
''Παγωμένα'' στον Άρειο Πάγο....
...παραμένουν επί εξάμηνο
τα στοιχεία τής έκθεσης για την “Αλληλεγγύη”.
Προς χριστιανική “συγχώρεση”
οδεύει το μεγάλο σκάνδαλο.
Η “Αλληλεγγύη” είναι η Μ.Κ.Ο. (μη κυβερνητική οργάνωση) τής Εκκλησίας τής Ρωμιοσύνης, που βαρύνεται με τα περισσότερα σκάνδαλα, όσα βέβαια απ΄ αυτά έχουν αποκαλυφθεί μέχρι σήμερα και πάντοτε στο όνομα τής φιλανθρωπίας. Η έκθεση πεπραγμένων, που συντάχθηκε σε βάρος τής Μ.Κ.Ο., καταλογίζει ευθύνες τόσο για τη γενικευμένη δράση της, όσο και για τη δράση συγκεκριμένων προσώπων της.
Αν και τα συμπεράσματα έχουν σταλεί εδώ και περίπου έξι μήνες στον Aρειο Πάγο φαίνεται, ότι γίνεται προσπάθεια κουκουλώματος. Τα διασταυρωμένα στοιχεία της έκθεσης φαίνεται, πως δεν είναι αρκετά για να κινήσουν την παράλυτη Δικαιοσύνη τής Τουρκορωμιοσύνης, προκειμένου να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες.
Νέα δημοσίευση στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1480
τα στοιχεία τής έκθεσης για την “Αλληλεγγύη”.
Προς χριστιανική “συγχώρεση”
οδεύει το μεγάλο σκάνδαλο.
Η “Αλληλεγγύη” είναι η Μ.Κ.Ο. (μη κυβερνητική οργάνωση) τής Εκκλησίας τής Ρωμιοσύνης, που βαρύνεται με τα περισσότερα σκάνδαλα, όσα βέβαια απ΄ αυτά έχουν αποκαλυφθεί μέχρι σήμερα και πάντοτε στο όνομα τής φιλανθρωπίας. Η έκθεση πεπραγμένων, που συντάχθηκε σε βάρος τής Μ.Κ.Ο., καταλογίζει ευθύνες τόσο για τη γενικευμένη δράση της, όσο και για τη δράση συγκεκριμένων προσώπων της.
Αν και τα συμπεράσματα έχουν σταλεί εδώ και περίπου έξι μήνες στον Aρειο Πάγο φαίνεται, ότι γίνεται προσπάθεια κουκουλώματος. Τα διασταυρωμένα στοιχεία της έκθεσης φαίνεται, πως δεν είναι αρκετά για να κινήσουν την παράλυτη Δικαιοσύνη τής Τουρκορωμιοσύνης, προκειμένου να διερευνηθούν τυχόν ποινικές ευθύνες.
Νέα δημοσίευση στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1480
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010
Μιλάμε για την Αριστερά: Οι προτεραιότητες αλλάζουν όσο και οι όροι της αναμέτρησης.
Η συζήτηση για την κοινή δράση και την Ανασύνθεση της Αριστεράς τα τελευταία 15 χρόνια βασίστηκε στις διαπιστώσεις για τις κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού και τις αντίστοιχες προκλήσεις και δυνατότητες για το κίνημα και την Αριστερά και οδήγησε στην συγκρότηση νέων «πλατιών κομμάτων», όπως η γερμανική Αριστερά, το πορτογαλικό Μπλόκο κ.ά. Αντίστοιχα στην Ελλάδα συγκροτήθηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Του Γιώργου Σαπουνά, στον Δρόμο της Αριστεράς.
Όμως τα τελευταία 2 χρόνια το κοινωνικό πλαίσιο έχει τροποποιηθεί δραματικά, με την επιτάχυνση του ιστορικού χρόνου στις συνθήκες της κρίσης του νεοφιλελευθερισμού (στεγαστικά δάνεια και τοξικά ομόλογα, διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και σήμερα κρίση των κρατικών χρεών).
Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο! Η ποσότητα των μέτρων που περνούν σε ελάχιστο χρόνο δημιουργεί μια νέα ποιότητα στους όρους του ταξικού και πολιτικού αγώνα. Το κριτικό σημείο υπήρξε η υπογραφή του Μνημονίου.
Σήμερα, δημιουργούνται οι όροι για την κίνηση και πολιτική έκφραση μιας κοινωνικής συμμαχίας που αποτελεί την πλειοψηφία και περιλαμβάνει εργαζόμενους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ανέργους, μικρομεσαίους επαγγελματοβιοτέχνες και αυτοαπασχολούμενους, αγρότες, νεολαία και αποκλεισμένα και κατώτερα λαϊκά στρώματα....Η ύπαρξη αυτής της, εν δυνάμει, κοινωνικής συμμαχίας μας θέτει εμπρός σ’ ένα εντελώς νέο πρόβλημα. Την πολιτική έκφρασή της ως δύναμη ικανή να ανατρέψει το καθεστώς του Μνημονίου. Είναι δυνατόν να στοιχηθεί όλος αυτός ο κόσμος άμεσα σε τόπο πολιτικό και ιδεολογικό «αριστερό» ή ακόμα και «αντικαπιταλιστικό»; Και μάλιστα από μια Αριστερά η οποία είναι πολυδιασπασμένη, θεωρητικά ανομοιογενής και αμήχανη και οργανωτικά εδώ και πολλές δεκαετίες στην θέση του κομπάρσου με πρωταγωνιστή τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που μέχρι και σήμερα αποτελούν την πλειοψηφία μέσα στα συνδικάτα.
Όλος αυτός ο κόσμος είναι ένα πολύχρωμο πάζλ από πεποιθήσεις και ταυτότητες. Αναδεικνύεται το έλλειμμα της Αριστεράς στο πεδίο των ιδεών και του οράματος στα μάτια της κοινωνίας, για λόγους εν πολλοίς ιστορικούς, που όμως αφήνουν εκτεθειμένα και ανεπαρκή όλα τα «μοντέλα» της!
Δεν είναι η Αριστερά που θα λύσει πρώτα τα ιδεολογικοπολιτικά της θέματα, θα επιτύχει την ενότητά της και έπειτα θα διευρυνθεί κοινωνικά έως ότου γίνει ηγεμονική και πλειοψηφική δύναμη ανατροπής.
Επείγει η μετωπική συσπείρωση και κίνηση ενός πολύ πλατιού κοινωνικού κομματιού που μέσα απ’ αυτή του την εμπειρία και τις νίκες του θα αναγνωρίσει και θα πιστέψει πρώτα απ’ όλα στην δική του συλλογική δύναμη, και στην συνέχεια στην δύναμη των σοσιαλιστικών ιδεών και οραμάτων. Η θεωρητική παραγωγή, ο διάλογος, η κοινή δράση, η πολιτική ενότητα της Αριστεράς, όλες αυτές οι προσπάθειες πρέπει να συνεχιστούν.
Όμως αλλάζουν οι προτεραιότητες καθώς αλλάζουν οι όροι της αναμέτρησης. Η Αριστερά για το Μέτωπο (και όχι το Μέτωπο της Αριστεράς), το οποίο μπορεί να οικοδομηθεί στην βάση ενός πλαισίου που θα εκφράζει την πλατιά κοινωνική συμμαχία και θα την βάζει σε κίνηση. Απ’ την συμμαχία αυτή αποκλείονται τμήματα και εκφράσεις της αστικής τάξης - που ούτως ή άλλως σήμερα στηρίζει σύσσωμη τις επιλογές της κυβέρνησης και του Μνημονίου - και αντικειμενικά, στην ηγεσία της βρίσκεται η εργατική τάξη και τα αιτήματά της.
Τρεις έννοιες ορίζουν το πλαίσιο ενός τέτοιου Μετώπου: η Δημοκρατία, η Συλλογικότητα και η Αλληλεγγύη.
Η Δημοκρατία αποτελεί το πλέον κατανοητό αίτημα που συμπυκνώνει μέσα του όλες τις διεκδικήσεις και τα αριστερά περιεχόμενα. Δημοκρατία σε σχέση με την κυβέρνηση που εφαρμόζει το απολύτως αντίθετο πρόγραμμα απ’ αυτό με το οποίο εκλέχτηκε και εκχωρεί την εξουσία που ο λαός της έδωσε στην Ε.Ε και το ΔΝΤ. Πρέπει να φύγει, όπως και κάθε κυβέρνηση που εξαπατά τον λαό!
Δημοκρατία σε σχέση με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Διοικούν άμεσα την χώρα χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση απ’ τον ελληνικό λαό επιβάλλοντας μέτρα που συντρίβουν την ζωή της πλειοψηφίας. Να φύγει το Μνημόνιο, το ΔΝΤ και η αντιδημοκρατική, νεοφιλελεύθερη Ε.Ε.
Δημοκρατία σε σχέση με την οικονομία. Απενοχοποίηση του λαού για το χρέος: δεν χρωστάει, δεν πληρώνει! Απονομιμοποίηση του χρέους στα μάτια του λαού και απόρριψή του. Εθνικοποιήσεις τραπεζών και ΔΕΚΟ με επίκεντρο τον κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, φορολογία του κεφαλαίου.
Η Συλλογικότητα είναι κεντρική έννοια στην συγκρότηση και την αποτελεσματικότητα των αντιστάσεων, στις πολύμορφες κοινωνικές εκφράσεις των ανοιχτών επιτροπών στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς, στην αναστήλωση του απαραίτητου μαχητικού συνδικαλισμού, στις παλιές και νέες μορφές του. Η Συλλογικότητα βρίσκεται στο επίκεντρο των διαδικασιών που διαμορφώνουν τις συνειδήσεις μέσα από την πληροφόρηση, την πολιτική συζήτηση και την ιδεολογική αντιπαράθεση και ζύμωση.
Η Αλληλεγγύη βρίσκεται στον αντίποδα του «κοινωνικού αυτοματισμού». Αλληλεγγύη στις αντιστάσεις, μεταξύ των τάξεων και των στρωμάτων της κοινωνικής συμμαχίας, μεταξύ των ομάδων, μεταναστών και ντόπιων, γυναικών και ανδρών, νεολαίας και μεγαλύτερων, μεταξύ των θυμάτων της κρίσης μέσω της οργάνωσης πολύμορφων εκφράσεων και δικτύων στήριξης των πιο αδύναμων και χτυπημένων.
Η οικοδόμηση μιας τέτοιας μετωπικής δουλειάς στην οργάνωση της κίνησης της κοινωνικής συμμαχίας και της πολιτικής της έκφρασης θα αναδείξει τον ρόλο της Αριστεράς και την ανωτερότητα των ιδεών και των οραμάτων της νομιμοποιώντας την μέσα στις συνειδήσεις ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων μέσα από το κριτήριο της άμεσης χρησιμότητας, παρά με προϋπόθεση την αποδοχή ολόκληρων αφηγήσεων και θεωρητικών παραδόσεων με αναφορά σε γεγονότα του μακρινού παρελθόντος. Μια σημαντική πολιτική πρόκληση είναι μπροστά μας: οι περιφερειακές και αυτοδιοικητικές εκλογές. Μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε δημοψήφισμα ενάντια στο Μνημόνιο, την κυβέρνηση και τον «Καλλικράτη» βάζοντας μπροστά την μετωπική αντίληψη και πίσω τις ανάγκες για καταγραφή των υφιστάμενων πολιτικών σχηματισμών της Αριστεράς.
* Ο Γιώργος Σαπουνάς είναι μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.
Του Γιώργου Σαπουνά, στον Δρόμο της Αριστεράς.
Όμως τα τελευταία 2 χρόνια το κοινωνικό πλαίσιο έχει τροποποιηθεί δραματικά, με την επιτάχυνση του ιστορικού χρόνου στις συνθήκες της κρίσης του νεοφιλελευθερισμού (στεγαστικά δάνεια και τοξικά ομόλογα, διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και σήμερα κρίση των κρατικών χρεών).
Η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο! Η ποσότητα των μέτρων που περνούν σε ελάχιστο χρόνο δημιουργεί μια νέα ποιότητα στους όρους του ταξικού και πολιτικού αγώνα. Το κριτικό σημείο υπήρξε η υπογραφή του Μνημονίου.
Σήμερα, δημιουργούνται οι όροι για την κίνηση και πολιτική έκφραση μιας κοινωνικής συμμαχίας που αποτελεί την πλειοψηφία και περιλαμβάνει εργαζόμενους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ανέργους, μικρομεσαίους επαγγελματοβιοτέχνες και αυτοαπασχολούμενους, αγρότες, νεολαία και αποκλεισμένα και κατώτερα λαϊκά στρώματα....Η ύπαρξη αυτής της, εν δυνάμει, κοινωνικής συμμαχίας μας θέτει εμπρός σ’ ένα εντελώς νέο πρόβλημα. Την πολιτική έκφρασή της ως δύναμη ικανή να ανατρέψει το καθεστώς του Μνημονίου. Είναι δυνατόν να στοιχηθεί όλος αυτός ο κόσμος άμεσα σε τόπο πολιτικό και ιδεολογικό «αριστερό» ή ακόμα και «αντικαπιταλιστικό»; Και μάλιστα από μια Αριστερά η οποία είναι πολυδιασπασμένη, θεωρητικά ανομοιογενής και αμήχανη και οργανωτικά εδώ και πολλές δεκαετίες στην θέση του κομπάρσου με πρωταγωνιστή τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που μέχρι και σήμερα αποτελούν την πλειοψηφία μέσα στα συνδικάτα.
Όλος αυτός ο κόσμος είναι ένα πολύχρωμο πάζλ από πεποιθήσεις και ταυτότητες. Αναδεικνύεται το έλλειμμα της Αριστεράς στο πεδίο των ιδεών και του οράματος στα μάτια της κοινωνίας, για λόγους εν πολλοίς ιστορικούς, που όμως αφήνουν εκτεθειμένα και ανεπαρκή όλα τα «μοντέλα» της!
Δεν είναι η Αριστερά που θα λύσει πρώτα τα ιδεολογικοπολιτικά της θέματα, θα επιτύχει την ενότητά της και έπειτα θα διευρυνθεί κοινωνικά έως ότου γίνει ηγεμονική και πλειοψηφική δύναμη ανατροπής.
Επείγει η μετωπική συσπείρωση και κίνηση ενός πολύ πλατιού κοινωνικού κομματιού που μέσα απ’ αυτή του την εμπειρία και τις νίκες του θα αναγνωρίσει και θα πιστέψει πρώτα απ’ όλα στην δική του συλλογική δύναμη, και στην συνέχεια στην δύναμη των σοσιαλιστικών ιδεών και οραμάτων. Η θεωρητική παραγωγή, ο διάλογος, η κοινή δράση, η πολιτική ενότητα της Αριστεράς, όλες αυτές οι προσπάθειες πρέπει να συνεχιστούν.
Όμως αλλάζουν οι προτεραιότητες καθώς αλλάζουν οι όροι της αναμέτρησης. Η Αριστερά για το Μέτωπο (και όχι το Μέτωπο της Αριστεράς), το οποίο μπορεί να οικοδομηθεί στην βάση ενός πλαισίου που θα εκφράζει την πλατιά κοινωνική συμμαχία και θα την βάζει σε κίνηση. Απ’ την συμμαχία αυτή αποκλείονται τμήματα και εκφράσεις της αστικής τάξης - που ούτως ή άλλως σήμερα στηρίζει σύσσωμη τις επιλογές της κυβέρνησης και του Μνημονίου - και αντικειμενικά, στην ηγεσία της βρίσκεται η εργατική τάξη και τα αιτήματά της.
Τρεις έννοιες ορίζουν το πλαίσιο ενός τέτοιου Μετώπου: η Δημοκρατία, η Συλλογικότητα και η Αλληλεγγύη.
Η Δημοκρατία αποτελεί το πλέον κατανοητό αίτημα που συμπυκνώνει μέσα του όλες τις διεκδικήσεις και τα αριστερά περιεχόμενα. Δημοκρατία σε σχέση με την κυβέρνηση που εφαρμόζει το απολύτως αντίθετο πρόγραμμα απ’ αυτό με το οποίο εκλέχτηκε και εκχωρεί την εξουσία που ο λαός της έδωσε στην Ε.Ε και το ΔΝΤ. Πρέπει να φύγει, όπως και κάθε κυβέρνηση που εξαπατά τον λαό!
Δημοκρατία σε σχέση με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Διοικούν άμεσα την χώρα χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση απ’ τον ελληνικό λαό επιβάλλοντας μέτρα που συντρίβουν την ζωή της πλειοψηφίας. Να φύγει το Μνημόνιο, το ΔΝΤ και η αντιδημοκρατική, νεοφιλελεύθερη Ε.Ε.
Δημοκρατία σε σχέση με την οικονομία. Απενοχοποίηση του λαού για το χρέος: δεν χρωστάει, δεν πληρώνει! Απονομιμοποίηση του χρέους στα μάτια του λαού και απόρριψή του. Εθνικοποιήσεις τραπεζών και ΔΕΚΟ με επίκεντρο τον κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, φορολογία του κεφαλαίου.
Η Συλλογικότητα είναι κεντρική έννοια στην συγκρότηση και την αποτελεσματικότητα των αντιστάσεων, στις πολύμορφες κοινωνικές εκφράσεις των ανοιχτών επιτροπών στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς, στην αναστήλωση του απαραίτητου μαχητικού συνδικαλισμού, στις παλιές και νέες μορφές του. Η Συλλογικότητα βρίσκεται στο επίκεντρο των διαδικασιών που διαμορφώνουν τις συνειδήσεις μέσα από την πληροφόρηση, την πολιτική συζήτηση και την ιδεολογική αντιπαράθεση και ζύμωση.
Η Αλληλεγγύη βρίσκεται στον αντίποδα του «κοινωνικού αυτοματισμού». Αλληλεγγύη στις αντιστάσεις, μεταξύ των τάξεων και των στρωμάτων της κοινωνικής συμμαχίας, μεταξύ των ομάδων, μεταναστών και ντόπιων, γυναικών και ανδρών, νεολαίας και μεγαλύτερων, μεταξύ των θυμάτων της κρίσης μέσω της οργάνωσης πολύμορφων εκφράσεων και δικτύων στήριξης των πιο αδύναμων και χτυπημένων.
Η οικοδόμηση μιας τέτοιας μετωπικής δουλειάς στην οργάνωση της κίνησης της κοινωνικής συμμαχίας και της πολιτικής της έκφρασης θα αναδείξει τον ρόλο της Αριστεράς και την ανωτερότητα των ιδεών και των οραμάτων της νομιμοποιώντας την μέσα στις συνειδήσεις ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων μέσα από το κριτήριο της άμεσης χρησιμότητας, παρά με προϋπόθεση την αποδοχή ολόκληρων αφηγήσεων και θεωρητικών παραδόσεων με αναφορά σε γεγονότα του μακρινού παρελθόντος. Μια σημαντική πολιτική πρόκληση είναι μπροστά μας: οι περιφερειακές και αυτοδιοικητικές εκλογές. Μπορούμε να τις μετατρέψουμε σε δημοψήφισμα ενάντια στο Μνημόνιο, την κυβέρνηση και τον «Καλλικράτη» βάζοντας μπροστά την μετωπική αντίληψη και πίσω τις ανάγκες για καταγραφή των υφιστάμενων πολιτικών σχηματισμών της Αριστεράς.
* Ο Γιώργος Σαπουνάς είναι μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ.
Γιατί οι πιο σκληροί και φανατικοί αντίπαλοι της παγκοσμιοποίησης βρίσκονται στις πλούσιες δυτικές χώρες και όχι στις αναπτυσσόμενες και φτωχές; Η απάντηση είναι απλή. Διότι οι αντίπαλοι της παγκοσμιοποίησης, αφ’ ενός, δεν θέλουν οι φτωχές χώρες να ξεφύγουν από την φτώχεια και, αφ’ ετέρου, όσο παραμένουν φτωχές υπονομεύεται η ανάπτυξη στις πλούσιες χώρες, που έτσι και αυτές οδηγούνται σε κρίση. Και όλες αυτές οι εξελίξεις είναι θετικές για τους «σωτήρες» του λαού, που πιστεύουν ότι θα κληθούν να «σώσουν» τον κόσμο από τον επάρατο καπιταλισμό.
Ως φαίνεται, όμως, η παγκοσμιοποίηση –και μαζί με αυτήν η ελεύθερη οικονομία– δύσκολα θα εκθρονιστούν από το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αντιθέτως, συμβάλλουν στο να αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς ο πάλαι ποτε Τρίτος Κόσμος, που σήμερα διεκδικεί και αυτός ένα καλό κομμάτι από την παγκόσμια οικονομική πίττα. Έτσι, όπως γράφει και ο Alain Farijas στην γαλλική Le Monde, η κατανομή του πλούτου συνεχίζει να παγκοσμιοποιείται....Συγκεκριμένα, κατά τον Γάλλο αρθρογράφο, το οικονομικό κέντρο βάρους του κόσμου συνεχώς απομακρύνεται από τις πλούσιες χώρες. Έτσι, οι χώρες μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ) παρήγαγαν το 60% του παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος το 2000, το 51% το 2010 και το 2030 δεν θα συνεισφέρουν παρά μόνον το 43% του παγκόσμιου πλούτου. Οι χάρτες που δημοσίευσε ο ΟΟΣΑ προσφάτως, στο πλαίσιο της έκθεσής του «Η Μετακίνηση του Πλούτου», αποδεικνύουν ότι τα μη κράτη μέλη του οργανισμού –οι λεγόμενες «υπό ανάπτυξη» χώρες– καλύπτουν ταχύτατα το χάσμα που τις χωρίζει από τους δυτικούς θύλακες της ευημερίας.
Αν και η κατηγορία των «πλουσίων» χωρών ελάχιστα διευρύνθηκε, εκείνη των «αναδυόμενων» γνωρίζει εντυπωσιακή άνθηση και, με πρωτοπόρο την Κίνα, οι περισσότερες ασιατικές χώρες έχουν αφήσει πίσω τους την φτώχεια και την υπανάπτυξη, χωρίς όμως για την ώρα να είναι πλούσιες. Έτσι, τα κράτη που αναπτύσσονται ταχύτατα, από 12 που ήσαν το 1990, σήμερα έφθασαν τα 60. Από την άλλη, οι φτωχές χώρες, από 55 το 1990 ήσαν μόλις 25 το 2008.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η έκθεση του ΟΟΣΑ αναδεικνύει ένα νέο φαινόμενο. Η Κίνα, υποστηρίζει, απλά προηγήθηκε μιας πορείας σύγκλισης με τις πλούσιες χώρες, που σήμερα πια την ακολουθούν ολοένα και περισσότερα κράτη. Στην πορεία αυτή, βρίσκουμε απροσδόκητα ακόμα και ένα μεγάλο τμήμα της υποσαχάριας Αφρικής και το σύνολο της νοτιοανατολικής Ασίας –δηλαδή, δύο περιοχές που είχαν αφεθεί εν πολλοίς στην τύχη τους την περασμένη δεκαετία.
Το δεύτερο σημαντικό συμπέρασμα είναι πως η κρίση επιταχύνει την διαδικασία της σύγκλισης των «υπό ανάπτυξη» με τις πλούσιες χώρες. Παρά την κρίση, οι ρυθμοί ανάπτυξης σε πολλά αναδυόμενα κράτη μειώθηκαν ελάχιστα, ανεπαίσθητα. Η διαδικασία της σύγκλισης άρα «δεν είναι παροδική», όπως προειδοποιούν οι συντάκτες της έκθεσης και αποδεικνύουν οι ρυθμοί ανάπτυξης του συνόλου σχεδόν των αναπτυσσομένων κρατών. Την πρώτη αιτία αυτής της ανατροπής την βρίσκουμε την δεκαετία τού 1990, όταν οι Κινέζοι και οι Ινδοί εργαζόμενοι εμφανίστηκαν με αξιώσεις στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, επιτρέποντας στις χώρες τους να αυξήσουν τις εξαγωγές τους και να μετατρέψουν τους ελλειμματικούς έως τότε προϋπολογισμούς τους σε πλεονασματικούς. Την δεκαετία τού 2000, η ίδια διαδικασία επεκτάθηκε στις υπόλοιπες υπό ανάπτυξη χώρες.
Πρώτη επίπτωση της ευτυχούς αυτής κίνησης του κεφαλαίου ήταν η δραστική μείωση της φτώχειας. Από το 1990 έως σήμερα, ο αριθμός των ανθρώπων που διαβιούν με λιγότερα από ένα δολλάριο την ημέρα μειώθηκε κατά 25% ή, σε απόλυτους αριθμούς, κατά 500 εκατομμύρια άτομα. Όμως, η δεύτερη επίπτωση είναι πολύ λιγότερο χαροποιός: οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνουν στο σύνολο των αναδυόμενων οικονομιών, ενώ πολλαπλασιάζονται οι έρευνες που αποδεικνύουν πως το φαινόμενο αυτό επιβραδύνει με την σειρά του την αναπτυξιακή τους δυναμική.
Πάντως, η προοπτική να φθάσουν τις δυτικές χώρες μία σειρά από κράτη που έως πρόσφατα αντιμετωπίζονταν από τον αναπτυγμένο κόσμο με υπεροψία ή συμπάθεια, δεν μπορεί παρά να ενδυναμώσει τις ανησυχίες περί «παρακμής της Δύσης». Οι συντάκτες της έκθεσης, όμως, κ.κ. Γιούτινγκ και Μολντ, εκτιμούν πως «αυτή η σύγκλιση δεν είναι επικίνδυνη, καθώς η παγκόσμια πίττα μεγαλώνει, ενώ η προοπτική να μεταβληθούν η Ινδία και η Κίνα σε καταναλωτικές κοινωνίες θα αποδειχθεί ευεργετική για ολόκληρο τον κόσμο».
Εννοείται δε ότι η πίττα θα είναι ευεργετική για όσους καταλαβαίνουν τί συμβαίνει γύρω τους και προετοιμάζονται αναλόγως. Οι υπόλοιποι, απλώς σε κάποια στιγμή θα ξορκίζουν και θα βρίζουν τον καπιταλισμό. Δηλαδή, θα δέρνουν την θάλασσα, όπως ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης λίγο πριν σπάσει τα μούτρα του στην Μάχη του Μαραθώνα.
sofokleous10.gr
Ως φαίνεται, όμως, η παγκοσμιοποίηση –και μαζί με αυτήν η ελεύθερη οικονομία– δύσκολα θα εκθρονιστούν από το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αντιθέτως, συμβάλλουν στο να αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς ο πάλαι ποτε Τρίτος Κόσμος, που σήμερα διεκδικεί και αυτός ένα καλό κομμάτι από την παγκόσμια οικονομική πίττα. Έτσι, όπως γράφει και ο Alain Farijas στην γαλλική Le Monde, η κατανομή του πλούτου συνεχίζει να παγκοσμιοποιείται....Συγκεκριμένα, κατά τον Γάλλο αρθρογράφο, το οικονομικό κέντρο βάρους του κόσμου συνεχώς απομακρύνεται από τις πλούσιες χώρες. Έτσι, οι χώρες μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ) παρήγαγαν το 60% του παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος το 2000, το 51% το 2010 και το 2030 δεν θα συνεισφέρουν παρά μόνον το 43% του παγκόσμιου πλούτου. Οι χάρτες που δημοσίευσε ο ΟΟΣΑ προσφάτως, στο πλαίσιο της έκθεσής του «Η Μετακίνηση του Πλούτου», αποδεικνύουν ότι τα μη κράτη μέλη του οργανισμού –οι λεγόμενες «υπό ανάπτυξη» χώρες– καλύπτουν ταχύτατα το χάσμα που τις χωρίζει από τους δυτικούς θύλακες της ευημερίας.
Αν και η κατηγορία των «πλουσίων» χωρών ελάχιστα διευρύνθηκε, εκείνη των «αναδυόμενων» γνωρίζει εντυπωσιακή άνθηση και, με πρωτοπόρο την Κίνα, οι περισσότερες ασιατικές χώρες έχουν αφήσει πίσω τους την φτώχεια και την υπανάπτυξη, χωρίς όμως για την ώρα να είναι πλούσιες. Έτσι, τα κράτη που αναπτύσσονται ταχύτατα, από 12 που ήσαν το 1990, σήμερα έφθασαν τα 60. Από την άλλη, οι φτωχές χώρες, από 55 το 1990 ήσαν μόλις 25 το 2008.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η έκθεση του ΟΟΣΑ αναδεικνύει ένα νέο φαινόμενο. Η Κίνα, υποστηρίζει, απλά προηγήθηκε μιας πορείας σύγκλισης με τις πλούσιες χώρες, που σήμερα πια την ακολουθούν ολοένα και περισσότερα κράτη. Στην πορεία αυτή, βρίσκουμε απροσδόκητα ακόμα και ένα μεγάλο τμήμα της υποσαχάριας Αφρικής και το σύνολο της νοτιοανατολικής Ασίας –δηλαδή, δύο περιοχές που είχαν αφεθεί εν πολλοίς στην τύχη τους την περασμένη δεκαετία.
Το δεύτερο σημαντικό συμπέρασμα είναι πως η κρίση επιταχύνει την διαδικασία της σύγκλισης των «υπό ανάπτυξη» με τις πλούσιες χώρες. Παρά την κρίση, οι ρυθμοί ανάπτυξης σε πολλά αναδυόμενα κράτη μειώθηκαν ελάχιστα, ανεπαίσθητα. Η διαδικασία της σύγκλισης άρα «δεν είναι παροδική», όπως προειδοποιούν οι συντάκτες της έκθεσης και αποδεικνύουν οι ρυθμοί ανάπτυξης του συνόλου σχεδόν των αναπτυσσομένων κρατών. Την πρώτη αιτία αυτής της ανατροπής την βρίσκουμε την δεκαετία τού 1990, όταν οι Κινέζοι και οι Ινδοί εργαζόμενοι εμφανίστηκαν με αξιώσεις στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, επιτρέποντας στις χώρες τους να αυξήσουν τις εξαγωγές τους και να μετατρέψουν τους ελλειμματικούς έως τότε προϋπολογισμούς τους σε πλεονασματικούς. Την δεκαετία τού 2000, η ίδια διαδικασία επεκτάθηκε στις υπόλοιπες υπό ανάπτυξη χώρες.
Πρώτη επίπτωση της ευτυχούς αυτής κίνησης του κεφαλαίου ήταν η δραστική μείωση της φτώχειας. Από το 1990 έως σήμερα, ο αριθμός των ανθρώπων που διαβιούν με λιγότερα από ένα δολλάριο την ημέρα μειώθηκε κατά 25% ή, σε απόλυτους αριθμούς, κατά 500 εκατομμύρια άτομα. Όμως, η δεύτερη επίπτωση είναι πολύ λιγότερο χαροποιός: οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνουν στο σύνολο των αναδυόμενων οικονομιών, ενώ πολλαπλασιάζονται οι έρευνες που αποδεικνύουν πως το φαινόμενο αυτό επιβραδύνει με την σειρά του την αναπτυξιακή τους δυναμική.
Πάντως, η προοπτική να φθάσουν τις δυτικές χώρες μία σειρά από κράτη που έως πρόσφατα αντιμετωπίζονταν από τον αναπτυγμένο κόσμο με υπεροψία ή συμπάθεια, δεν μπορεί παρά να ενδυναμώσει τις ανησυχίες περί «παρακμής της Δύσης». Οι συντάκτες της έκθεσης, όμως, κ.κ. Γιούτινγκ και Μολντ, εκτιμούν πως «αυτή η σύγκλιση δεν είναι επικίνδυνη, καθώς η παγκόσμια πίττα μεγαλώνει, ενώ η προοπτική να μεταβληθούν η Ινδία και η Κίνα σε καταναλωτικές κοινωνίες θα αποδειχθεί ευεργετική για ολόκληρο τον κόσμο».
Εννοείται δε ότι η πίττα θα είναι ευεργετική για όσους καταλαβαίνουν τί συμβαίνει γύρω τους και προετοιμάζονται αναλόγως. Οι υπόλοιποι, απλώς σε κάποια στιγμή θα ξορκίζουν και θα βρίζουν τον καπιταλισμό. Δηλαδή, θα δέρνουν την θάλασσα, όπως ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης λίγο πριν σπάσει τα μούτρα του στην Μάχη του Μαραθώνα.
sofokleous10.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Μηχανή ενοικιαζόμενων υπαλλήλων η τουριστική βιομηχανία.
Σε μηχανή ενοικιαζόμενων υπαλλήλων έχει μετατραπεί η τουριστική βιομηχανία για να καλύψει τις ανάγκες σε ξενοδοχεία κατά την παραθεριστική περίοδο. Υπολογίζεται ότι περίπου 40.000 άτομα εργάζονται σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και αμείβονται με 200-300 ευρώ μηνιαίως για ωράριο πλήρους απασχόλησης.
Ταυτόχρονα οι θέσεις που υπολογίζονται πως θα χαθούν φέτος λόγω οικονομικής κρίσης ανέρχονται στις 70.000, τη στιγμή που πέρσι ο ίδιος αριθμός υπολογιζόταν στις 55.000.
Η "μαύρη" ενοικίαση υπαλλήλων στηρίζεται στα κενά της νομολογίας που προβλέπει την διεξαγωγή πρακτικής άσκησης από φοιτητές τουριστικών σχολών. Τα ξενοδοχεία, λοιπόν, αντί να προσλάβουν φοιτητές με τους νόμιμους όρους συνθηκών εργασίας που ισχύουν για όλους, καταφεύγουν σε εταιρείες που "προσφέρουν ασκούμενους ή υπαλλήλους για προσωρινή απασχόληση" που τις περισσότερες φορές δεν κατέχουν κάποιο τίτλο σπουδών σχετικό με τα τουριστικά επαγγέλματα ή δεν φοιτούν σε καμιά αντίστοιχη σχολή. Έτσι, στις πλέον τουριστικές περιοχές της χώρας, το 40%-50% των υπαλλήλων ενός ξενοδοχείου εμφανίζονται ως μαθητευόμενοι....Η επιθεώρηση εργασίας αρνείται να πάρει θέση και να δράσει, καθώς δηλώνει αναρμόδια, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει πως οι παραπάνω εργαζόμενοι προσλαμβάνονται συνήθως για διάστημα 1-2 μηνών κατά την τουριστική περίοδο και απολύονται χωρίς αποζημίωση, χωρίς ένσημα και χωρίς προϋποθέσεις για να λάβουν επίδομα ανεργίας.
«Το φαινόμενο αυτό ξεκίνησε το 2000 από συγκεκριμένα ξενοδοχεία της Βόρειας Ελλάδας, που προχώρησαν μεμονωμένα σε συμφωνίες με τουριστικές σχολές του εξωτερικού και πολύ σύντομα γιγαντώθηκε», τονίζει ο κύριος Λεωνίδας Καραθανάσης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Τουρισμό-Επισιτισμό, στην εφημερίδα Αυγή. «Πολλοί από τους δήθεν εργαζομένους δεν είναι καν μαθητές σχολών, ζουν μέσα σε υπόγεια δωμάτια ή αποθήκες σαν τα ζώα, δεν έχουν ασφάλιση, περίθαλψη, και επιπλέον, από τα χρήματα που λαμβάνουν (περί τα 500 ευρώ), το πρακτορείο κρατά τα μισά, με αποτέλεσμα να βγάζουν το πολύ 300 ευρώ το μήνα. Τα άτομα αυτά έρχονται στη χώρα μας με τρεις τρόπους: είτε μέσω των πρακτορείων αυτών, είτε απευθείας από ξενοδόχους που έχουν ανακαλύψει τέτοια γραφεία στο εξωτερικό, είτε μέσω συμβάσεων που έχουν συνάψει τα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης με σχολές του εξωτερικού. Και στις τρεις περιπτώσεις, δεν διασφαλίζεται ότι οι εισερχόμενοι μαθητές έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις για να δουλέψουν στα ελληνικά ξενοδοχεία. Για παράδειγμα, το καλοκαίρι, σε επίσκεψή μας στη Ρόδο, βρήκαμε ξενοδοχεία που είχαν ασκούμενους μαθητές που φοιτούσαν σε σχολή που δεν είχε καμιά σχέση με τον τουρισμό», υπογράμμισε.
Η μόνη λύση στο πρόβλημα, που εκτός των άλλων απειλεί και την ποιότητα του ελληνικού τουριστικού προϊόντος, όπως τονίζει ο κ. Καραθανάσης, είναι να υπάρξει «κρατικός έλεγχος των προϋποθέσεων εργασίας των μαθητευόμενων και της ποσόστωσής τους μέσα σε μια ξενοδοχειακή επιχείρηση, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεπερνά το 10%, αντί του 50% που φθάνει σήμερα σε εκατοντάδες ξενοδοχεία».
http://tvxs.gr/node/63002
Ταυτόχρονα οι θέσεις που υπολογίζονται πως θα χαθούν φέτος λόγω οικονομικής κρίσης ανέρχονται στις 70.000, τη στιγμή που πέρσι ο ίδιος αριθμός υπολογιζόταν στις 55.000.
Η "μαύρη" ενοικίαση υπαλλήλων στηρίζεται στα κενά της νομολογίας που προβλέπει την διεξαγωγή πρακτικής άσκησης από φοιτητές τουριστικών σχολών. Τα ξενοδοχεία, λοιπόν, αντί να προσλάβουν φοιτητές με τους νόμιμους όρους συνθηκών εργασίας που ισχύουν για όλους, καταφεύγουν σε εταιρείες που "προσφέρουν ασκούμενους ή υπαλλήλους για προσωρινή απασχόληση" που τις περισσότερες φορές δεν κατέχουν κάποιο τίτλο σπουδών σχετικό με τα τουριστικά επαγγέλματα ή δεν φοιτούν σε καμιά αντίστοιχη σχολή. Έτσι, στις πλέον τουριστικές περιοχές της χώρας, το 40%-50% των υπαλλήλων ενός ξενοδοχείου εμφανίζονται ως μαθητευόμενοι....Η επιθεώρηση εργασίας αρνείται να πάρει θέση και να δράσει, καθώς δηλώνει αναρμόδια, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει πως οι παραπάνω εργαζόμενοι προσλαμβάνονται συνήθως για διάστημα 1-2 μηνών κατά την τουριστική περίοδο και απολύονται χωρίς αποζημίωση, χωρίς ένσημα και χωρίς προϋποθέσεις για να λάβουν επίδομα ανεργίας.
«Το φαινόμενο αυτό ξεκίνησε το 2000 από συγκεκριμένα ξενοδοχεία της Βόρειας Ελλάδας, που προχώρησαν μεμονωμένα σε συμφωνίες με τουριστικές σχολές του εξωτερικού και πολύ σύντομα γιγαντώθηκε», τονίζει ο κύριος Λεωνίδας Καραθανάσης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Τουρισμό-Επισιτισμό, στην εφημερίδα Αυγή. «Πολλοί από τους δήθεν εργαζομένους δεν είναι καν μαθητές σχολών, ζουν μέσα σε υπόγεια δωμάτια ή αποθήκες σαν τα ζώα, δεν έχουν ασφάλιση, περίθαλψη, και επιπλέον, από τα χρήματα που λαμβάνουν (περί τα 500 ευρώ), το πρακτορείο κρατά τα μισά, με αποτέλεσμα να βγάζουν το πολύ 300 ευρώ το μήνα. Τα άτομα αυτά έρχονται στη χώρα μας με τρεις τρόπους: είτε μέσω των πρακτορείων αυτών, είτε απευθείας από ξενοδόχους που έχουν ανακαλύψει τέτοια γραφεία στο εξωτερικό, είτε μέσω συμβάσεων που έχουν συνάψει τα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης με σχολές του εξωτερικού. Και στις τρεις περιπτώσεις, δεν διασφαλίζεται ότι οι εισερχόμενοι μαθητές έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις για να δουλέψουν στα ελληνικά ξενοδοχεία. Για παράδειγμα, το καλοκαίρι, σε επίσκεψή μας στη Ρόδο, βρήκαμε ξενοδοχεία που είχαν ασκούμενους μαθητές που φοιτούσαν σε σχολή που δεν είχε καμιά σχέση με τον τουρισμό», υπογράμμισε.
Η μόνη λύση στο πρόβλημα, που εκτός των άλλων απειλεί και την ποιότητα του ελληνικού τουριστικού προϊόντος, όπως τονίζει ο κ. Καραθανάσης, είναι να υπάρξει «κρατικός έλεγχος των προϋποθέσεων εργασίας των μαθητευόμενων και της ποσόστωσής τους μέσα σε μια ξενοδοχειακή επιχείρηση, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεπερνά το 10%, αντί του 50% που φθάνει σήμερα σε εκατοντάδες ξενοδοχεία».
http://tvxs.gr/node/63002
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Νταλιάν: η διαρροή σταμάτησε, η καταστροφή συνεχίζεται!
Συνεχίζεται η περιβαλλοντική και οικονομική καταστροφή στη βορειοανατολική Κίνα, καθώς είναι πρακτικά αδύνατο να περιοριστεί εντελώς η πετρελαιοκηλίδα, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες εκατοντάδων εθελοντών και ψαράδων.
Η ομάδα του κινεζικού γραφείου της Greenpeace εξακολουθεί να βρίσκεται στην περιοχή και να συλλέγει πληροφορίες καθώς και οπτικοακουστικό υλικό για την κατάσταση των οικοσυστημάτων και τις ευρύτερες επιπτώσεις στους κατοίκους και την τοπική οικονομία. Ήδη, η Greenpeace μετέδωσε τα πρώτα στοιχεία από τις επιπτώσεις της πετρελαιοκηλίδας:....◦Ολοένα και περισσότερες παραλίες κλείνουν για όλη την τουριστική περίοδο εξαιτίας της πετρελαιοκηλίδας. Πλέον απειλείται μία από τις πιο μεγάλες και τουριστικές παραλίες της βορειοδυτικής Κίνας, η Jinshitan, που κατά μέσο όρο φιλοξενεί 60.000 τουρίστες κάθε μέρα. Η Jinshitan βρίσκεται 35 χιλιόμετρα από το λιμάνι Νταλιάν όπου έγινε το ατύχημα στους αγωγούς πετρελαίου και πλέον όλες οι προσπάθειες που καταβάλλονται επικεντρώνονται στο να προστατευθεί αυτή η παραλία.
◦10.000 περίπου όστρακα έχουν ήδη καταστραφεί στερώντας ένα σημαντικό εισόδημα από την τοπική κοινωνία που στηρίζεται στην καλλιέργεια οστρακοειδών.
Στην περιοχή βρίσκονται ήδη εκατοντάδες εθελοντές και εργάτες που αγωνίζονται πυρετωδώς με γυμνά χέρια προκειμένου να αφαιρέσουν το παχύρρευστο αργό πετρέλαιο που διέρρευσε στη θάλασσα. Αν και έως τώρα έχουν συλλεχθεί περίπου 500 τόνοι αργού πετρελαίου, είναι σαφές ότι είναι αδύνατον να καθαριστεί πλήρως η θάλασσα. Κατά μήκος των 145 χιλιομέτρων που εκτείνεται ο Κόλπος του Νταλιάν, υπάρχουν 2 φυσικά καταφύγια, 9 φάρμες οστρακοκαλλιεργιών, 6 τουριστικές περιοχές και 7 ζώνες προστασίας της θάλασσας. Όλες αυτές οι περιοχές αναμένεται να πληγούν από το αργό πετρέλαιο και οι επιπτώσεις θα κρατήσουν πολλά χρόνια, ακόμα και δεκαετίες
Πόσες καταστροφές πρέπει να συμβούν για να καταλάβουν οι κυβερνήσεις ότι πληρώνουμε σήμερα ένα τεράστιο τίμημα για τον εθισμό μας στα ορυκτά καύσιμα;
http://www.greenpeace.org/greece/news/dalian-oil-spill?utm_source=SilverpopMailing&utm_medium=email&utm_campaign=newsletter%20avgoustou%20(1)&utm_content=
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
"Οι χορηγοί"!
Δεν χρειάζεται νομίζω να μας δηλώσετε, ποιοί θα είναι οι αυριανοί χορηγοί του προεκλογικού σας αγώνα, στις επεικείμενες δημοτικές εκλογές.
Μα φυσικά οι νταβατζήδες της νύκτας και του υπόκοσμου, που ελέγχουν την παραλιακή και το λιμάνι της Χερσονήσου.
Προκαταρκτικά σας ευχαριστούμε που συνεχίζετε να νοιάζεστε και για να κόπτεστε για το κοινό συμφέρον.
Δεν θα πάρουμε άλλο... μπουκτίσαμε.
Σε σας το λέω, λαμόγια του κερατά.
Το ποιοι, το πως, με τι τρόπο, κλπ το γνωρίζει πολύ καλά η τοπική κοινωνία.
Δυστυχώς δεν θα έχετε άλλη ευκαιρία, για όλους και για όλα κάποτε έρχετε η ώρα τους.
Η κοινωνία σας έμαθε πια.
Απλά περιμένει στην γωνία για την ρεβάνς.
Φιλική συμβουλή... φύγεται τώρα που είναι νωρίς ακόμα.
Πάρτε τα φράγκα που μαζεύετε, εσείς και αυτοί μαζι, με την δική σας προστασία σας πάντα και εξαφανιστείτε.
Το μόνο που μπορείτε να προκαλείτε στην κοινωνία είναι το αίσθημα της αηδίας και της σιχαμάρας και όχι της έμπνευσης για το όραμα του γαμημένου αύριου και της ελπίδας.
Μα φυσικά οι νταβατζήδες της νύκτας και του υπόκοσμου, που ελέγχουν την παραλιακή και το λιμάνι της Χερσονήσου.
Προκαταρκτικά σας ευχαριστούμε που συνεχίζετε να νοιάζεστε και για να κόπτεστε για το κοινό συμφέρον.
Δεν θα πάρουμε άλλο... μπουκτίσαμε.
Σε σας το λέω, λαμόγια του κερατά.
Το ποιοι, το πως, με τι τρόπο, κλπ το γνωρίζει πολύ καλά η τοπική κοινωνία.
Δυστυχώς δεν θα έχετε άλλη ευκαιρία, για όλους και για όλα κάποτε έρχετε η ώρα τους.
Η κοινωνία σας έμαθε πια.
Απλά περιμένει στην γωνία για την ρεβάνς.
Φιλική συμβουλή... φύγεται τώρα που είναι νωρίς ακόμα.
Πάρτε τα φράγκα που μαζεύετε, εσείς και αυτοί μαζι, με την δική σας προστασία σας πάντα και εξαφανιστείτε.
Το μόνο που μπορείτε να προκαλείτε στην κοινωνία είναι το αίσθημα της αηδίας και της σιχαμάρας και όχι της έμπνευσης για το όραμα του γαμημένου αύριου και της ελπίδας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Η μεγάλη άρνηση της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα πρωτοσέλιδα, η αρχαία μούσα έχει κάθε λόγο να είναι αισιόδοξη: η πρώτη προσπάθεια της Ελλάδας να επιστρέψει στις χρηματοπιστωτικές αγορές στέφθηκε με επιτυχία. Με δύο εκδόσεις βραχυπρόθεσμων ομολόγων με απόσταση μιας εβδομάδας μεταξύ τους, η Ελλάδα κατάφερε να συγκεντρώσει 4,53 δις δολάρια. Και μπορούσε να αντλήσει πολύ περισσότερα κεφάλαια – και για τις δύο δημοπρασίες υπήρξε μεγάλη υπερκάλυψη της προσφοράς.
Σε δεύτερη ματιά, όμως, τα πράγματα δεν φαντάζουν τόσο καθησυχαστικά. Οι ελληνικές δημοπρασίες ομολόγων είχαν υψηλό κόστος: αποδόσεις άνω του 4%, που δηλώνουν ότι οι αγορές ακόμη ανησυχούν σχετικά με το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής στάσης πληρωμών. Τα ελληνικά ομόλογα παραμένουν υποβαθμισμένα στην κατηγορία των ‘σκουπιδιών’ και το κόστος ασφάλισής τους έναντι στάσης πληρωμών είναι πάντα πολύ ψηλά. Η CMA Data Vision, με έδρα το Λονδίνο, που παρακολουθεί τις τιμές των συμβολαίων έναντι κινδύνου πτώχευσης, έδωσε πρόσφατα 54% πιθανότητες μιας ελληνικής χρεοκοπίας.
Αλλά οι Έλληνες κρατικοί αξιωματούχοι δεν θέλουν να ακούν λέξη για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας, ούτε καν για το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους. Η απάντησή τους είναι: Πάμε καλά, το 3ετές πρόγραμμα λιτότητας αποδίδει και δεν βλέπουμε το ενδεχόμενο καμιάς αναδιάρθρωσης κανενός τύπου. «Δεν υπάρχει καμιά συζήτηση γι’ αυτό» δηλώνουν πηγές του υπουργείου Οικονομικών. «Δεν υπάρχει περίπτωση αναδιάρθρωσης», τελεία και παύλα....Βεβαίως να θυμηθούμε ότι κατά την έναρξη της κρίσης οι Έλληνες κρατικοί αξιωματούχοι εξίσου κατηγορηματικά απέρριπταν κάθε ανάμειξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη διάσωση της Ελλάδας. Σήμερα ξέρουμε πως αυτή η λογική ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ευσεβείς πόθοι. Η συντετριμμένη από το χρέος Ελλάδα μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει αλλά ίσως βρεθεί χωρίς άλλη επιλογή πέραν της αναδιάρθρωσης.
«Ακόμη και αν η Ελλάδα κάνει τα πάντα σύμφωνα με τους κανόνες, είναι απίθανο να αποδώσει η δημοσιονομική προσαρμογή δίχως αναδιάρθρωση», παρατηρεί η Κάρμεν Ράινχαρτ, οικονομολόγος του πανεπιστημίου του Μέριλαντ.
Σε τελική ανάλυση όλα εξαρτώνται από το τι νόημα δίνεις στον όρο ‘αναδιάρθρωση’. Το ενδεχόμενο ‘κούρεμα’ – που σημαίνει ότι η αξία των ελληνικών ομολόγων θα ψαλιδιστεί ευθέως – προφανώς και δεν αποτελεί ελκυστική επιλογή, ούτε σε πολιτικό επίπεδο για την ίδια τη χώρα, ούτε σε οικονομικό επίπεδο για τους πιστωτές. Αλλά τελικά η αγορά έχει ήδη πάρει το ψαλίδι και έχει αποτυπώσει την πιθανότητα μιας ενδεχόμενης ελληνικής στάσης πληρωμών στις χαμηλότερες τιμές των ελληνικών ομολόγων. Ακόμα και οι οδηγίες των ‘τεστ αντοχής’ των ευρωπαϊκών τραπεζών, που δημοσιεύτηκαν την περασμένη Παρασκευή, περιλάμβαναν τη σύσταση προς τις τράπεζες που κατέχουν ελληνικά ομόλογα να υποθέσουν απώλειες της τάξης του 17%.
Μια θεληματική αναδιάρθρωση από την άλλη μεριά, μπορεί να απορροφηθεί ευκολότερα και να αποτρέψει το ενδεχόμενο μιας απότομης στάσης πληρωμών σαν της Αργεντινής, όπως έχουν υποστηρίξει πολλοί οικονομολόγοι, συμπεριλαμβανομένου του Νούριελ Ρουμπίνι. Γράφει ο Ρουμπίνι: «Η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη, επιθυμητή και βιώσιμη, με τρόπο που θα είναι επωφελής και για την χώρα και για τους πιστωτές της».
Σε μια τέτοια αναδιάρθρωση, οι όροι θα ήταν η αξία των ομολόγων να παραμείνει ανέπαφη, το επιτόκιο να μειωθεί και να επιμηκυνθεί ο χρόνος ωρίμανσης, κατά τρόπο που θα επιτρέψει στους πιστωτές που θα θελήσουν να συμφωνήσουν στους όρους της να πάρουν πίσω το σύνολο των χρημάτων τους – αν και σε μεταγενέστερη ημερομηνία – και θα δώσει στην Ελλάδα το απαιτούμενο χώρο να ανασάνει. Ο Ρουμπίνι υποστηρίζει πως η ιστορία δείχνει ότι σε μια τέτοια κατάσταση το 90% των πιστωτών αποδέχονται τη συμφωνία.
Στην πραγματικότητα άλλωστε αυτό συμβαίνει ήδη σιωπηλά. Τον περασμένο μήνα το ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας ανακοίνωσαν ότι τα εκκρεμή χρέη του ελληνικού ΕΣΥ των τελευταίων 3 χρόνων θα εξοφληθούν με ομόλογα μηδενικού επιτοκίου, που συνεπάγονται 19% ζημιά στην αρχική επένδυση.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας προχωρά καλά, όπως αναφέρει το ΔΝΤ σε πρόσφατη έκθεσή του. Και η τρόικα – όπως αποκαλούν στην Ελλάδα το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή – είναι ικανοποιημένη με τα αποτελέσματα. Και θα έπρεπε να είναι: την περασμένη βδομάδα η Αθήνα ανακοίνωσε ότι το δημόσιο έλλειμμά της έπεσε στο πρώτο εξάμηνο του έτους κατά 46%, δηλαδή περισσότερο από το προβλεπόμενο.
Αλλά οι προκλήσεις παραμένουν, όπως άλλωστε συμπεραίνει στην ίδια έκθεσή του το ΔΝΤ – και αυτό πιθανότατα εξηγεί γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε τελικά να μην υλοποιήσει σχέδια έκδοσης κρατικών ομολόγων διάρκειας 1 έτους. Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο 5%, αρκετά ψηλότερα από το αναμενόμενο, η ανεργία φτάνει το 12% κι αυξάνεται, ενώ η οικονομία επιβραδύνεται κι έχουν παγώσει οι πιστώσεις προς επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Ορισμένες μεγάλες αλυσίδες λιανικής πώλησης, όπως η γερμανική εκπτωτική αλυσίδα σουπερμάρκετ Aldi, αποφάσισαν να βγουν από την ελληνική αγορά. Και το πιο σημαντικό: η κυβέρνηση δυσκολεύεται πολύ να μαζέψει έσοδα – τους πρώτους 6 μήνες του 2011 τα δημόσια έσοδα αυξήθηκαν μόνο κατά 7% ενώ στόχος ήταν 13.7%. Με την ύφεση, η συγκέντρωση δημοσίων εσόδων μέσω της φορολογίας θα γίνει ακόμα δυσκολότερη.
Ακόμα και με την οικονομική στήριξη του ΔΝΤ και της ΕΕ, ακόμα κι αν το πρόγραμμα λιτότητας προχωρήσει χωρίς προβλήματα, η Ελλάδα θα πρέπει να αυξάνει το δανεισμό της, πιθανότατα με υψηλό κόστος, μόνο και μόνο για να εξυπηρετεί το χρέος της. Οι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος θα έχει φτάσει ως το 2013 το 150% του ΑΕΠ. Και δεν μπορεί παρά στο τέλος να αρχίσουν όλοι να αναρωτιούνται αν το συνεπαγόμενο κόστος αξίζει τον κόπο, ιδίως από τη στιγμή που το χρέος θα πάψει να είναι βιώσιμο. Η Αργεντινή κατέληξε σε στάση πληρωμών όταν είδε πώς η αναδιάρθρωση του χρέους είχε γίνει εξαιρετικά οδυνηρή για την οικονομία και την κοινωνία της.
Σε μακροπρόθεσμη βάση τα πράγματα θα είναι καλύτερα για την Ελλάδα αν αποφασίσει να αντιμετωπίσει κάποιο βραχυπρόθεσμο κόστος. «Όσο παραπάνω αλεύρι και να βάλεις το ψωμί δε φουσκώνει αν λείπει η μαγιά» γράφει ο Αβινας Περσό, πρόεδρος της Intelligence Capital, με έδρα το Λονδίνο. Το συστατικό που λείπει, παρατηρεί, είναι μια συμφωνία που θα μειώσει το κόστος εξυπηρέτησης του ελληνικού δημόσιου χρέους στο ήμισυ.
Για τους Έλληνες, ωστόσο, η αναδιάρθρωση οποιουδήποτε τύπου αποτελεί ανάθεμα. «Δεν τη χρειαζόμαστε», υποστηρίζει ο Έλληνας οικονομολόγος Γιάννης Στουρνάρας. «Αν συμβεί, θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας». Μπορεί να έχει δίκιο. Αλλά με δεδομένη τη σύγχυση που επικρατεί σήμερα ως προς ποιες θα είναι οι επιπτώσεις της ελληνικής αναδιάρθρωσης, ούτε το μαντείο των Δελφών δεν μπορεί να προβλέψει τι θα σημάνει τελικά το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας, όταν γίνει.
sofokleous10.gr
Σε δεύτερη ματιά, όμως, τα πράγματα δεν φαντάζουν τόσο καθησυχαστικά. Οι ελληνικές δημοπρασίες ομολόγων είχαν υψηλό κόστος: αποδόσεις άνω του 4%, που δηλώνουν ότι οι αγορές ακόμη ανησυχούν σχετικά με το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής στάσης πληρωμών. Τα ελληνικά ομόλογα παραμένουν υποβαθμισμένα στην κατηγορία των ‘σκουπιδιών’ και το κόστος ασφάλισής τους έναντι στάσης πληρωμών είναι πάντα πολύ ψηλά. Η CMA Data Vision, με έδρα το Λονδίνο, που παρακολουθεί τις τιμές των συμβολαίων έναντι κινδύνου πτώχευσης, έδωσε πρόσφατα 54% πιθανότητες μιας ελληνικής χρεοκοπίας.
Αλλά οι Έλληνες κρατικοί αξιωματούχοι δεν θέλουν να ακούν λέξη για το ενδεχόμενο χρεοκοπίας, ούτε καν για το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους. Η απάντησή τους είναι: Πάμε καλά, το 3ετές πρόγραμμα λιτότητας αποδίδει και δεν βλέπουμε το ενδεχόμενο καμιάς αναδιάρθρωσης κανενός τύπου. «Δεν υπάρχει καμιά συζήτηση γι’ αυτό» δηλώνουν πηγές του υπουργείου Οικονομικών. «Δεν υπάρχει περίπτωση αναδιάρθρωσης», τελεία και παύλα....Βεβαίως να θυμηθούμε ότι κατά την έναρξη της κρίσης οι Έλληνες κρατικοί αξιωματούχοι εξίσου κατηγορηματικά απέρριπταν κάθε ανάμειξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη διάσωση της Ελλάδας. Σήμερα ξέρουμε πως αυτή η λογική ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, ευσεβείς πόθοι. Η συντετριμμένη από το χρέος Ελλάδα μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει αλλά ίσως βρεθεί χωρίς άλλη επιλογή πέραν της αναδιάρθρωσης.
«Ακόμη και αν η Ελλάδα κάνει τα πάντα σύμφωνα με τους κανόνες, είναι απίθανο να αποδώσει η δημοσιονομική προσαρμογή δίχως αναδιάρθρωση», παρατηρεί η Κάρμεν Ράινχαρτ, οικονομολόγος του πανεπιστημίου του Μέριλαντ.
Σε τελική ανάλυση όλα εξαρτώνται από το τι νόημα δίνεις στον όρο ‘αναδιάρθρωση’. Το ενδεχόμενο ‘κούρεμα’ – που σημαίνει ότι η αξία των ελληνικών ομολόγων θα ψαλιδιστεί ευθέως – προφανώς και δεν αποτελεί ελκυστική επιλογή, ούτε σε πολιτικό επίπεδο για την ίδια τη χώρα, ούτε σε οικονομικό επίπεδο για τους πιστωτές. Αλλά τελικά η αγορά έχει ήδη πάρει το ψαλίδι και έχει αποτυπώσει την πιθανότητα μιας ενδεχόμενης ελληνικής στάσης πληρωμών στις χαμηλότερες τιμές των ελληνικών ομολόγων. Ακόμα και οι οδηγίες των ‘τεστ αντοχής’ των ευρωπαϊκών τραπεζών, που δημοσιεύτηκαν την περασμένη Παρασκευή, περιλάμβαναν τη σύσταση προς τις τράπεζες που κατέχουν ελληνικά ομόλογα να υποθέσουν απώλειες της τάξης του 17%.
Μια θεληματική αναδιάρθρωση από την άλλη μεριά, μπορεί να απορροφηθεί ευκολότερα και να αποτρέψει το ενδεχόμενο μιας απότομης στάσης πληρωμών σαν της Αργεντινής, όπως έχουν υποστηρίξει πολλοί οικονομολόγοι, συμπεριλαμβανομένου του Νούριελ Ρουμπίνι. Γράφει ο Ρουμπίνι: «Η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη, επιθυμητή και βιώσιμη, με τρόπο που θα είναι επωφελής και για την χώρα και για τους πιστωτές της».
Σε μια τέτοια αναδιάρθρωση, οι όροι θα ήταν η αξία των ομολόγων να παραμείνει ανέπαφη, το επιτόκιο να μειωθεί και να επιμηκυνθεί ο χρόνος ωρίμανσης, κατά τρόπο που θα επιτρέψει στους πιστωτές που θα θελήσουν να συμφωνήσουν στους όρους της να πάρουν πίσω το σύνολο των χρημάτων τους – αν και σε μεταγενέστερη ημερομηνία – και θα δώσει στην Ελλάδα το απαιτούμενο χώρο να ανασάνει. Ο Ρουμπίνι υποστηρίζει πως η ιστορία δείχνει ότι σε μια τέτοια κατάσταση το 90% των πιστωτών αποδέχονται τη συμφωνία.
Στην πραγματικότητα άλλωστε αυτό συμβαίνει ήδη σιωπηλά. Τον περασμένο μήνα το ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας ανακοίνωσαν ότι τα εκκρεμή χρέη του ελληνικού ΕΣΥ των τελευταίων 3 χρόνων θα εξοφληθούν με ομόλογα μηδενικού επιτοκίου, που συνεπάγονται 19% ζημιά στην αρχική επένδυση.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας προχωρά καλά, όπως αναφέρει το ΔΝΤ σε πρόσφατη έκθεσή του. Και η τρόικα – όπως αποκαλούν στην Ελλάδα το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή – είναι ικανοποιημένη με τα αποτελέσματα. Και θα έπρεπε να είναι: την περασμένη βδομάδα η Αθήνα ανακοίνωσε ότι το δημόσιο έλλειμμά της έπεσε στο πρώτο εξάμηνο του έτους κατά 46%, δηλαδή περισσότερο από το προβλεπόμενο.
Αλλά οι προκλήσεις παραμένουν, όπως άλλωστε συμπεραίνει στην ίδια έκθεσή του το ΔΝΤ – και αυτό πιθανότατα εξηγεί γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε τελικά να μην υλοποιήσει σχέδια έκδοσης κρατικών ομολόγων διάρκειας 1 έτους. Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο 5%, αρκετά ψηλότερα από το αναμενόμενο, η ανεργία φτάνει το 12% κι αυξάνεται, ενώ η οικονομία επιβραδύνεται κι έχουν παγώσει οι πιστώσεις προς επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Ορισμένες μεγάλες αλυσίδες λιανικής πώλησης, όπως η γερμανική εκπτωτική αλυσίδα σουπερμάρκετ Aldi, αποφάσισαν να βγουν από την ελληνική αγορά. Και το πιο σημαντικό: η κυβέρνηση δυσκολεύεται πολύ να μαζέψει έσοδα – τους πρώτους 6 μήνες του 2011 τα δημόσια έσοδα αυξήθηκαν μόνο κατά 7% ενώ στόχος ήταν 13.7%. Με την ύφεση, η συγκέντρωση δημοσίων εσόδων μέσω της φορολογίας θα γίνει ακόμα δυσκολότερη.
Ακόμα και με την οικονομική στήριξη του ΔΝΤ και της ΕΕ, ακόμα κι αν το πρόγραμμα λιτότητας προχωρήσει χωρίς προβλήματα, η Ελλάδα θα πρέπει να αυξάνει το δανεισμό της, πιθανότατα με υψηλό κόστος, μόνο και μόνο για να εξυπηρετεί το χρέος της. Οι οικονομολόγοι εκτιμούν ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος θα έχει φτάσει ως το 2013 το 150% του ΑΕΠ. Και δεν μπορεί παρά στο τέλος να αρχίσουν όλοι να αναρωτιούνται αν το συνεπαγόμενο κόστος αξίζει τον κόπο, ιδίως από τη στιγμή που το χρέος θα πάψει να είναι βιώσιμο. Η Αργεντινή κατέληξε σε στάση πληρωμών όταν είδε πώς η αναδιάρθρωση του χρέους είχε γίνει εξαιρετικά οδυνηρή για την οικονομία και την κοινωνία της.
Σε μακροπρόθεσμη βάση τα πράγματα θα είναι καλύτερα για την Ελλάδα αν αποφασίσει να αντιμετωπίσει κάποιο βραχυπρόθεσμο κόστος. «Όσο παραπάνω αλεύρι και να βάλεις το ψωμί δε φουσκώνει αν λείπει η μαγιά» γράφει ο Αβινας Περσό, πρόεδρος της Intelligence Capital, με έδρα το Λονδίνο. Το συστατικό που λείπει, παρατηρεί, είναι μια συμφωνία που θα μειώσει το κόστος εξυπηρέτησης του ελληνικού δημόσιου χρέους στο ήμισυ.
Για τους Έλληνες, ωστόσο, η αναδιάρθρωση οποιουδήποτε τύπου αποτελεί ανάθεμα. «Δεν τη χρειαζόμαστε», υποστηρίζει ο Έλληνας οικονομολόγος Γιάννης Στουρνάρας. «Αν συμβεί, θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας». Μπορεί να έχει δίκιο. Αλλά με δεδομένη τη σύγχυση που επικρατεί σήμερα ως προς ποιες θα είναι οι επιπτώσεις της ελληνικής αναδιάρθρωσης, ούτε το μαντείο των Δελφών δεν μπορεί να προβλέψει τι θα σημάνει τελικά το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας, όταν γίνει.
sofokleous10.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010
Τα κινητά έχουν περισσότερα μικρόβια από τα καζανάκια...
Το μέσο κινητό τηλέφωνο μεταφέρει μέχρι και 18 φορές περισσότερα εν δυνάμει επιβλαβή μικρόβια σε σχέση με μια λαβή σε ένα καζανάκι τουαλέτας, σύμφωνα με νέα βρετανική έρευνα, που αναδεικνύει έναν παραγνωρισμένο μέχρι σήμερα κίνδυνο.
Οι ερευνητές της οργάνωσης προστασίας των καταναλωτών Which?, σύμφωνα με τη βρετανική "Ντέιλι Μέιλ", ανέλυσαν ένα δείγμα από 30 φορητές τηλεφωνικές συσκευές και ανακάλυψαν ότι περίπου μια στις τέσσερις ήταν τόσο βρώμικη, ώστε είχε δεκαπλάσια ποσότητα ολικών βακτηρίων (TVC) σε σχέση με το αποδεκτό όριο από άποψη υγιεινής.
Ο ειδικός σε θέματα υγιεινής Τζιμ Φράνσις, που ήταν υπεύθυνος για τα τεστ, εξέφρασε την ανησυχία του για την κατάσταση μερικών συσκευών. Για παράδειγμα, ένα κινητό είχε 39 φορές περισσότερα εντεροβακτήρια σε σχέση με το ασφαλές επίπεδο. Άλλα βακτήρια, όπως το κολοβακτηρίδιο και ο σταφυλόκοκκος, βρέθηκαν μεν, αλλά σε αποδεκτά επίπεδα.... Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι τα περισσότερα τηλέφωνα δεν έχουν μικρόβια που είναι άμεσα επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία και μπορούν να προκαλέσουν κάποια άμεση ασθένεια, όμως είναι γενικά πιο βρώμικα από όσο θα έπρεπε, με συνέπεια να αποτελούν δυνητικό έδαφος για κάποια μόλυνση, καθώς τα βακτήρια συνεχώς…πηγαινοέρχονται μεταξύ χεριών και συσκευών.
"Οι άνθρωποι θεωρούν τα καζανάκια στις τουαλέτες ως κάτι βρώμικο για να τα αγγίζουν, όμως αυτά έχουν λιγότερα βακτήρια από τα τηλέφωνα", δήλωσε η ερευνήτρια Σέρι Σταναγουέι.
Η οργάνωση Which?, σε προηγούμενη έρευνά της, είχε διαπιστώσει ότι μερικά πληκτρολόγια ηλεκτρονικών υπολογιστών έχουν περισσότερα επιβλαβή βακτήρια από το καπάκι μιας λεκάνης.
Πηγή:ΑΠΕ
Οι ερευνητές της οργάνωσης προστασίας των καταναλωτών Which?, σύμφωνα με τη βρετανική "Ντέιλι Μέιλ", ανέλυσαν ένα δείγμα από 30 φορητές τηλεφωνικές συσκευές και ανακάλυψαν ότι περίπου μια στις τέσσερις ήταν τόσο βρώμικη, ώστε είχε δεκαπλάσια ποσότητα ολικών βακτηρίων (TVC) σε σχέση με το αποδεκτό όριο από άποψη υγιεινής.
Ο ειδικός σε θέματα υγιεινής Τζιμ Φράνσις, που ήταν υπεύθυνος για τα τεστ, εξέφρασε την ανησυχία του για την κατάσταση μερικών συσκευών. Για παράδειγμα, ένα κινητό είχε 39 φορές περισσότερα εντεροβακτήρια σε σχέση με το ασφαλές επίπεδο. Άλλα βακτήρια, όπως το κολοβακτηρίδιο και ο σταφυλόκοκκος, βρέθηκαν μεν, αλλά σε αποδεκτά επίπεδα.... Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι τα περισσότερα τηλέφωνα δεν έχουν μικρόβια που είναι άμεσα επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία και μπορούν να προκαλέσουν κάποια άμεση ασθένεια, όμως είναι γενικά πιο βρώμικα από όσο θα έπρεπε, με συνέπεια να αποτελούν δυνητικό έδαφος για κάποια μόλυνση, καθώς τα βακτήρια συνεχώς…πηγαινοέρχονται μεταξύ χεριών και συσκευών.
"Οι άνθρωποι θεωρούν τα καζανάκια στις τουαλέτες ως κάτι βρώμικο για να τα αγγίζουν, όμως αυτά έχουν λιγότερα βακτήρια από τα τηλέφωνα", δήλωσε η ερευνήτρια Σέρι Σταναγουέι.
Η οργάνωση Which?, σε προηγούμενη έρευνά της, είχε διαπιστώσει ότι μερικά πληκτρολόγια ηλεκτρονικών υπολογιστών έχουν περισσότερα επιβλαβή βακτήρια από το καπάκι μιας λεκάνης.
Πηγή:ΑΠΕ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Βραζιλία – Το κίνημα των ακτημόνων.
της Jaquou Utopie
Η ελπίδα είμαστε εμείς…
“Στα τέλη του 19ου αιώνα κάποιος ονειροπόλος επαναστάτης, ονόματι Αντόνιο Κονσελέιρο, βαρέθηκε να περιμένει τη μέρα της επανάστασης για να αλλάξει η κοινωνία και αποφάσισε να χτίσει τη δική του την κοινωνία μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία. Αυτά στη μακρινή Βραζιλία. Άρχισε να μιλάει για το όραμά του στους περιθωριακούς, στους τρωγλοδύτες, ζητιάνους, ξεχασμένους γέρους, σε παιδιά του δρόμου, ακόμα και σε ανάπηρους. Συγκέντρωσε μερικές χιλιάδες ανθρώπους όπου κατέλαβαν μια έκταση γης, στη βόρεια Βραζιλία. Το μέρος ήταν αφιλόξενο και κακοτράχαλο. Αλλά μπορούσαν να το καλλιεργήσουν και να ζήσουν. Όλοι είχαν το ίδιο μερίδιο, και όλοι μαζί φρόντιζαν τους γέρους και τους ανήμπορους. Η είδηση αυτής της “κοινωνίας” μέσα στην κοινωνία διέτρεξε όλη την Βραζιλία και άρχισαν να καταφθάνουν εκεί φτωχοί από την κάθε γωνιά της χώρας που ήθελαν να εγκατασταθούν στο Γκανούδος. Έτσι λεγότανε το μέρος.
Η κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει 500 στρατιώτες για να καθαρίσουν την περιοχή. Αλλά έγινε ακριβώς το αντίθετο. Οι άοπλοι φτωχοί “καθάρισαν” τους στρατιώτες. Ελάχιστοι γύρισαν πίσω ζωντανοί και ακέραιοι. Η επόμενη επιχείρηση-σκούπα ήταν πιο οργανωμένη. Στείλανε 1.300 βαριά οπλισμένους στρατιώτες που τους υποστήριζε και πυροβολικό. Αλλά και εδώ τα πράγματα πήγαν άσκημα για τον κυβερνητικό στρατό. Γύρισαν πίσω δύο τρεις εκατοντάδες. Το 1897 ήρθε το τρίτο κύμα στρατιωτών. Περίπου 2.500 άντρες-κομάντος με κανόνια και όλα τα σχετικά. Τότε το Γκανούδος είχε περίπου δέκα χιλιάδες φτωχούς. Ύστερα από μάχες δύο μηνών το Γκανούδος πέφτει. Στους τελευταίους τέσσερις υπερασπιστές του Γκανούδος, ήταν ένα αγόρι εφτά χρονών και ένας άντρας 70 χρονών. Από αυτή τη σφαγή επέζησαν 400 άτομα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία γυναικόπαιδα....Σήμερα, τα ονόματα “Αντόνιο Κονσελέιρο” και “Γκανούδος” είναι αναφορές ιερές, για το Κίνημα των Ακτημόνων της Βραζιλίας που κινείται στις ίδιες αρχές. Πρώτο βήμα. Κατάληψη γης. Δεύτερο βήμα υπερασπίζουμε τη γη μας και αντιστεκόμαστε. Τρίτο βήμα καλλιεργούμε τη γη και παράγουμε. Και όλοι μαζί βοηθάμε αυτούς που έχουν ανάγκη.” [1]
Ξεκινώντας από μικρά και αποσπασματικά κινήματα ιθαγενών που αντιστέκονταν στην εκδίωξή τους από τη μάνα γη που καλλιεργούσαν και ζούσαν την δεκαετία του ’50 και καταλήγοντας στην πρώτη επίσημη μορφοποίησή του με το Πανεθνικό Συνέδριο το 1985 το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας, στα πορτογαλλικά Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra – MST , είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά κινήματα που έχει να επιδείξει το κοινωνικό εργαστήρι της Λατινκής Αμερικής. Στην ήπειρο που ανθίζουν νέες μορφές κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης όπως οι Ζαπατίστας ή οι καταλήψεις εργοστασίων της Αργεντινής το MST είναι άλλο ένα αστέρι στον ουρανό της κοινωνικής χειραφέτησης.
Σε µια χώρα µε τεράστιες κοινωνικές αντιθέσεις, όπου το 60% της γης παραµένει ακαλλιέργητο και το 1% των γαιοκτηµόνων κατέχει το 49% της πιο παραγωγικής καλλιεργήσιµης γης, ενώ 4,8 εκατοµµύρια οικογένειες δεν έχουν γη, στα 25 χρόνια αγώνα του το MST έχει αποδώσει γη σε πάνω από 300.000 οικογένειες, επιβάλλοντας στην πράξη την αγροτική µεταρρύθµιση. Αυτή τη στιγμή το κίνημα αποτελείται από περισσότερα απο 1.500.000 μέλη που συνεχώς αυξανονται και δραστηριοποιούνται καταλαμβάνοντας ακαλλιέργητα “λατιφούντια” από τους μεγαλογαιοκτήμονες, δημιουργώντας αρχικά πρόχειρες κατασκηνώσεις και καλλιεργώντας τα, δημιουργώντας δομές όπως σχολεία και κοινοτικά κέντρα, συνεταιρισμό των καλλιεργητών και παίρνοντας αποφάσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με πυρήνες βάσης αποτελούμενους από τις οικογένειες του καταυλισμού που ασχολούνται με όλα τα ζητήματα της καθημερινότητάς τους, τη ζωή τους στα χέρια τους. Ακόμα και οι αντιπρόσωποι που εκλέγονται για να συμμετέχουν στις πανεθνικές συναντήσεις του κινήματος ζουν στους καταυλισμούς. Φτάνοντας στην 5η Πανεθνική Συνάντηση του MST όπου εκτός από τους ενήλικες αντιπροσώπους παραβρίσκονται και τα παιδιά τους, η γενιά του μέλλοντος.
Από την ανυπαρξία της φτώχειας στη συνείδηση των δυνατοτήτων…
Οι ακτήμονες του MST δεν είναι άλλοι από τους ανθρώπους των παραγκουπόλεων της Βραζιλίας, από τους ιθαγενείς που εκδιώχθηκαν από την γη και τη δουλειά τους και οδηγήθηκαν στην φτώχεια ή ακόμα και από ανθρώπους των κατώτερων μικροαστικών στρωμάτων που η ζωή τους δεν άνθισε στον ακμάζοντα Βραζιλιάνικο καπιταλισμό. Από αυτή την ανύπαρκτη μοιρολατρική κατάσταση γεννήθηκε ένα κίνημα ανθρώπων που δημιουργούν Ζωή. Με ιδεολογικές ρίζες που ξεκινούν από την θεολογία της απελευθέρωσης, τον μαρξισμό, την Κουβανική επανάσταση και αγγίζουν έως και αναρχικά αντιιεραρχικά προτάγματα οι άνθρωποι που είναι το MST έχουν μετατρέψει τον αντικαπιταλισμό από λόγο σε πράξη. Έχουν ήδη δημιουργήσει 79 συνεταιρισμούς αγρότικής παραγωγής, 50 συνεταιρισμούς εμπορίου και παροχής υπηρεσιών, 28 συνεταιρισμούς τεχνικής βοήθειας στη γεωργία αλλά και 4 πιστωτικούς συνεταιρισμούς. Επιπλέον έχουν ξεκινήσει 140 αγρο-βιομηχανίες μικρής και μεσαίας παραγωγής (φρούτων, δημητριακών, γάλακτος) και συμβουλευτικά προγράμματα αγρο-οικολογικών με προχωρημένη εκπαίδευση για κάθε τύπο.
Για την συνέχεια και το πλήρες άρθρο κλικ εδώ: http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/07/28/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B3%CF%89-%CE%B2%CF%81%CE%B1/#more-7298
Η ελπίδα είμαστε εμείς…
“Στα τέλη του 19ου αιώνα κάποιος ονειροπόλος επαναστάτης, ονόματι Αντόνιο Κονσελέιρο, βαρέθηκε να περιμένει τη μέρα της επανάστασης για να αλλάξει η κοινωνία και αποφάσισε να χτίσει τη δική του την κοινωνία μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία. Αυτά στη μακρινή Βραζιλία. Άρχισε να μιλάει για το όραμά του στους περιθωριακούς, στους τρωγλοδύτες, ζητιάνους, ξεχασμένους γέρους, σε παιδιά του δρόμου, ακόμα και σε ανάπηρους. Συγκέντρωσε μερικές χιλιάδες ανθρώπους όπου κατέλαβαν μια έκταση γης, στη βόρεια Βραζιλία. Το μέρος ήταν αφιλόξενο και κακοτράχαλο. Αλλά μπορούσαν να το καλλιεργήσουν και να ζήσουν. Όλοι είχαν το ίδιο μερίδιο, και όλοι μαζί φρόντιζαν τους γέρους και τους ανήμπορους. Η είδηση αυτής της “κοινωνίας” μέσα στην κοινωνία διέτρεξε όλη την Βραζιλία και άρχισαν να καταφθάνουν εκεί φτωχοί από την κάθε γωνιά της χώρας που ήθελαν να εγκατασταθούν στο Γκανούδος. Έτσι λεγότανε το μέρος.
Η κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει 500 στρατιώτες για να καθαρίσουν την περιοχή. Αλλά έγινε ακριβώς το αντίθετο. Οι άοπλοι φτωχοί “καθάρισαν” τους στρατιώτες. Ελάχιστοι γύρισαν πίσω ζωντανοί και ακέραιοι. Η επόμενη επιχείρηση-σκούπα ήταν πιο οργανωμένη. Στείλανε 1.300 βαριά οπλισμένους στρατιώτες που τους υποστήριζε και πυροβολικό. Αλλά και εδώ τα πράγματα πήγαν άσκημα για τον κυβερνητικό στρατό. Γύρισαν πίσω δύο τρεις εκατοντάδες. Το 1897 ήρθε το τρίτο κύμα στρατιωτών. Περίπου 2.500 άντρες-κομάντος με κανόνια και όλα τα σχετικά. Τότε το Γκανούδος είχε περίπου δέκα χιλιάδες φτωχούς. Ύστερα από μάχες δύο μηνών το Γκανούδος πέφτει. Στους τελευταίους τέσσερις υπερασπιστές του Γκανούδος, ήταν ένα αγόρι εφτά χρονών και ένας άντρας 70 χρονών. Από αυτή τη σφαγή επέζησαν 400 άτομα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία γυναικόπαιδα....Σήμερα, τα ονόματα “Αντόνιο Κονσελέιρο” και “Γκανούδος” είναι αναφορές ιερές, για το Κίνημα των Ακτημόνων της Βραζιλίας που κινείται στις ίδιες αρχές. Πρώτο βήμα. Κατάληψη γης. Δεύτερο βήμα υπερασπίζουμε τη γη μας και αντιστεκόμαστε. Τρίτο βήμα καλλιεργούμε τη γη και παράγουμε. Και όλοι μαζί βοηθάμε αυτούς που έχουν ανάγκη.” [1]
Ξεκινώντας από μικρά και αποσπασματικά κινήματα ιθαγενών που αντιστέκονταν στην εκδίωξή τους από τη μάνα γη που καλλιεργούσαν και ζούσαν την δεκαετία του ’50 και καταλήγοντας στην πρώτη επίσημη μορφοποίησή του με το Πανεθνικό Συνέδριο το 1985 το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας, στα πορτογαλλικά Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra – MST , είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά κινήματα που έχει να επιδείξει το κοινωνικό εργαστήρι της Λατινκής Αμερικής. Στην ήπειρο που ανθίζουν νέες μορφές κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης όπως οι Ζαπατίστας ή οι καταλήψεις εργοστασίων της Αργεντινής το MST είναι άλλο ένα αστέρι στον ουρανό της κοινωνικής χειραφέτησης.
Σε µια χώρα µε τεράστιες κοινωνικές αντιθέσεις, όπου το 60% της γης παραµένει ακαλλιέργητο και το 1% των γαιοκτηµόνων κατέχει το 49% της πιο παραγωγικής καλλιεργήσιµης γης, ενώ 4,8 εκατοµµύρια οικογένειες δεν έχουν γη, στα 25 χρόνια αγώνα του το MST έχει αποδώσει γη σε πάνω από 300.000 οικογένειες, επιβάλλοντας στην πράξη την αγροτική µεταρρύθµιση. Αυτή τη στιγμή το κίνημα αποτελείται από περισσότερα απο 1.500.000 μέλη που συνεχώς αυξανονται και δραστηριοποιούνται καταλαμβάνοντας ακαλλιέργητα “λατιφούντια” από τους μεγαλογαιοκτήμονες, δημιουργώντας αρχικά πρόχειρες κατασκηνώσεις και καλλιεργώντας τα, δημιουργώντας δομές όπως σχολεία και κοινοτικά κέντρα, συνεταιρισμό των καλλιεργητών και παίρνοντας αποφάσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με πυρήνες βάσης αποτελούμενους από τις οικογένειες του καταυλισμού που ασχολούνται με όλα τα ζητήματα της καθημερινότητάς τους, τη ζωή τους στα χέρια τους. Ακόμα και οι αντιπρόσωποι που εκλέγονται για να συμμετέχουν στις πανεθνικές συναντήσεις του κινήματος ζουν στους καταυλισμούς. Φτάνοντας στην 5η Πανεθνική Συνάντηση του MST όπου εκτός από τους ενήλικες αντιπροσώπους παραβρίσκονται και τα παιδιά τους, η γενιά του μέλλοντος.
Από την ανυπαρξία της φτώχειας στη συνείδηση των δυνατοτήτων…
Οι ακτήμονες του MST δεν είναι άλλοι από τους ανθρώπους των παραγκουπόλεων της Βραζιλίας, από τους ιθαγενείς που εκδιώχθηκαν από την γη και τη δουλειά τους και οδηγήθηκαν στην φτώχεια ή ακόμα και από ανθρώπους των κατώτερων μικροαστικών στρωμάτων που η ζωή τους δεν άνθισε στον ακμάζοντα Βραζιλιάνικο καπιταλισμό. Από αυτή την ανύπαρκτη μοιρολατρική κατάσταση γεννήθηκε ένα κίνημα ανθρώπων που δημιουργούν Ζωή. Με ιδεολογικές ρίζες που ξεκινούν από την θεολογία της απελευθέρωσης, τον μαρξισμό, την Κουβανική επανάσταση και αγγίζουν έως και αναρχικά αντιιεραρχικά προτάγματα οι άνθρωποι που είναι το MST έχουν μετατρέψει τον αντικαπιταλισμό από λόγο σε πράξη. Έχουν ήδη δημιουργήσει 79 συνεταιρισμούς αγρότικής παραγωγής, 50 συνεταιρισμούς εμπορίου και παροχής υπηρεσιών, 28 συνεταιρισμούς τεχνικής βοήθειας στη γεωργία αλλά και 4 πιστωτικούς συνεταιρισμούς. Επιπλέον έχουν ξεκινήσει 140 αγρο-βιομηχανίες μικρής και μεσαίας παραγωγής (φρούτων, δημητριακών, γάλακτος) και συμβουλευτικά προγράμματα αγρο-οικολογικών με προχωρημένη εκπαίδευση για κάθε τύπο.
Για την συνέχεια και το πλήρες άρθρο κλικ εδώ: http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/07/28/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CF%89-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B3%CF%89-%CE%B2%CF%81%CE%B1/#more-7298
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Υπάρχει χώρος για νέα κόμματα;
Η ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς από τον Φ. Κουβέλη και τους ανανεωτικούς του ΣΥΝ και το προανάκρουσμα της δημιουργίας νέου κομματικού σχηματισμού από την Ντόρα Μπακογιάννη συνιστούν τις ορατές διεργασίες αλλαγής και ανανέωσης του ρευστού και ασταθούς σημερινού πολιτικού σκηνικού.
Άρθρο του Χρήστου Ζέρβα στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Τρεις πολιτικοί επιστήμονες αναλύουν στην «Ε» τη «βιωσιμότητα» των νέων κομματικών φορέων, μέσα σε συνθήκες προϊούσας απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος και γενικευμένης δυσαρέσκειας των πολιτών. Είναι αρκετή η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης για τη δημιουργία νέων κομμάτων; Πόσο «νέα» είναι τα κόμματα που χρησιμοποιούν «πολιτικά υλικά» του παρελθόντος; Υπάρχει η απαιτούμενη «εμπιστοσύνη» των πολιτών στην επιχειρούμενη πολιτική ανανέωση; Σε σχέση πάντως με τα δύο επιχειρούμενα πολιτικά μορφώματα, οι προβλέψεις των πολιτικών αναλυτών είναι μάλλον απαισιόδοξες....
Άρθρο του Χρήστου Ζέρβα στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Τρεις πολιτικοί επιστήμονες αναλύουν στην «Ε» τη «βιωσιμότητα» των νέων κομματικών φορέων, μέσα σε συνθήκες προϊούσας απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος και γενικευμένης δυσαρέσκειας των πολιτών. Είναι αρκετή η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης για τη δημιουργία νέων κομμάτων; Πόσο «νέα» είναι τα κόμματα που χρησιμοποιούν «πολιτικά υλικά» του παρελθόντος; Υπάρχει η απαιτούμενη «εμπιστοσύνη» των πολιτών στην επιχειρούμενη πολιτική ανανέωση; Σε σχέση πάντως με τα δύο επιχειρούμενα πολιτικά μορφώματα, οι προβλέψεις των πολιτικών αναλυτών είναι μάλλον απαισιόδοξες....
Αίτημα νέας μεταπολίτευσης, του Χριστόφορου Βερναρδάκη*
Η νομιμοποίηση και η αποδοχή του πολιτικού συστήματος αγγίζουν πλέον μηδενικά ποσοστά στην ελληνική κοινωνία.
Η Ελλάδα, μια χώρα με ισχυρότατη μεταπολεμική παράδοση κοινοβουλευτικής ιδεολογίας των μαζών, περνάει σταδιακά στο αντίθετο άκρο, αυτό της απονομιμοποίησης των κοινωνικών αντιπροσωπευτικών οργανώσεων και θεσμών: πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, Κοινοβούλιο, κυβέρνηση, πολιτικό προσωπικό, θεσμοί τοπικής αντιπροσώπευσης βρίσκονται πλέον στο τελευταίο σκαλοπάτι της κοινωνικής αποδοχής.
Το αίτημα μιας νέας μεταπολίτευσης, δηλαδή μιας νέας πολιτικής και θεσμικής οργάνωσης του κράτους και της οικονομίας, τέτοιας που να οργανώνει και να εκπροσωπεί διευρυμένα κοινωνικά στρώματα και συμφέροντα, πηγάζει αυτονόητο και επείγον.
Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης που εκτυλίσσεται προσφέρει μια ασφαλή βάση για τη συγκρότηση νέων πολιτικών δυνάμεων ή κομμάτων, καθώς ευρύτερες κοινωνικές ομάδες κινούνται πλέον εκτός «πολιτικής εκπροσώπησης». Ωστόσο, δεν συνεπάγεται ότι όποια πολιτικά κόμματα δημιουργηθούν αυτομάτως θα αλλάξουν τη σημερινή μορφή της κομματικής γεωγραφίας.
Στο χώρο της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς εμφανίζει ήδη ισχνή κοινωνική και εκλογική βάση. Εκτίμησή μου είναι ότι ως αυτόνομος πολιτικός χώρος δύσκολα θα υπερβεί τα όρια του 1-1,5%. Στο χώρο της Κεντροδεξιάς επίσης, το προετοιμαζόμενο κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη θα δυσκολευτεί αρκετά να αποκτήσει μια αξιόλογη εκλογική-κοινωνική βάση. Θεωρώ απίθανο να καταφέρει να υπερβεί ως αυτόνομο ρεύμα τα όρια του 4-5%.
Τα δύο αυτά νεόκοπα πολιτικά μορφώματα θα συμβάλουν ασφαλώς σε μια ακόμα μεγαλύτερη ρευστοποίηση του κομματικού συστήματος, καθώς και στην περαιτέρω μείωση του δικομματισμού (ιδίως το κόμμα της κ. Μπακογιάννη). Ομως δεν είναι αυτά που θα καταφέρουν να αλλάξουν τα πολιτικά δεδομένα και να εκφράσουν πολύ περισσότερο τις κοινωνικές ανάγκες για ένα νέο πολιτικό σύστημα. Δύο είναι οι βασικοί λόγοι γι' αυτό:
α) τα δύο νέα κόμματα ενεργοποιούν δοκιμασμένα και εν πολλοίς αποτυχημένα πολιτικά υλικά της μεταπολίτευσης. Οι ιδέες του νεοφιλελευθερισμού (Μπακογιάννη) ή του κεντροαριστερού ευρωπαϊσμού (Κουβέλης) βρίσκονται εδώ και καιρό έξω από τις δυναμικές πολιτικές λύσεις που απαιτούνται για την έξοδο από την οικονομική κρίση και τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του κράτους απέναντι στην κοινωνία και στα οικονομικά συμφέροντα. Επομένως, δεν μπορούν να βρουν σοβαρό κοινωνικό χώρο αποδοχής, πολλώ δε μάλλον να οριοθετηθούν με σαφήνεια από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές.
β) κινούνται συνεπώς σε μια «συστημική λογική». Είναι κόμματα «κεντρώας φοράς» που επιδιώκουν «συναινέσεις», στο πεδίο όμως που ορίζουν οι ήδη ασκούμενες πολιτικές και τα θεσμικά τους όρια. Ετσι, ενώ η κοινωνία αναζητά ανατροπή του μοντέλου αντιπροσώπευσης και ρήξη με το σύστημα και τη δομή διακυβέρνησης, τα κόμματα αυτά βρίσκονται στη λογική της εξελικτικής συνέχειας με το σύστημα διακυβέρνησης.
* Επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης ΑΠΘ
Πρωτόγνωρο κενό εκπροσώπησης, του Γεράσιμου Μοσχονά*
1. Κενό εκπροσώπησης. Το μέγεθος του «κύματος δυσαρέσκειας» στο εσωτερικό του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν συναντάται σε καμία άλλη χώρα της Δ. Ευρώπης. Η πολυσυλλεκτικότητα του κύματος συνιστά τη δεύτερη πρωτοτυπία της ελληνικής περίπτωσης. Η δυσπιστία δεν προέρχεται μόνο από τα «άκρα». Πέραν των ριζοσπαστικών ρευμάτων, σημαντικό τμήμα του δυναμικού δυσαρέσκειας προέρχεται από ομάδες που χαρακτηρίζονται από έναν ήπιο προοδευτισμό ή ήπιο συντηρητισμό και, υπό μια έννοια, βρίσκονται στη συστημική καρδιά της ελληνικής κοινωνίας. Η δυσαρέσκεια προέρχεται από παντού, είναι διακομματική, διαγενεακή και διαταξική. Είναι εντυπωσιακά και προκλητικά πολυσυλλεκτική.
Η απόρριψη του υπάρχοντος (κενό πολιτικής εκπροσώπησης) δηλώνει ένα ιδεολογικό και «νοοτροπιακό» etat d'esprit, όχι συγκεκριμένη επιθυμία υπέρ της δημιουργίας συγκεκριμένου πολιτικού φορέα. Η πεποίθηση ότι η παρούσα ηγεσία είναι ανεπαρκής συνιστά αναγκαία συνθήκη για την εμφάνιση νέων κομμάτων, όχι όμως και επαρκή.
2. Η τριπλή συνθήκη της επιτυχίας. Ενας νέος πολιτικός φορέας οφείλει, εάν θέλει να έχει διάρκεια, να πληροί τρεις συνθήκες: (α) ικανή πολιτική ηγεσία, (β) νέα πολιτική «διήγηση» και παραγωγή καινοτόμου προγραμματικού λόγου, (γ) ελάχιστο οργανωτικό μέγεθος.
Κανένα πολιτικό κόμμα δεν θα τα καταφέρει στο μακρύ χρόνο εννοώ: δεν θα τα καταφέρει ως σημαντική δύναμη- χωρίς να καλύπτει και τις τρεις ως άνω προϋποθέσεις. Η τριπλή αυτή συνθήκη είναι η βάση της διάρκειας. Χωρίς αυτή, θα έχουμε διάττοντες αστέρες, κόμματα μιας ή δύο χρήσεων ή ευσεβείς και ευγενείς προθέσεις χωρίς μηχανισμούς υλοποίησης. Και, βέβαια, πολλές και ακατάσχετες ρητορείες.
3.Η Δημοκρατική Αριστερά. Σε ό,τι αφορά το νέο σχηματισμό της Δημοκρατικής Αριστεράς, κάθε κρίση είναι πρόωρη. Ωστόσο, τρία σημεία μπορούν ήδη να υπογραμμιστούν.
Η παρατεταμένη αδυναμία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να διακριθεί στο πεδίο της προγραμματικής καινοτομίας και της διατύπωσης εναλλακτικών λύσεων στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας (αναφέρομαι στην επίσημη πολιτική εκπροσώπηση του σχήματος, όχι σε προτάσεις που προέρχονται από μειοψηφικές τάσεις) διαμορφώνει ένα σημαντικό κενό «αριστερού ρεαλισμού», το οποίο ευνοεί την καθιέρωση της Δ.Α. Επίσης, η πολιτική του ΠΑΣΟΚ δημιουργεί ένα κενό στα αριστερά, το οποίο ευνοεί «παλαιά» και «νέα» αριστερά κόμματα. Αντιθέτως, ο εξαιρετικά ασθενικός οργανωτικός ιστός της Δ.Α. (μοιάζει περισσότερο με όμιλο παρά με κόμμα) δημιουργεί σημαντικά ερωτηματικά για την ικανότητα του νέου σχήματος να διασφαλίσει την επιβίωσή του.
Ως προς την «ικανή» ηγεσία και την ικανότητα προγραμματικού νεωτερισμού, κρίσιμοι όροι επιτυχίας του «νέου», είναι εξαιρετικά πρόωρη η διατύπωση τεκμηριωμένης άποψης. Ο δρόμος της επιτυχίας της Δ.Α., όπως και της καταστροφής, θα περάσει μέσα από την ποιότητα της ηγεσίας της (αρχή άνδρα δείκνυσι) και την ποιότητα των προτάσεων πολιτικής που θα διατυπώσει.
* Αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών
Ζήτημα εμπιστοσύνης, του Ανδρέα Πανταζόπουλου*
Σε περιόδους απογοήτευσης, αποδόμησης και φόβου, όπου κυριαρχεί ο κοινωνικός κατακερματισμός, επιλέγονται εξατομικευμένες κυρίως, ακόμη και αντικοινωνικές, διέξοδοι διάσωσης.
Αυτή η ρευστοποίηση του συλλογικού στοιχείου, της κοινής προοπτικής, υπονομεύει μονιμότερες πολιτικές θεσμίσεις. Από την πλευρά τους, οι τελευταίες, όταν εμφανίζονται στη δημοσιότητα, διατρέχουν τον κίνδυνο της ρουτινοποίησής τους, ρισκάρουν δηλαδή, μέσα σε ένα ήδη απαξιωτικό για την πολιτική τάξη κλίμα, να εκληφθούν ως μέρος του «κατεστημένου», παρά τον όποιο καινοτόμο ρόλο επιφυλάσσουν αυτάρεσκα για τον εαυτό τους. Αν, εδώ, προσθέσουμε την ύπαρξη εμφανών προσωπικών στρατηγικών αλλά και τη λειτουργία ισχυρών μηχανισμών που προωθούν τη μία ή την άλλη «εναλλακτική» πρόταση, έχουμε πλήρη την εικόνα ενός γενικότερου μπλοκαρίσματος: το «καινούργιο» φαντάζει ως συνέχεια του «παλιού» με άλλα μέσα!
Τούτων δοθέντων, το πρόβλημα με τους υπό ίδρυση νέους πολιτικούς σχηματισμούς εντοπίζεται κυρίως στο γεγονός ότι αδυνατούν, ή και αδιαφορούν, να βρουν μια κοινή γλώσσα προκειμένου να ενοποιήσουν (χωρίς να καταργήσουν) και να αντιπροσωπεύσουν διαφορετικά, ακόμη και ανταγωνιστικά μεταξύ τους, κοινωνικά συμφέροντα και νοήματα. Η έλευσή τους δεν συνοδεύεται από την αναγκαία «πίστη» που θα έπρεπε να μεταδώσουν στο εν δυνάμει ακροατήριό τους ότι το μήνυμά τους είναι αυθεντικό και ταυτόχρονα χρήσιμο και αποτελεσματικό. Τα στοιχεία της πίστης, με την έννοια της «εμπιστοσύνης» και της αποτελεσματικότητας/χρησιμότητας προηγούνται όμως του οποιουδήποτε «νέου προγράμματος», της οποιασδήποτε καινοτόμου λύσης, της οποιασδήποτε διαμαρτυρίας κ.λπ. Τα προγράμματα έπονται, δεν προηγούνται, είναι προϊόντα της εμπιστοσύνης, δεν είναι αυτά που την ιδρύουν εκ του μηδενός. Την πλαισιώνουν, δεν τη γεννούν. Με την έννοια αυτή, να μην εκπλαγούμε αν δούμε τους παραδοσιακούς φορείς της Μεταπολίτευσης, στο τέλος του κύκλου που μόλις άνοιξε, να τα καταφέρουν να βγουν σχετικά αλώβητοι, πέρα από κάθε ενάντια προσδοκία.
* Επίκουρος καθηγητής πολιτικής επιστήμης, ΑΠΘ
μέσω: http://tvxs.gr/node/62900
Η νομιμοποίηση και η αποδοχή του πολιτικού συστήματος αγγίζουν πλέον μηδενικά ποσοστά στην ελληνική κοινωνία.
Η Ελλάδα, μια χώρα με ισχυρότατη μεταπολεμική παράδοση κοινοβουλευτικής ιδεολογίας των μαζών, περνάει σταδιακά στο αντίθετο άκρο, αυτό της απονομιμοποίησης των κοινωνικών αντιπροσωπευτικών οργανώσεων και θεσμών: πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, Κοινοβούλιο, κυβέρνηση, πολιτικό προσωπικό, θεσμοί τοπικής αντιπροσώπευσης βρίσκονται πλέον στο τελευταίο σκαλοπάτι της κοινωνικής αποδοχής.
Το αίτημα μιας νέας μεταπολίτευσης, δηλαδή μιας νέας πολιτικής και θεσμικής οργάνωσης του κράτους και της οικονομίας, τέτοιας που να οργανώνει και να εκπροσωπεί διευρυμένα κοινωνικά στρώματα και συμφέροντα, πηγάζει αυτονόητο και επείγον.
Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης που εκτυλίσσεται προσφέρει μια ασφαλή βάση για τη συγκρότηση νέων πολιτικών δυνάμεων ή κομμάτων, καθώς ευρύτερες κοινωνικές ομάδες κινούνται πλέον εκτός «πολιτικής εκπροσώπησης». Ωστόσο, δεν συνεπάγεται ότι όποια πολιτικά κόμματα δημιουργηθούν αυτομάτως θα αλλάξουν τη σημερινή μορφή της κομματικής γεωγραφίας.
Στο χώρο της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς εμφανίζει ήδη ισχνή κοινωνική και εκλογική βάση. Εκτίμησή μου είναι ότι ως αυτόνομος πολιτικός χώρος δύσκολα θα υπερβεί τα όρια του 1-1,5%. Στο χώρο της Κεντροδεξιάς επίσης, το προετοιμαζόμενο κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη θα δυσκολευτεί αρκετά να αποκτήσει μια αξιόλογη εκλογική-κοινωνική βάση. Θεωρώ απίθανο να καταφέρει να υπερβεί ως αυτόνομο ρεύμα τα όρια του 4-5%.
Τα δύο αυτά νεόκοπα πολιτικά μορφώματα θα συμβάλουν ασφαλώς σε μια ακόμα μεγαλύτερη ρευστοποίηση του κομματικού συστήματος, καθώς και στην περαιτέρω μείωση του δικομματισμού (ιδίως το κόμμα της κ. Μπακογιάννη). Ομως δεν είναι αυτά που θα καταφέρουν να αλλάξουν τα πολιτικά δεδομένα και να εκφράσουν πολύ περισσότερο τις κοινωνικές ανάγκες για ένα νέο πολιτικό σύστημα. Δύο είναι οι βασικοί λόγοι γι' αυτό:
α) τα δύο νέα κόμματα ενεργοποιούν δοκιμασμένα και εν πολλοίς αποτυχημένα πολιτικά υλικά της μεταπολίτευσης. Οι ιδέες του νεοφιλελευθερισμού (Μπακογιάννη) ή του κεντροαριστερού ευρωπαϊσμού (Κουβέλης) βρίσκονται εδώ και καιρό έξω από τις δυναμικές πολιτικές λύσεις που απαιτούνται για την έξοδο από την οικονομική κρίση και τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου του κράτους απέναντι στην κοινωνία και στα οικονομικά συμφέροντα. Επομένως, δεν μπορούν να βρουν σοβαρό κοινωνικό χώρο αποδοχής, πολλώ δε μάλλον να οριοθετηθούν με σαφήνεια από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές.
β) κινούνται συνεπώς σε μια «συστημική λογική». Είναι κόμματα «κεντρώας φοράς» που επιδιώκουν «συναινέσεις», στο πεδίο όμως που ορίζουν οι ήδη ασκούμενες πολιτικές και τα θεσμικά τους όρια. Ετσι, ενώ η κοινωνία αναζητά ανατροπή του μοντέλου αντιπροσώπευσης και ρήξη με το σύστημα και τη δομή διακυβέρνησης, τα κόμματα αυτά βρίσκονται στη λογική της εξελικτικής συνέχειας με το σύστημα διακυβέρνησης.
* Επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης ΑΠΘ
Πρωτόγνωρο κενό εκπροσώπησης, του Γεράσιμου Μοσχονά*
1. Κενό εκπροσώπησης. Το μέγεθος του «κύματος δυσαρέσκειας» στο εσωτερικό του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν συναντάται σε καμία άλλη χώρα της Δ. Ευρώπης. Η πολυσυλλεκτικότητα του κύματος συνιστά τη δεύτερη πρωτοτυπία της ελληνικής περίπτωσης. Η δυσπιστία δεν προέρχεται μόνο από τα «άκρα». Πέραν των ριζοσπαστικών ρευμάτων, σημαντικό τμήμα του δυναμικού δυσαρέσκειας προέρχεται από ομάδες που χαρακτηρίζονται από έναν ήπιο προοδευτισμό ή ήπιο συντηρητισμό και, υπό μια έννοια, βρίσκονται στη συστημική καρδιά της ελληνικής κοινωνίας. Η δυσαρέσκεια προέρχεται από παντού, είναι διακομματική, διαγενεακή και διαταξική. Είναι εντυπωσιακά και προκλητικά πολυσυλλεκτική.
Η απόρριψη του υπάρχοντος (κενό πολιτικής εκπροσώπησης) δηλώνει ένα ιδεολογικό και «νοοτροπιακό» etat d'esprit, όχι συγκεκριμένη επιθυμία υπέρ της δημιουργίας συγκεκριμένου πολιτικού φορέα. Η πεποίθηση ότι η παρούσα ηγεσία είναι ανεπαρκής συνιστά αναγκαία συνθήκη για την εμφάνιση νέων κομμάτων, όχι όμως και επαρκή.
2. Η τριπλή συνθήκη της επιτυχίας. Ενας νέος πολιτικός φορέας οφείλει, εάν θέλει να έχει διάρκεια, να πληροί τρεις συνθήκες: (α) ικανή πολιτική ηγεσία, (β) νέα πολιτική «διήγηση» και παραγωγή καινοτόμου προγραμματικού λόγου, (γ) ελάχιστο οργανωτικό μέγεθος.
Κανένα πολιτικό κόμμα δεν θα τα καταφέρει στο μακρύ χρόνο εννοώ: δεν θα τα καταφέρει ως σημαντική δύναμη- χωρίς να καλύπτει και τις τρεις ως άνω προϋποθέσεις. Η τριπλή αυτή συνθήκη είναι η βάση της διάρκειας. Χωρίς αυτή, θα έχουμε διάττοντες αστέρες, κόμματα μιας ή δύο χρήσεων ή ευσεβείς και ευγενείς προθέσεις χωρίς μηχανισμούς υλοποίησης. Και, βέβαια, πολλές και ακατάσχετες ρητορείες.
3.Η Δημοκρατική Αριστερά. Σε ό,τι αφορά το νέο σχηματισμό της Δημοκρατικής Αριστεράς, κάθε κρίση είναι πρόωρη. Ωστόσο, τρία σημεία μπορούν ήδη να υπογραμμιστούν.
Η παρατεταμένη αδυναμία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να διακριθεί στο πεδίο της προγραμματικής καινοτομίας και της διατύπωσης εναλλακτικών λύσεων στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας (αναφέρομαι στην επίσημη πολιτική εκπροσώπηση του σχήματος, όχι σε προτάσεις που προέρχονται από μειοψηφικές τάσεις) διαμορφώνει ένα σημαντικό κενό «αριστερού ρεαλισμού», το οποίο ευνοεί την καθιέρωση της Δ.Α. Επίσης, η πολιτική του ΠΑΣΟΚ δημιουργεί ένα κενό στα αριστερά, το οποίο ευνοεί «παλαιά» και «νέα» αριστερά κόμματα. Αντιθέτως, ο εξαιρετικά ασθενικός οργανωτικός ιστός της Δ.Α. (μοιάζει περισσότερο με όμιλο παρά με κόμμα) δημιουργεί σημαντικά ερωτηματικά για την ικανότητα του νέου σχήματος να διασφαλίσει την επιβίωσή του.
Ως προς την «ικανή» ηγεσία και την ικανότητα προγραμματικού νεωτερισμού, κρίσιμοι όροι επιτυχίας του «νέου», είναι εξαιρετικά πρόωρη η διατύπωση τεκμηριωμένης άποψης. Ο δρόμος της επιτυχίας της Δ.Α., όπως και της καταστροφής, θα περάσει μέσα από την ποιότητα της ηγεσίας της (αρχή άνδρα δείκνυσι) και την ποιότητα των προτάσεων πολιτικής που θα διατυπώσει.
* Αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών
Ζήτημα εμπιστοσύνης, του Ανδρέα Πανταζόπουλου*
Σε περιόδους απογοήτευσης, αποδόμησης και φόβου, όπου κυριαρχεί ο κοινωνικός κατακερματισμός, επιλέγονται εξατομικευμένες κυρίως, ακόμη και αντικοινωνικές, διέξοδοι διάσωσης.
Αυτή η ρευστοποίηση του συλλογικού στοιχείου, της κοινής προοπτικής, υπονομεύει μονιμότερες πολιτικές θεσμίσεις. Από την πλευρά τους, οι τελευταίες, όταν εμφανίζονται στη δημοσιότητα, διατρέχουν τον κίνδυνο της ρουτινοποίησής τους, ρισκάρουν δηλαδή, μέσα σε ένα ήδη απαξιωτικό για την πολιτική τάξη κλίμα, να εκληφθούν ως μέρος του «κατεστημένου», παρά τον όποιο καινοτόμο ρόλο επιφυλάσσουν αυτάρεσκα για τον εαυτό τους. Αν, εδώ, προσθέσουμε την ύπαρξη εμφανών προσωπικών στρατηγικών αλλά και τη λειτουργία ισχυρών μηχανισμών που προωθούν τη μία ή την άλλη «εναλλακτική» πρόταση, έχουμε πλήρη την εικόνα ενός γενικότερου μπλοκαρίσματος: το «καινούργιο» φαντάζει ως συνέχεια του «παλιού» με άλλα μέσα!
Τούτων δοθέντων, το πρόβλημα με τους υπό ίδρυση νέους πολιτικούς σχηματισμούς εντοπίζεται κυρίως στο γεγονός ότι αδυνατούν, ή και αδιαφορούν, να βρουν μια κοινή γλώσσα προκειμένου να ενοποιήσουν (χωρίς να καταργήσουν) και να αντιπροσωπεύσουν διαφορετικά, ακόμη και ανταγωνιστικά μεταξύ τους, κοινωνικά συμφέροντα και νοήματα. Η έλευσή τους δεν συνοδεύεται από την αναγκαία «πίστη» που θα έπρεπε να μεταδώσουν στο εν δυνάμει ακροατήριό τους ότι το μήνυμά τους είναι αυθεντικό και ταυτόχρονα χρήσιμο και αποτελεσματικό. Τα στοιχεία της πίστης, με την έννοια της «εμπιστοσύνης» και της αποτελεσματικότητας/χρησιμότητας προηγούνται όμως του οποιουδήποτε «νέου προγράμματος», της οποιασδήποτε καινοτόμου λύσης, της οποιασδήποτε διαμαρτυρίας κ.λπ. Τα προγράμματα έπονται, δεν προηγούνται, είναι προϊόντα της εμπιστοσύνης, δεν είναι αυτά που την ιδρύουν εκ του μηδενός. Την πλαισιώνουν, δεν τη γεννούν. Με την έννοια αυτή, να μην εκπλαγούμε αν δούμε τους παραδοσιακούς φορείς της Μεταπολίτευσης, στο τέλος του κύκλου που μόλις άνοιξε, να τα καταφέρουν να βγουν σχετικά αλώβητοι, πέρα από κάθε ενάντια προσδοκία.
* Επίκουρος καθηγητής πολιτικής επιστήμης, ΑΠΘ
μέσω: http://tvxs.gr/node/62900
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Δεν υπάρχουν πια άντρες κυνηγοί!
Μεγάλη απογοήτευση και αγανάκτηση επικρατεί στους κόλπους των γυναικών. Ο άντρας δεν είναι πια κυνηγός! Πάνε εκείνες οι ωραίες εποχές όπου η γυναίκα είχε το προνόμιο της τελικής επιλογής. Όπου την βόλευε να περιμένει εκ του ασφαλούς να την «κυνηγήσουν» χωρίς να ρισκάρει απορρίψεις αλλά να αποφασίζει αυτή, εάν και εφόσον το αποφασίσει και όποτε το αποφασίσει.. Όπου η γυναίκα παίζοντας το ρόλο του προκλητικού, πλην «αθώου» θηράματος, μοίραζε «χυλόπιτες» στους δυστυχείς «κυνηγούς» που ξημεροβραδιάζονταν στα σκαλοπάτια της καρδιάς της, ενίοτε μέσα στο κρύο και στην παγωνιά της καταφρόνιας, παραμονεύοντας για ένα γλυκό κοίταγμα μια γλυκειά κουβέντα, για μια ενθάρρυνση τις περισσότερες φορές απατηλή....Δεν υπάρχουν άντρες πια! Αγανακτούν οι γυναίκες όταν δεν νιώθουν να κυνηγιούνται. Όσο και αν εμφανίζονται ως λαχταριστά θηράματα στις παραλίες και στα μπαράκια οι πάλαι ποτέ τολμηροί και επιδέξιοι «κυνηγοί» τις παρακολουθούν εξ αποστάσεως χωρίς να πλησιάζουν. Άλλοι, γιατί είναι πλέον αρκούντως ευνουχισμένοι από τις αλαζονικές συμπεριφορές των γυναικών και τις συνεχείς ανελέητες απορρίψεις και άλλοι, με περισσότερο σύγχρονες αντιλήψεις, θέλουν και αυτοί να ..κυνηγηθούν και να έχουν και αυτοί το προνόμιο της τελικής επιλογής αν θα «πέσουν», εάν και εφόσον το αποφασίσουν και όποτε το αποφασίσουν..
Σήμερα ο μοντέρνος άντρας απαιτεί και αυτός να ..«κυνηγηθεί» ενώ η μοντέρνα γυναίκα δεν περιμένει πια το κρέας στην σπηλιά.. Αν το θέλει ξέρει και να το βρίσκει και να το ζητά και να το παίρνει.. Έχει μπει στην παραγωγή, είναι ανεξάρτητη και αυτοδύναμη, στέκει στα δικά της ποδάρια και δεν νιώθει θήραμα.. Είναι το ισχυρό φύλο, όχι μόνο βιολογικά αλλά πλέον και κοινωνικά και ο ρόλος του θηράματος την υποτιμά.. Έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι του «κυνηγιού» κάθε άλλο παρά ρομαντικό ήταν. Τις περισσότερες φορές αποτελούσε έναν απάνθρωπο τρόπο επιβεβαίωσης σε βάρος του άλλου.. Ούτε και πιστεύει πια ότι όσο πιο πολύ την κυνηγούν και όσο πιο πολύ επιμένουν τόσο και πιο πολύ την θέλουν.. Έζησε και το κυνήγι και παντρεύτηκε και τον κυνηγό της και τώρα τόχει σκυλομετανιώσει.. Ξέρει πλέον πολύ καλά ότι η ασίγαστη επιμονή του «κυνηγού» τις περισσότερες φορές κρύβει και έναν ασίγαστο μαλάκα..
Άλλωστε έχει γνωρίσει και την αρρωστημένη πλευρά του άντρα-κυνηγού που επιδίδεται στον ερωτικό καταναλωτισμό. Όπως ακριβώς ένας ρηχός και άδειος εαυτός επιδίδεται μετά μανίας στο Shopping therapy έτσι και ένας ρηχός άντρας επιδίδεται μετά μανίας στο σεξουαλικό Shopping therapy. Κυνηγά και «ψωνίζει» ασταμάτητα ερωτικούς παρτενέρ και η ζωή του περιστρέφεται βασανιστικά γύρω από μια ατελέσφορη αναζήτηση επιβεβαίωσης μέσω του σεξ. Για την ακρίβεια δεν επιβεβαιώνεται τη στιγμή που κάνει σεξ, αλλά μετά, τη στιγμή που το λέει στους φίλους του.. Στην πραγματικότητα εκσπερματώνει όταν καυχιέται την επιτυχία του στους φίλους του.. «Φίλε μου χτες πήρα ένα κομμάτι..Την ξέρεις μωρέ.. Η τάδε..»
Σήμερα λοιπόν, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής προτίμησης, αυτοί που θέλουν δεν περιμένουν.. Είναι ισότιμοι στη ζωή και ρισκάρουν ισότιμα και τις χαρές και απογοητεύσεις της.. Θέλουν να ζήσουν την ομορφιά της αμοιβαιότητας στη σχέση και στον έρωτα σε πιο ανθρώπινους ρόλους και όχι σε ρόλους κυνηγών και θηραμάτων.. Και στο κάτω-κάτω αν κάτι έχει αποδειχτεί όλους αυτούς τους αιώνες, από την εποχή των σπηλαίων έως σήμερα, είναι ότι αυτό που διεγείρει και προκαλεί ερωτικά περισσότερο απ όλα κάθε υγιή οργανισμό είναι μόνο η αμοιβαιότητα.. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις..
http://sofistis.wordpress.com/
Σήμερα ο μοντέρνος άντρας απαιτεί και αυτός να ..«κυνηγηθεί» ενώ η μοντέρνα γυναίκα δεν περιμένει πια το κρέας στην σπηλιά.. Αν το θέλει ξέρει και να το βρίσκει και να το ζητά και να το παίρνει.. Έχει μπει στην παραγωγή, είναι ανεξάρτητη και αυτοδύναμη, στέκει στα δικά της ποδάρια και δεν νιώθει θήραμα.. Είναι το ισχυρό φύλο, όχι μόνο βιολογικά αλλά πλέον και κοινωνικά και ο ρόλος του θηράματος την υποτιμά.. Έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι του «κυνηγιού» κάθε άλλο παρά ρομαντικό ήταν. Τις περισσότερες φορές αποτελούσε έναν απάνθρωπο τρόπο επιβεβαίωσης σε βάρος του άλλου.. Ούτε και πιστεύει πια ότι όσο πιο πολύ την κυνηγούν και όσο πιο πολύ επιμένουν τόσο και πιο πολύ την θέλουν.. Έζησε και το κυνήγι και παντρεύτηκε και τον κυνηγό της και τώρα τόχει σκυλομετανιώσει.. Ξέρει πλέον πολύ καλά ότι η ασίγαστη επιμονή του «κυνηγού» τις περισσότερες φορές κρύβει και έναν ασίγαστο μαλάκα..
Άλλωστε έχει γνωρίσει και την αρρωστημένη πλευρά του άντρα-κυνηγού που επιδίδεται στον ερωτικό καταναλωτισμό. Όπως ακριβώς ένας ρηχός και άδειος εαυτός επιδίδεται μετά μανίας στο Shopping therapy έτσι και ένας ρηχός άντρας επιδίδεται μετά μανίας στο σεξουαλικό Shopping therapy. Κυνηγά και «ψωνίζει» ασταμάτητα ερωτικούς παρτενέρ και η ζωή του περιστρέφεται βασανιστικά γύρω από μια ατελέσφορη αναζήτηση επιβεβαίωσης μέσω του σεξ. Για την ακρίβεια δεν επιβεβαιώνεται τη στιγμή που κάνει σεξ, αλλά μετά, τη στιγμή που το λέει στους φίλους του.. Στην πραγματικότητα εκσπερματώνει όταν καυχιέται την επιτυχία του στους φίλους του.. «Φίλε μου χτες πήρα ένα κομμάτι..Την ξέρεις μωρέ.. Η τάδε..»
Σήμερα λοιπόν, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής προτίμησης, αυτοί που θέλουν δεν περιμένουν.. Είναι ισότιμοι στη ζωή και ρισκάρουν ισότιμα και τις χαρές και απογοητεύσεις της.. Θέλουν να ζήσουν την ομορφιά της αμοιβαιότητας στη σχέση και στον έρωτα σε πιο ανθρώπινους ρόλους και όχι σε ρόλους κυνηγών και θηραμάτων.. Και στο κάτω-κάτω αν κάτι έχει αποδειχτεί όλους αυτούς τους αιώνες, από την εποχή των σπηλαίων έως σήμερα, είναι ότι αυτό που διεγείρει και προκαλεί ερωτικά περισσότερο απ όλα κάθε υγιή οργανισμό είναι μόνο η αμοιβαιότητα.. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις..
http://sofistis.wordpress.com/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Το αντίτιμο της συμμετοχής στην ΟΝΕ.
Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι Έλληνες ακολουθούν τους Ιρλανδούς. Πριν 18 μήνες η Ιρλανδία είχε το μεγαλύτερο δημόσιο έλλειμμα ανάμεσα στα 16 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης και άρχισε να αυξάνει τη φορολογία της, μειώνοντας παράλληλα τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Τον περασμένο Μάρτιο όπου η πολύχρονη σπάταλη διαχείριση των ελληνικών κυβερνήσεων απείλησε την επιβίωση του ευρώ, ο Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ασπάστηκε με καθυστέρηση το ιρλανδικό μοντέλο και αναγνώρισε ότι αν η Ελλάδα δεν συναγωνιστεί το βορειοευρωπαϊκό αυτό κράτος, θα περάσει μια για πάντα στο χρηματοπιστωτικό ... Τρίτο Κόσμο.
«Οι μισθολογικές περικοπές της Ιρλανδίας αποτελούν πρότυπο για την Ελλάδα και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που έχασαν την ανταγωνιστικότητά τους», δηλώνει ο Ραλφ Άρενς, που διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 20 δις ως επικεφαλής του τμήματος προϊόντων σταθερού εισοδήματος στην Frankfurt Trust, η οποία έχει επενδύσει σε ιρλανδικά κρατικά ομόλογα.
Μπορεί οι μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης να είναι η Γερμανία και η Γαλλία, όμως η επιβίωση του κοινού νομίσματος, υπό την παρούσα δομή του, εξαρτάται από το αν οι Έλληνες του Αιγαίου θα καταφέρουν να μιμηθούν την Ιρλανδία του Ατλαντικού.... «Η έκταση των περικοπών αμοιβών και κρατικών δαπανών ήταν χωρίς προηγούμενο σε όλη την Ευρώπη», παρατηρεί ο Γκάρετ Φιτζέραλντ, Ιρλανδός πρωθυπουργός της δεκαετίας του 1980, που μείωσε τις δαπάνες και αύξησε τη φορολογία. «Είμαστε Βορειοευρωπαίοι, είμαστε λιγότερο συναισθηματικοί και δεχόμαστε ευκολότερα ό,τι πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση μιας κρίσης», συνεχίζει. Το κόστος ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης των ιρλανδικών κρατικών ομολόγων μειώθηκε κατά το ένα τρίτο και πλέον αυτούς τους 18 μήνες, ενώ τετραπλασιάστηκε για τα ελληνικά κρατικά χρεόγραφα.
Υψηλά ελλείμματα
Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, φέτος το δημόσιο έλλειμμα της Ιρλανδίας θα φτάσει το 11.7% του ΑΕΠ. Η Ελλάδα έχει σαν στόχο την να μειώσει το έλλειμμά της σε 8.9% του ΑΕΠ. Ωστόσο οι αναλυτές δεν πιστεύουν ότι η Ελλάδα, που τα κρατικά της ομόλογα έχουν υποβαθμιστεί στην κατηγορία των ‘σκουπιδιών’, μπορεί να φτάσει την Ιρλανδία, που η αξιοπιστία της, ακόμη και μετά την υποβάθμιση από την Moody’s αυτή την εβδομάδα, βρίσκεται 7 βαθμίδες ψηλότερα.
Η Ιρλανδία προσχώρησε στην Ε.Ε. το 1973, 8 χρόνια πριν την Ελλάδα. Η δεκαετία του 1980 επισφραγίστηκε εν μέρει από τις προσπάθειες του Ιρλανδού πρωθυπουργού για τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Σύμφωνα με την ΟΟΣΑ, το 1995, το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας ήταν 17,200 δολάρια, 12% λιγότερο από το μέσο ευρωπαϊκό κοινοτικό όρο.
Με χαμηλή φορολογία, η χώρα προσέλκυσε επενδύσεις, για παράδειγμα την αμερικανική Dell, που κατασκευάζει υπολογιστές κι έτσι ξεκίνησε η αύξηση των εξαγωγών. Το 1999 η Ιρλανδία ήταν η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία της δυτικής Ευρώπης και αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του ευρώ, γεγονός που της έδωσε ευκολότερη πρόσβαση στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Η Ελλάδα προσχώρησε στο ευρώ το 2009.
Η φούσκα των ακινήτων
Και στη συνέχεια, καθώς έσκαγε η φούσκα της ιρλανδικής αγοράς ακινήτων το 2007, ήρθε η ύφεση. Οι τιμές των ακινήτων βυθίστηκαν σχεδόν κατά 50% και οι μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, με επικεφαλής την Anglo Irish Bank, έφτασαν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Για τη διάσωση των τραπεζών η κυβέρνηση δαπάνησε 7 δις ευρώ και στη συνέχεια άρχισε να περικόπτει τις κρατικές δαπάνες.
«Η Ιρλανδία μιλούσε για μέτρα σταθεροποίησης όταν οι άλλες χώρες ούτε καν τα είχαν ονειρευτεί», παρατηρεί ο Κριστόφ Βέιλ, ανώτερος οικονομολόγος στη Commerzbank της Φρανκφούρτης. «Η χώρα αποτελεί τώρα πρότυπο για την Ελλάδα», προσθέτει.
Κατόπιν τούτων, η ιρλανδική οικονομία άρχισε να ανακάμπτει από τη μεγαλύτερη ύφεση που την έπληξε στην ιστορία της μετά τη Μεγάλη Ύφεση και, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το 2011 θα έχει υψηλότερη ανάπτυξη από κάθε άλλο κράτος μέλος της Ευρωζώνης.
Αντίθετα, η Ελλάδα που την ίδια στιγμή υποστήριζε ότι είχε τον προϋπολογισμό της υπό έλεγχο και κατέγραφε ανάπτυξη, αντιμετωπίζει τώρα τη μεγαλύτερη ύφεση από τη δεκαετία του 1980 και τον χειρότερο πληθωρισμό σε επίπεδο 10ετίας.
Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων
Η ιρλανδική κυβέρνηση θα μειώσει το – πολεμικών διαστάσεων – δημόσιο έλλειμμά της κατά 50% το 2011, καθώς θα μειωθούν τα κονδύλια που κάλυπταν το κόστος διάσωσης των χρηματοπιστωτικών της ιδρυμάτων, ανέφερε στις 14 Ιουλίου το Ινστιτούτο Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας με έδρα το Δουβλίνο. Η μείωση του ελλείμματος θα υποστηριχθεί με την επιβολή πρόσθετης φορολογίας εισοδήματος και με τη μείωση των αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 13%. Αντίθετα, η ελληνική κυβέρνηση μόλις τον περασμένο Νοέμβριο σχεδίαζε να αυξήσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 1.5%. «Έχουμε το πλεονέκτημα ότι κινήθηκαμε πρώτοι», δήλωσε ο Ιρλανδός πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στο Bloomberg Television στις 12 Ιουλίου. «Για μια μικρή ανοικτή οικονομία δεν υπάρχουν άλλες επιλογές».
Ο κίνδυνος παραμένει
Όλα αυτά ωστόσο δεν σημαίνουν ότι η Ιρλανδία έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο, παρατηρεί ο Καρλ Γουέλαν, καθηγητής στο University College Dublin και πρώην οικονομολόγος της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Με την έκρηξη της φούσκας των ακινήτων που μεγενθύνονταν επί 10 χρόνια, η ιρλανδική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 10% μέσα στην προηγούμενη 2ετία, και σε αντίθεση με της Ελλάδας, το τραπεζικό της σύστημα έφτασε στο χείλος της καταστροφής. «Δίχως την κρατική πολιτική θα είχαμε καταλήξει προτεκτοράτο του ΔΝΤ», λέει ο καθηγητής, «και ο κίνδυνος δεν έχει εκλείψει πλήρως».
Το κόστος ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης των ιρλανδικών κρατικών ομολόγων μειώθηκε στις 260 μονάδες βάσης από τα επίπεδα ρεκόρ των 396 μονάδων που έπιασε στις 17 Φεβρουαρίου 2009. Κατά την ίδια περίοδο το κόστος ασφάλισης των ελληνικών κρατικών χρεογράφων αυξήθηκε από τις 235 μονάδες βάσης στις 1087. Η διαφορά αποδόσεων μεταξύ των 10ετών ιρλανδικών κρατικών ομολόγων και των αντίστοιχων γερμανικών βρίσκεται στις 277 μονάδες βάσης, έναντι 39 που ήταν κατά μέσο όρο την περασμένη 10ετία. Η ελληνική διαφορά αποδόσεων έναντι των γερμανικών είναι στις 772 μονάδες βάσης. «Δεν είναι σίγουρο ότι ξεπεράσαμε τα χειρότερα, αλλά η θέση μας σε σχέση με άλλες χώρες είναι τώρα πιο ευνοϊκή», λέει ο Άρενς της Frankfurt Trust.
Mε την πλάτη στον τοίχο
Οι περικοπές αμοιβών διαχύθηκαν σε ολόκληρη την Ισλανδία. Οι εργάτες σε ένα εργοστάσιο της Kingspan, που αποτελεί το μεγαλύτερο κατασκευαστή δαπέδων και μονώσεων της Ευρώπης, αποδέχτηκαν αυτό το μήνα μειώσεις μισθών για να διασφαλίσουν τη λειτουργία του. Με βάση τη συμφωνία, οι αμοιβές για τους νεοπροσλαμβανόμενους μειώνονται κατά 13% σε 11 ευρώ την ώρα. Οι παλιοί 130 εργάτες είδαν το καθαρό ωρομίσθιο τους να πέφτει σε 12 ευρώ, 40% κάτω από το 2007 επειδή μειώθηκε πολύ η αμοιβή των υπερωριών.
«Είμαστε με την πλάτη στον τοίχο», λέει ο Ντέκλαν Φέρι, συνδικαλιστής που διαπραγματεύτηκε τη συμφωνία. «Πολλές άλλες εταιρείες στην περιοχή παρακολούθησαν τι γινόταν σε μας και την επόμενη μέρα κιόλας δεχτήκαμε τηλεφώνημα από διπλανή εταιρία που ήθελε να κάνει το ίδιο». Το εργατικό κόστος στην Ιρλανδία μειώθηκε κατά 13% από το 2009 ως το 2011, έναντι αύξησης 3 ως 4% που είχε σε όλη την Ευρώπη.
Χωρίς διέξοδο
Για την Ελλάδα οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κάνουν λόγο για αύξηση του εργατικού κόστους κατά 6,7% μέσα στην επόμενη 3ετία, αν και η μεγαλύτερη συνδικαλιστική ένωση των υπαλλήλων εκτός δημόσιου τομέα συμφώνησε την περασμένη βδομάδα στο πάγωμα των μισθών για φέτος. «Αν δεν μπορείς να υποτιμήσεις το νόμισμά σου δεν υπάρχει άλλη διέξοδος» λέει ο Μάκ Κουάιντ, επικεφαλής οικονομολόγος της Bloxham Stockbrokers του Δουβλίνου. «Πληρώνεις το επώδυνο κόστος».
sofokleous10.gr
«Οι μισθολογικές περικοπές της Ιρλανδίας αποτελούν πρότυπο για την Ελλάδα και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που έχασαν την ανταγωνιστικότητά τους», δηλώνει ο Ραλφ Άρενς, που διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 20 δις ως επικεφαλής του τμήματος προϊόντων σταθερού εισοδήματος στην Frankfurt Trust, η οποία έχει επενδύσει σε ιρλανδικά κρατικά ομόλογα.
Μπορεί οι μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρωζώνης να είναι η Γερμανία και η Γαλλία, όμως η επιβίωση του κοινού νομίσματος, υπό την παρούσα δομή του, εξαρτάται από το αν οι Έλληνες του Αιγαίου θα καταφέρουν να μιμηθούν την Ιρλανδία του Ατλαντικού.... «Η έκταση των περικοπών αμοιβών και κρατικών δαπανών ήταν χωρίς προηγούμενο σε όλη την Ευρώπη», παρατηρεί ο Γκάρετ Φιτζέραλντ, Ιρλανδός πρωθυπουργός της δεκαετίας του 1980, που μείωσε τις δαπάνες και αύξησε τη φορολογία. «Είμαστε Βορειοευρωπαίοι, είμαστε λιγότερο συναισθηματικοί και δεχόμαστε ευκολότερα ό,τι πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση μιας κρίσης», συνεχίζει. Το κόστος ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης των ιρλανδικών κρατικών ομολόγων μειώθηκε κατά το ένα τρίτο και πλέον αυτούς τους 18 μήνες, ενώ τετραπλασιάστηκε για τα ελληνικά κρατικά χρεόγραφα.
Υψηλά ελλείμματα
Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, φέτος το δημόσιο έλλειμμα της Ιρλανδίας θα φτάσει το 11.7% του ΑΕΠ. Η Ελλάδα έχει σαν στόχο την να μειώσει το έλλειμμά της σε 8.9% του ΑΕΠ. Ωστόσο οι αναλυτές δεν πιστεύουν ότι η Ελλάδα, που τα κρατικά της ομόλογα έχουν υποβαθμιστεί στην κατηγορία των ‘σκουπιδιών’, μπορεί να φτάσει την Ιρλανδία, που η αξιοπιστία της, ακόμη και μετά την υποβάθμιση από την Moody’s αυτή την εβδομάδα, βρίσκεται 7 βαθμίδες ψηλότερα.
Η Ιρλανδία προσχώρησε στην Ε.Ε. το 1973, 8 χρόνια πριν την Ελλάδα. Η δεκαετία του 1980 επισφραγίστηκε εν μέρει από τις προσπάθειες του Ιρλανδού πρωθυπουργού για τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Σύμφωνα με την ΟΟΣΑ, το 1995, το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας ήταν 17,200 δολάρια, 12% λιγότερο από το μέσο ευρωπαϊκό κοινοτικό όρο.
Με χαμηλή φορολογία, η χώρα προσέλκυσε επενδύσεις, για παράδειγμα την αμερικανική Dell, που κατασκευάζει υπολογιστές κι έτσι ξεκίνησε η αύξηση των εξαγωγών. Το 1999 η Ιρλανδία ήταν η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία της δυτικής Ευρώπης και αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του ευρώ, γεγονός που της έδωσε ευκολότερη πρόσβαση στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Η Ελλάδα προσχώρησε στο ευρώ το 2009.
Η φούσκα των ακινήτων
Και στη συνέχεια, καθώς έσκαγε η φούσκα της ιρλανδικής αγοράς ακινήτων το 2007, ήρθε η ύφεση. Οι τιμές των ακινήτων βυθίστηκαν σχεδόν κατά 50% και οι μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, με επικεφαλής την Anglo Irish Bank, έφτασαν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Για τη διάσωση των τραπεζών η κυβέρνηση δαπάνησε 7 δις ευρώ και στη συνέχεια άρχισε να περικόπτει τις κρατικές δαπάνες.
«Η Ιρλανδία μιλούσε για μέτρα σταθεροποίησης όταν οι άλλες χώρες ούτε καν τα είχαν ονειρευτεί», παρατηρεί ο Κριστόφ Βέιλ, ανώτερος οικονομολόγος στη Commerzbank της Φρανκφούρτης. «Η χώρα αποτελεί τώρα πρότυπο για την Ελλάδα», προσθέτει.
Κατόπιν τούτων, η ιρλανδική οικονομία άρχισε να ανακάμπτει από τη μεγαλύτερη ύφεση που την έπληξε στην ιστορία της μετά τη Μεγάλη Ύφεση και, σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το 2011 θα έχει υψηλότερη ανάπτυξη από κάθε άλλο κράτος μέλος της Ευρωζώνης.
Αντίθετα, η Ελλάδα που την ίδια στιγμή υποστήριζε ότι είχε τον προϋπολογισμό της υπό έλεγχο και κατέγραφε ανάπτυξη, αντιμετωπίζει τώρα τη μεγαλύτερη ύφεση από τη δεκαετία του 1980 και τον χειρότερο πληθωρισμό σε επίπεδο 10ετίας.
Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων
Η ιρλανδική κυβέρνηση θα μειώσει το – πολεμικών διαστάσεων – δημόσιο έλλειμμά της κατά 50% το 2011, καθώς θα μειωθούν τα κονδύλια που κάλυπταν το κόστος διάσωσης των χρηματοπιστωτικών της ιδρυμάτων, ανέφερε στις 14 Ιουλίου το Ινστιτούτο Οικονομικής και Κοινωνικής Έρευνας με έδρα το Δουβλίνο. Η μείωση του ελλείμματος θα υποστηριχθεί με την επιβολή πρόσθετης φορολογίας εισοδήματος και με τη μείωση των αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 13%. Αντίθετα, η ελληνική κυβέρνηση μόλις τον περασμένο Νοέμβριο σχεδίαζε να αυξήσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 1.5%. «Έχουμε το πλεονέκτημα ότι κινήθηκαμε πρώτοι», δήλωσε ο Ιρλανδός πρωθυπουργός σε συνέντευξή του στο Bloomberg Television στις 12 Ιουλίου. «Για μια μικρή ανοικτή οικονομία δεν υπάρχουν άλλες επιλογές».
Ο κίνδυνος παραμένει
Όλα αυτά ωστόσο δεν σημαίνουν ότι η Ιρλανδία έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο, παρατηρεί ο Καρλ Γουέλαν, καθηγητής στο University College Dublin και πρώην οικονομολόγος της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Με την έκρηξη της φούσκας των ακινήτων που μεγενθύνονταν επί 10 χρόνια, η ιρλανδική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 10% μέσα στην προηγούμενη 2ετία, και σε αντίθεση με της Ελλάδας, το τραπεζικό της σύστημα έφτασε στο χείλος της καταστροφής. «Δίχως την κρατική πολιτική θα είχαμε καταλήξει προτεκτοράτο του ΔΝΤ», λέει ο καθηγητής, «και ο κίνδυνος δεν έχει εκλείψει πλήρως».
Το κόστος ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης των ιρλανδικών κρατικών ομολόγων μειώθηκε στις 260 μονάδες βάσης από τα επίπεδα ρεκόρ των 396 μονάδων που έπιασε στις 17 Φεβρουαρίου 2009. Κατά την ίδια περίοδο το κόστος ασφάλισης των ελληνικών κρατικών χρεογράφων αυξήθηκε από τις 235 μονάδες βάσης στις 1087. Η διαφορά αποδόσεων μεταξύ των 10ετών ιρλανδικών κρατικών ομολόγων και των αντίστοιχων γερμανικών βρίσκεται στις 277 μονάδες βάσης, έναντι 39 που ήταν κατά μέσο όρο την περασμένη 10ετία. Η ελληνική διαφορά αποδόσεων έναντι των γερμανικών είναι στις 772 μονάδες βάσης. «Δεν είναι σίγουρο ότι ξεπεράσαμε τα χειρότερα, αλλά η θέση μας σε σχέση με άλλες χώρες είναι τώρα πιο ευνοϊκή», λέει ο Άρενς της Frankfurt Trust.
Mε την πλάτη στον τοίχο
Οι περικοπές αμοιβών διαχύθηκαν σε ολόκληρη την Ισλανδία. Οι εργάτες σε ένα εργοστάσιο της Kingspan, που αποτελεί το μεγαλύτερο κατασκευαστή δαπέδων και μονώσεων της Ευρώπης, αποδέχτηκαν αυτό το μήνα μειώσεις μισθών για να διασφαλίσουν τη λειτουργία του. Με βάση τη συμφωνία, οι αμοιβές για τους νεοπροσλαμβανόμενους μειώνονται κατά 13% σε 11 ευρώ την ώρα. Οι παλιοί 130 εργάτες είδαν το καθαρό ωρομίσθιο τους να πέφτει σε 12 ευρώ, 40% κάτω από το 2007 επειδή μειώθηκε πολύ η αμοιβή των υπερωριών.
«Είμαστε με την πλάτη στον τοίχο», λέει ο Ντέκλαν Φέρι, συνδικαλιστής που διαπραγματεύτηκε τη συμφωνία. «Πολλές άλλες εταιρείες στην περιοχή παρακολούθησαν τι γινόταν σε μας και την επόμενη μέρα κιόλας δεχτήκαμε τηλεφώνημα από διπλανή εταιρία που ήθελε να κάνει το ίδιο». Το εργατικό κόστος στην Ιρλανδία μειώθηκε κατά 13% από το 2009 ως το 2011, έναντι αύξησης 3 ως 4% που είχε σε όλη την Ευρώπη.
Χωρίς διέξοδο
Για την Ελλάδα οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κάνουν λόγο για αύξηση του εργατικού κόστους κατά 6,7% μέσα στην επόμενη 3ετία, αν και η μεγαλύτερη συνδικαλιστική ένωση των υπαλλήλων εκτός δημόσιου τομέα συμφώνησε την περασμένη βδομάδα στο πάγωμα των μισθών για φέτος. «Αν δεν μπορείς να υποτιμήσεις το νόμισμά σου δεν υπάρχει άλλη διέξοδος» λέει ο Μάκ Κουάιντ, επικεφαλής οικονομολόγος της Bloxham Stockbrokers του Δουβλίνου. «Πληρώνεις το επώδυνο κόστος».
sofokleous10.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Για τις επικείμενες δημοτικές εκλογές.
Του Μανώλη Συντυχάκη, Υποψηφίου δημάρχου Ηρακλείου
Βαδίζοντας προς τις τοπικές – περιφερειακές εκλογές το Νοέμβρη του 2010 και κουβεντιάζοντας για τους υποψηφίους και τα κριτήρια ψήφου, πρέπει να παρθούν υπ’ όψη, δύο παράγοντες :
1ον Οι εκλογές αυτές θα είναι εκλογές για τα όργανα της κρατικής τοπικής διοίκησης και όχι της τοπικής αυτοδιοίκησης. Προ πολλού και ακόμα περισσότερο μετά τον «Καλλικράτη» έχουν εξαφανιστεί και τα τελευταία ίχνη της έννοιας «αυτοδιοίκησης». Ο «Καλλικράτης» είναι θεσμός για τους επιχειρηματίες, με το λαό στη γωνία, με το λαό να συμμετέχει μόνο και μόνο για να περνάει η κυρίαρχη πολιτική.
Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην ΚΚΕ, έπνιξαν κυριολεκτικά το αντιδραστικό περιεχόμενο του νόμου και τη σχέση του με τις ιδιωτικοποιήσεις, την εμπορευματοποίηση και ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, τη σχέση του με το πνεύμα και το γράμμα του μνημονίου, και όλων των αντιλαϊκών συμβάσεων και νόμων που ψηφίστηκαν από τις αρχές της 10ετίας του '90....Επομένως, τα όργανα που θα προκύψουν, θα ασκούν διοίκηση, δεν είναι συνδικαλιστικά όργανα. Εκείνοι/νες που θα εκλεγούν, αν δεν έχουν πολιτική ριζικής εναντίωσης και ρήξης, τότε ενσωματώνονται και γίνονται όργανα της κρατικής πολιτικής. Άρα, όσοι συνεχίζουν συνειδητά να χρησιμοποιούν τον όρο «αυτοδιοίκηση» απλά κοροϊδεύουν τον κόσμο.
2ον Πάνω από το κεφάλι του λαού στέκει η δαμόκλειος σπάθη του μνημονίου, της πιο βάρβαρης και κατάπτυστης συμφωνίας που έχει υπογραφεί ποτέ από ελληνική κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια. Εκπονούν μέτρα διαρκείας που αφορούν όλους μας, από την κούνια έως τα σάβανα. Αφορούν τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας και τα παιδιά των εγγονιών μας. Για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, μεγάλο μέρος του λαού δε θα μπορεί να πληρώσει τα χρέη του, τα έξοδα για τις σπουδές των παιδιών, δε θα μπορεί να εξοφλήσει λογαριασμούς της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, δε θα μπορεί να γεμίσει το καλάθι του με τα βασικά προϊόντα διατροφής.
Με βάση τα παραπάνω, πριν απ' όλα βαραίνει το κριτήριο της γενικής πολιτικής και στο πλαίσιό της κρίνεται και ο ρόλος των υποψήφιων συνδυασμών. Δεν έχει καμιά βάση ο διαχωρισμός των προβλημάτων σε προβλήματα στο χώρο εργασίας και προβλήματα στο χώρο κατοικίας, στο χώρο των σπουδών. Τα λεγόμενα τοπικά προβλήματα (υποβάθμιση συνοικιών, σκουπίδια, κυκλοφοριακό, πράσινο, ελλείψεις υποδομών και κοινωνικών δομών, κ.ά.) είναι απόρροια των γενικών (σχέση Δήμων με κεντρική εξουσία, περικοπή θεσμοθετημένων πόρων, μετατροπή δήμων σε επιχειρήσεις, εξυπηρέτηση συμφερόντων επιχειρηματικών ομίλων, μνημόνιο, κ.ά.).
Επομένως, αυτός ο λαός θέλει δίπλα του ασυμβίβαστους αγωνιστές και όχι αγωνιστές της φράσης, κινδυνολόγους και τρομοκράτες, συκοφάντες και αποφασισμένους να μην πειράξουν ούτε μια τρίχα από τα κέρδη των μονοπωλίων.
Δε χρειάζεται απλά έντιμους δημάρχους, συμβούλους και περιφερειάρχες, αλλά αδιάλλακτους υπερασπιστές των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Χρειάζεται εκλεγμένους άφοβους, που δε διστάζουν να σηκώσουν πρώτοι τα βάρη του αγώνα.
Το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών πρέπει να γίνει όπλο στον αγώνα του λαού για να αποτραπεί η λήψη των σφαγιαστικών μέτρων που μετατρέπουν τη ζωή του εργαζόμενου, ιδιαίτερα των νέων ηλικιών, σ’ έναν εφιάλτη, να αποτελέσει όπλο καταδίκης της κυρίαρχης πολιτικής και του μνημονίου, να ανοίξει ο δρόμος της λαϊκής αντεπίθεσης ως τη λαϊκή νίκη.
Η «Λαϊκή Συσπείρωση» είναι ο τίτλος του συνδυασμού με τον οποίο ενιαία θα διεκδικήσουμε την ψήφο των εργαζομένων σε όλους της δήμους και τις περιφέρειες της χώρας κατά συνέπεια και στο Δήμο Ηρακλείου.
Επιδίωξή μας είναι :
- Να εκφραστεί, η αντίθεση στο μνημόνιο, στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, στην Ε.Ε., στον αντιλαϊκό χαρακτήρα του «Καλλικράτη», στο φτιασίδωμα του αστικού πολιτικού συστήματος που επιδιώκουν για να χειραγωγήσουν το λαό.
- Να εκφραστεί όσο το δυνατόν καλύτερα η κοινή δράση και συνεργασία με ριζοσπαστικές λαϊκές δυνάμεις που έχουν δοκιμαστεί θετικά στις γραμμές του κινήματος.
Δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας ! Δεν αλλάζουμε μανδύα, όπως ετοιμάζονται κάποιοι «ανεξάρτητοι», δήθεν ακομμάτιστοι, οι οποίοι, λειτουργούν ως αναχώματα με σκοπό να συγκρατήσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια «εντός των τειχών».
Ανεξάρτητοι δεν υπάρχουν ! Είτε έτσι είτε αλλιώς πρέπει να πάρουν θέση για το μνημόνιο, την κυβερνητική πολιτική, το καλλικράτειο έκτρωμα. Πάνω σ’ αυτά θα κριθούν και όχι όποτε μας βολεύει είμαστε ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ και όποτε δεν μας βολεύει είμαστε «ανεξάρτητοι» και «αντάρτες».
Το ΚΚΕ στηρίζει τη «Λαϊκή Συσπείρωση». Δε θα κατέβουμε όμως ως ΚΚΕ. Ούτε μετονομαζόμαστε απλά από «Αγωνιστική Κίνηση Δημοτών Ηρακλείου» σε «Λαϊκή Συσπείρωση» για να ξεγελάσουμε τους εργαζόμενους.
Στη «Λαϊκή Συσπείρωση» συσπειρώνονται κομμουνιστές, δυνάμεις διαφόρων λαϊκών συσπειρώσεων, όπως του ΠΑΜΕ, της ΠΑναγροτικής ΣΥσπείρωσης, της Πανελλαδικής Αντιμονοπωλιακής Συσπείρωσης των ΕΒΕ, του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, της νεολαίας και των γυναικών, κάθε τίμιος και πρωτοπόρος αγωνιστής, που όλοι μαζί βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα και αντιπάλεψαν τα αντιδραστικά αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα. Είναι η πιο ολοκληρωμένη συνεργασία – συμμαχία και στη μορφή, αλλά κυρίως στο περιεχόμενο.
Αν όλοι αυτοί συμφωνήσουν, ότι η μάχη των τοπικών εκλογών συνδέεται με το πολιτικό ζήτημα της διεξόδου από την κρίση, τότε έχουν θέση στα ψηφοδέλτιά μας. Σε καμία όμως των περιπτώσεων δεν θα συνεννοηθούμε με το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, το ΣΥΡΙΖΑ, το ΛΑΟΣ. Με αυτούς δηλαδή οι οποίοι συνέδραμαν στο να γίνει ο «Καποδίστριας» πριν και ο «Καλλικράτης» τώρα, ανεξάρτητα τι ψήφισαν στη Bουλή.
Σήμερα υπάρχει ένα δεδομένο : Λαϊκή αγανάκτηση και θυμός. Αυτά θα ακυρωθούν, θα είναι γράμμα κενό, αν δεν εκφραστούν με ψήφο και σαφή καταδίκη στους συνδυασμούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αλλά και σε εκείνους τους συνδυασμούς που υποστηρίχτηκαν από ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑ.Ο.Σ. Αν δεν τιμωρηθούν από το λαό, θα αξιοποιηθεί από τους ίδιους και την πλουτοκρατία ως έγκριση της πολιτικής τους, αποδοχή των αντεργατικών – αντιλαϊκών μέτρων, συμφωνία προς το μνημόνιο, το ΔΝΤ και την ΕΕ.
Οι εκλεγμένοι κομμουνιστές και κομμουνίστριες, οι συνεργαζόμενοι :
Θα μπαίνουν μπροστά στην αποκάλυψη της αδικίας, θα πρωτοστατούν στην οργάνωση, στήριξη και αλληλεγγύη των αγώνων. Δε θα ισχυρίζονται ότι δεν είναι στην αρμοδιότητά τους τα διάφορα προβλήματα που ταλαιπωρούν τους εργαζόμενους, δε θα ισχυρίζονται ότι θέλουν να λύσουν προβλήματα, αλλά δεν έχουν πόρους!
Δε θα λυπηθούν κόπους και θυσίες για την αναγέννηση και ανασύνταξη του κινήματος, για απόσπαση κάποιων κατακτήσεων, για την τελική νίκη.
Φιλοδοξούν το Ηράκλειο να γίνει Πόλη Συσπείρωσης και αγώνα, αντεπίθεσης και ανασύνταξης του κινήματος. Να πάρει σάρκα και οστά η συμμαχία εργατών- αγροτών και αυτοαπασχολουμένων.
Η δική μας αντίληψη για το κράτος, ένα άλλο κράτος και τις δομές διοίκησης και διεύθυνσης σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, έχει ως βάση την κοινωνική – λαϊκή ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και κατανομής. Στον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής με κίνητρο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Στηρίζεται στην εργατική και λαϊκή συμμετοχή και έλεγχο από τα κάτω προς τα πάνω, που διαρθρώνεται πρώτα από όλα σε επίπεδο τόπου δουλειάς και κοινωνικής υπηρεσίας. Πάνω σε αυτή τη βάση θα διαμορφώνονται τα ενιαία για όλη τη χώρα, αποκλειστικά δημόσια δωρεάν συστήματα Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας. Θα εξασφαλίζεται ο κεντρικός σχεδιασμός ανάπτυξης ανά τομέα και κλάδο, αξιοποιώντας τον φυσικό και παραγωγικό πλούτο της χώρας με κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της λαϊκής οικογένειας.
Γι’ αυτό, κριτήριο για να βρει ο λαός τη λύτρωσή του από την αδικία και την εκμετάλλευση αποτελεί σήμερα η αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ και της «ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ». Της κοινής δράσης όλων εκείνων που καταλαβαίνουν ότι πρέπει να ενισχυθεί το αντίπαλο λαϊκό δέος, να αποφευχθούν τα χειρότερα και να ανοίξει ο δρόμος για το άλλο τύπου ανάπτυξης με λαϊκή οικονομία που μόνο μια λαϊκή εξουσία μπορεί να την εφαρμόσει.
Κριτήριο διεξόδου είναι να χάσουν αισθητά τα ψηφοδέλτια που θα στηρίξουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με το συνεργάτη του ΛΑ.Ο.Σ., ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Να αποδοκιμαστούν εκείνοι που στο όνομα των τάχα ανανεωτικών και νεωτεριστικών πολιτικών τους θέσεων γεύτηκαν το μέλι της διοίκησης.
Το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών θα είναι ένα είδος τεστ αντοχής και διάθεσης των εργαζομένων να αντιπαλέψουν τα νέα μέτρα, να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους, θα είναι ένα είδος σφυγμομέτρησης αν πιάνει στο λαό η τρομοκρατία, η μοιρολατρία, αν ο λαός έχει αποφασίσει να παραδοθεί στη μοίρα του.
Η ψήφος όπως και αποχή στις εθνικές εκλογές του 2009 δεν έδωσε διέξοδο στο λαό. Τώρα ο λαός πρέπει να επανορθώσει και να τιμωρήσει με τη συμμετοχή και την ψήφο στήριξης στο ψηφοδέλτιο της «ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ».
Ή θα ηττηθεί ο λαός ή η πλουτοκρατία και τα κόμματά της! Άλλος δρόμος δεν υπάρχει !
Βαδίζοντας προς τις τοπικές – περιφερειακές εκλογές το Νοέμβρη του 2010 και κουβεντιάζοντας για τους υποψηφίους και τα κριτήρια ψήφου, πρέπει να παρθούν υπ’ όψη, δύο παράγοντες :
1ον Οι εκλογές αυτές θα είναι εκλογές για τα όργανα της κρατικής τοπικής διοίκησης και όχι της τοπικής αυτοδιοίκησης. Προ πολλού και ακόμα περισσότερο μετά τον «Καλλικράτη» έχουν εξαφανιστεί και τα τελευταία ίχνη της έννοιας «αυτοδιοίκησης». Ο «Καλλικράτης» είναι θεσμός για τους επιχειρηματίες, με το λαό στη γωνία, με το λαό να συμμετέχει μόνο και μόνο για να περνάει η κυρίαρχη πολιτική.
Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην ΚΚΕ, έπνιξαν κυριολεκτικά το αντιδραστικό περιεχόμενο του νόμου και τη σχέση του με τις ιδιωτικοποιήσεις, την εμπορευματοποίηση και ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, τη σχέση του με το πνεύμα και το γράμμα του μνημονίου, και όλων των αντιλαϊκών συμβάσεων και νόμων που ψηφίστηκαν από τις αρχές της 10ετίας του '90....Επομένως, τα όργανα που θα προκύψουν, θα ασκούν διοίκηση, δεν είναι συνδικαλιστικά όργανα. Εκείνοι/νες που θα εκλεγούν, αν δεν έχουν πολιτική ριζικής εναντίωσης και ρήξης, τότε ενσωματώνονται και γίνονται όργανα της κρατικής πολιτικής. Άρα, όσοι συνεχίζουν συνειδητά να χρησιμοποιούν τον όρο «αυτοδιοίκηση» απλά κοροϊδεύουν τον κόσμο.
2ον Πάνω από το κεφάλι του λαού στέκει η δαμόκλειος σπάθη του μνημονίου, της πιο βάρβαρης και κατάπτυστης συμφωνίας που έχει υπογραφεί ποτέ από ελληνική κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια. Εκπονούν μέτρα διαρκείας που αφορούν όλους μας, από την κούνια έως τα σάβανα. Αφορούν τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας και τα παιδιά των εγγονιών μας. Για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, μεγάλο μέρος του λαού δε θα μπορεί να πληρώσει τα χρέη του, τα έξοδα για τις σπουδές των παιδιών, δε θα μπορεί να εξοφλήσει λογαριασμούς της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, δε θα μπορεί να γεμίσει το καλάθι του με τα βασικά προϊόντα διατροφής.
Με βάση τα παραπάνω, πριν απ' όλα βαραίνει το κριτήριο της γενικής πολιτικής και στο πλαίσιό της κρίνεται και ο ρόλος των υποψήφιων συνδυασμών. Δεν έχει καμιά βάση ο διαχωρισμός των προβλημάτων σε προβλήματα στο χώρο εργασίας και προβλήματα στο χώρο κατοικίας, στο χώρο των σπουδών. Τα λεγόμενα τοπικά προβλήματα (υποβάθμιση συνοικιών, σκουπίδια, κυκλοφοριακό, πράσινο, ελλείψεις υποδομών και κοινωνικών δομών, κ.ά.) είναι απόρροια των γενικών (σχέση Δήμων με κεντρική εξουσία, περικοπή θεσμοθετημένων πόρων, μετατροπή δήμων σε επιχειρήσεις, εξυπηρέτηση συμφερόντων επιχειρηματικών ομίλων, μνημόνιο, κ.ά.).
Επομένως, αυτός ο λαός θέλει δίπλα του ασυμβίβαστους αγωνιστές και όχι αγωνιστές της φράσης, κινδυνολόγους και τρομοκράτες, συκοφάντες και αποφασισμένους να μην πειράξουν ούτε μια τρίχα από τα κέρδη των μονοπωλίων.
Δε χρειάζεται απλά έντιμους δημάρχους, συμβούλους και περιφερειάρχες, αλλά αδιάλλακτους υπερασπιστές των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Χρειάζεται εκλεγμένους άφοβους, που δε διστάζουν να σηκώσουν πρώτοι τα βάρη του αγώνα.
Το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών πρέπει να γίνει όπλο στον αγώνα του λαού για να αποτραπεί η λήψη των σφαγιαστικών μέτρων που μετατρέπουν τη ζωή του εργαζόμενου, ιδιαίτερα των νέων ηλικιών, σ’ έναν εφιάλτη, να αποτελέσει όπλο καταδίκης της κυρίαρχης πολιτικής και του μνημονίου, να ανοίξει ο δρόμος της λαϊκής αντεπίθεσης ως τη λαϊκή νίκη.
Η «Λαϊκή Συσπείρωση» είναι ο τίτλος του συνδυασμού με τον οποίο ενιαία θα διεκδικήσουμε την ψήφο των εργαζομένων σε όλους της δήμους και τις περιφέρειες της χώρας κατά συνέπεια και στο Δήμο Ηρακλείου.
Επιδίωξή μας είναι :
- Να εκφραστεί, η αντίθεση στο μνημόνιο, στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, στην Ε.Ε., στον αντιλαϊκό χαρακτήρα του «Καλλικράτη», στο φτιασίδωμα του αστικού πολιτικού συστήματος που επιδιώκουν για να χειραγωγήσουν το λαό.
- Να εκφραστεί όσο το δυνατόν καλύτερα η κοινή δράση και συνεργασία με ριζοσπαστικές λαϊκές δυνάμεις που έχουν δοκιμαστεί θετικά στις γραμμές του κινήματος.
Δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας ! Δεν αλλάζουμε μανδύα, όπως ετοιμάζονται κάποιοι «ανεξάρτητοι», δήθεν ακομμάτιστοι, οι οποίοι, λειτουργούν ως αναχώματα με σκοπό να συγκρατήσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια «εντός των τειχών».
Ανεξάρτητοι δεν υπάρχουν ! Είτε έτσι είτε αλλιώς πρέπει να πάρουν θέση για το μνημόνιο, την κυβερνητική πολιτική, το καλλικράτειο έκτρωμα. Πάνω σ’ αυτά θα κριθούν και όχι όποτε μας βολεύει είμαστε ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ και όποτε δεν μας βολεύει είμαστε «ανεξάρτητοι» και «αντάρτες».
Το ΚΚΕ στηρίζει τη «Λαϊκή Συσπείρωση». Δε θα κατέβουμε όμως ως ΚΚΕ. Ούτε μετονομαζόμαστε απλά από «Αγωνιστική Κίνηση Δημοτών Ηρακλείου» σε «Λαϊκή Συσπείρωση» για να ξεγελάσουμε τους εργαζόμενους.
Στη «Λαϊκή Συσπείρωση» συσπειρώνονται κομμουνιστές, δυνάμεις διαφόρων λαϊκών συσπειρώσεων, όπως του ΠΑΜΕ, της ΠΑναγροτικής ΣΥσπείρωσης, της Πανελλαδικής Αντιμονοπωλιακής Συσπείρωσης των ΕΒΕ, του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, της νεολαίας και των γυναικών, κάθε τίμιος και πρωτοπόρος αγωνιστής, που όλοι μαζί βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα και αντιπάλεψαν τα αντιδραστικά αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα. Είναι η πιο ολοκληρωμένη συνεργασία – συμμαχία και στη μορφή, αλλά κυρίως στο περιεχόμενο.
Αν όλοι αυτοί συμφωνήσουν, ότι η μάχη των τοπικών εκλογών συνδέεται με το πολιτικό ζήτημα της διεξόδου από την κρίση, τότε έχουν θέση στα ψηφοδέλτιά μας. Σε καμία όμως των περιπτώσεων δεν θα συνεννοηθούμε με το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, το ΣΥΡΙΖΑ, το ΛΑΟΣ. Με αυτούς δηλαδή οι οποίοι συνέδραμαν στο να γίνει ο «Καποδίστριας» πριν και ο «Καλλικράτης» τώρα, ανεξάρτητα τι ψήφισαν στη Bουλή.
Σήμερα υπάρχει ένα δεδομένο : Λαϊκή αγανάκτηση και θυμός. Αυτά θα ακυρωθούν, θα είναι γράμμα κενό, αν δεν εκφραστούν με ψήφο και σαφή καταδίκη στους συνδυασμούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αλλά και σε εκείνους τους συνδυασμούς που υποστηρίχτηκαν από ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑ.Ο.Σ. Αν δεν τιμωρηθούν από το λαό, θα αξιοποιηθεί από τους ίδιους και την πλουτοκρατία ως έγκριση της πολιτικής τους, αποδοχή των αντεργατικών – αντιλαϊκών μέτρων, συμφωνία προς το μνημόνιο, το ΔΝΤ και την ΕΕ.
Οι εκλεγμένοι κομμουνιστές και κομμουνίστριες, οι συνεργαζόμενοι :
Θα μπαίνουν μπροστά στην αποκάλυψη της αδικίας, θα πρωτοστατούν στην οργάνωση, στήριξη και αλληλεγγύη των αγώνων. Δε θα ισχυρίζονται ότι δεν είναι στην αρμοδιότητά τους τα διάφορα προβλήματα που ταλαιπωρούν τους εργαζόμενους, δε θα ισχυρίζονται ότι θέλουν να λύσουν προβλήματα, αλλά δεν έχουν πόρους!
Δε θα λυπηθούν κόπους και θυσίες για την αναγέννηση και ανασύνταξη του κινήματος, για απόσπαση κάποιων κατακτήσεων, για την τελική νίκη.
Φιλοδοξούν το Ηράκλειο να γίνει Πόλη Συσπείρωσης και αγώνα, αντεπίθεσης και ανασύνταξης του κινήματος. Να πάρει σάρκα και οστά η συμμαχία εργατών- αγροτών και αυτοαπασχολουμένων.
Η δική μας αντίληψη για το κράτος, ένα άλλο κράτος και τις δομές διοίκησης και διεύθυνσης σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, έχει ως βάση την κοινωνική – λαϊκή ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και κατανομής. Στον κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής με κίνητρο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Στηρίζεται στην εργατική και λαϊκή συμμετοχή και έλεγχο από τα κάτω προς τα πάνω, που διαρθρώνεται πρώτα από όλα σε επίπεδο τόπου δουλειάς και κοινωνικής υπηρεσίας. Πάνω σε αυτή τη βάση θα διαμορφώνονται τα ενιαία για όλη τη χώρα, αποκλειστικά δημόσια δωρεάν συστήματα Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας. Θα εξασφαλίζεται ο κεντρικός σχεδιασμός ανάπτυξης ανά τομέα και κλάδο, αξιοποιώντας τον φυσικό και παραγωγικό πλούτο της χώρας με κριτήριο την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της λαϊκής οικογένειας.
Γι’ αυτό, κριτήριο για να βρει ο λαός τη λύτρωσή του από την αδικία και την εκμετάλλευση αποτελεί σήμερα η αποφασιστική ενίσχυση του ΚΚΕ και της «ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ». Της κοινής δράσης όλων εκείνων που καταλαβαίνουν ότι πρέπει να ενισχυθεί το αντίπαλο λαϊκό δέος, να αποφευχθούν τα χειρότερα και να ανοίξει ο δρόμος για το άλλο τύπου ανάπτυξης με λαϊκή οικονομία που μόνο μια λαϊκή εξουσία μπορεί να την εφαρμόσει.
Κριτήριο διεξόδου είναι να χάσουν αισθητά τα ψηφοδέλτια που θα στηρίξουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με το συνεργάτη του ΛΑ.Ο.Σ., ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Να αποδοκιμαστούν εκείνοι που στο όνομα των τάχα ανανεωτικών και νεωτεριστικών πολιτικών τους θέσεων γεύτηκαν το μέλι της διοίκησης.
Το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών θα είναι ένα είδος τεστ αντοχής και διάθεσης των εργαζομένων να αντιπαλέψουν τα νέα μέτρα, να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους, θα είναι ένα είδος σφυγμομέτρησης αν πιάνει στο λαό η τρομοκρατία, η μοιρολατρία, αν ο λαός έχει αποφασίσει να παραδοθεί στη μοίρα του.
Η ψήφος όπως και αποχή στις εθνικές εκλογές του 2009 δεν έδωσε διέξοδο στο λαό. Τώρα ο λαός πρέπει να επανορθώσει και να τιμωρήσει με τη συμμετοχή και την ψήφο στήριξης στο ψηφοδέλτιο της «ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ».
Ή θα ηττηθεί ο λαός ή η πλουτοκρατία και τα κόμματά της! Άλλος δρόμος δεν υπάρχει !
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:κλικ ΕΔΩ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
