Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
Aπό πού έρχεται η ανάπτυξη της Γερμανίας;
Από πού έρχεται η ανάπτυξη; Το ερώτημα αυτό απασχολεί ολόκληρο το δυτικό κόσμο, από το Λονδίνο, την Ουάσινγκτον και το Τόκιο, μέχρι τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας οι οποίες προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας. Το ίδιο ερώτημα απασχόλησε την ομιλία που εκφώνησε τη Δευτέρα ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον στη συνδιάσκεψη της Συνομοσπονδίας της Βρετανικής Βιομηχανίας, η οποία ανησυχεί για το αντίκτυπο της μεγάλης περικοπής δημοσίων δαπανών του κυβερνητικού του συνασπισμού στην ανάπτυξη. Για να απαντήσουμε ωστόσο στο ερώτημα «από πού έρχεται η ανάπτυξη;», το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να δούμε το παράδειγμα μιας δυτικής χώρας που απολαμβάνει μια εκπληκτική αναγέννηση: της Γερμανίας.
Κατά μια έννοια βέβαια, η ίδια η ερώτηση είναι λάθος. Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το 2011 η παγκόσμια ανάπτυξη θα ξεπεράσει το 4%....Πρόκειται για έναν ρυθμό υψηλό, ακόμη και με βάση τα προ κρίσης στάνταρ, άλλο τώρα αν η ανάπτυξη αυτή κατανέμεται άνισα ανάμεσα στις αναπτυσσόμενες χώρες και τις χώρες της Δύσης που προσπαθούν ακόμη να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Κατά μία άλλη έννοια, η απάντηση στην ερώτηση είναι προφανής, αφού η ανάπτυξη θα έρθει από εκεί που έρχεται πάντα: από τη δραστηριότητα εκατομμυρίων ατόμων, επιχειρηματιών, επενδυτών και καταναλωτών, χάρη σε ένα μείγμα εμπιστοσύνης και αναζήτησης της καλύτερης ευκαιρίας.
Το ερώτημα για τις κυβερνήσεις είναι τι μπορούν να κάνουν για να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε να απολαύσουν και οι δικές τους οικονομίες τμήμα της παγκόσμιας ανάπτυξης. Από την άποψη αυτή ο Κάμερον δεν είπε τίποτα περισσότερο από τα συνήθη και τυπικά μέτρα: προώθηση των εξαγωγών, αναβάθμιση υποδομών, επενδύσεις στην εκπαίδευση και τις επιστήμες, κάποιες μαγικές νέες κυβερνητικές πρωτοβουλίες για αύξηση της προσφοράς των ριψοκίνδυνων κεφαλαίων. Σωστά εξάλλου επισήμανε πως η μεγαλύτερη συμβολή των κυβερνήσεων στην ανάπτυξη αφορά τη διασφάλιση ενός σταθερού και προβλέψιμου μακροοικονομικού περιβάλλοντος, που η βρετανική κυβέρνηση συνασπισμού ήδη έκανε με την υιοθέτηση ενός σκληρού προϋπολογισμού και τις γενναίες περικοπές των δημοσίων δαπανών.
Αλλά αυτές είναι οι εύκολες απαντήσεις. Για να δούμε τι πραγματικά απαιτείται για τη δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης, πρέπει να δούμε το παράδειγμα της οικονομικής αποδοτικότητας της Γερμανίας τα τελευταία 20 χρόνια. Στα 10 χρόνια που προηγήθηκαν της δημιουργίας του ευρώ, η Γερμανία υπέστη μια τρομακτική απώλεια ανταγωνιστικότητας, εν μέρει εξαιτίας των νομισματικών υποτιμήσεων των εμπορικών της εταίρων πριν την εισαγωγή του νέου νομίσματος και εν μέρει εξαιτίας του εγχώριου πληθωρισμού που προκλήθηκε από την ανάπτυξη που ακολούθησε την ενοποίηση των δύο Γερμανιών. Σύμφωνα με έρευνα της Deutsche Bank, κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής η Γερμανία υπέστη την τρίτη μεγαλύτερη αύξηση της πραγματικής της συναλλαγματικής ισοτιμίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Κατά συνέπεια, η ανάπτυξή της κατά το πρώτο ήμισυ της παρούσας δεκαετίας υπήρξε εξαιρετικά χαμηλή, γεγονός που συνέγειρε ευρύτατες επικρίσεις για το οικονομικό μοντέλο της χώρας.
Παρόλα αυτά, κατά την επόμενη δεκαετία, και παρά το ότι ήταν μέλος μιας νομισματικής ένωσης που καθιστούσε αδύνατη τη νομισματική υποτίμηση, η Γερμανία κατάφερε να περιορίσει την πραγματική της συναλλαγματική ισοτιμία σχεδόν κατά 20%, μέσα από τη συμπίεση του σχετικού μοναδιαίου κόστους εργασίας. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη αύξηση ανταγωνιστικότητας στην Ευρωζώνη. Η κυβέρνηση απελευθέρωσε την αγορά απασχόλησης με μια σειρά μεταρρυθμίσεων που είχαν τον τίτλο Ατζέντα 2010. Οι γερμανικές εταιρείες απάντησαν μειώνοντας το εργατικό κόστος, συχνά σε αρμονική συνεργασία με τα συνδικάτα, χάρη στο γερμανικό σύστημα που δίνει στους εργαζόμενους ισχυρή συμμετοχή και φωνή μέσα στα διοικητικά συμβούλια των εταιριών. Το αποτέλεσμα ήταν η παραγωγή μιας πολύ πιο ανταγωνιστικής και ευέλικτης εργατικής δύναμης, η οποία επέτρεψε στις γερμανικές εταιρείες να λάβουν ευέλικτα μέτρα κατά τη διάρκεια της ύφεσης προκειμένου να περιορίσουν το εργατικό κόστος: 1.5 εκατομμύριο Γερμανοί δούλευαν λιγότερες ώρες στα τέλη του 2008, αποφεύγοντας έτσι την ανάγκη για μαζικές απολύσεις και επιτρέποντας τις γερμανικές εταιρείες να ανταποκριθούν άμεσα στην αύξηση της ζήτησης με την έλευση της ανάκαμψης.
Τα αποτελέσματα αυτών των κερδών ανταγωνιστικότητας υπήρξαν εκπληκτικά. Το γερμανικό έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών του έτους 1999 μετατράπηκε στο μεγάλο πλεόνασμα του 2010 χάρη στη μεγάλη αύξηση των εξαγωγών. Οι γερμανικές εξαγωγές αντιπροσωπεύουν σήμερα ένα εκπληκτικό 48% του ΑΕΠ. Η Γερμανία είναι η μεγάλη προμηθεύτρια βιομηχανικών προϊόντων υψηλής ποιότητας στον αναπτυσσόμενο κόσμο, και ο φετινός ρυθμός ανάπτυξής της αναμένεται να φτάσει το 3% αντανακλώντας την ταχεία ανάπτυξη των αναδυόμενων χωρών. Το μειονέκτημα της λιτότητας που η Γερμανία επέβαλε στον εαυτό της κατά την προηγούμενη δεκαετία είναι ότι η εγχώρια ζήτηση παραμένει χαμηλή. Ακόμα και έτσι όμως, το ποσοστό ανεργίας κάτω του 8% αποτελεί ιστορικό χαμηλό για τη χώρα και κάτι αξιοζήλευτο για όλο τον κόσμο.
Η αναγέννηση της Γερμανίας εμπεριέχει μια σαφή προειδοποίηση αλλά και ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τις χώρες της Ευρωζώνης που παγιδεύτηκαν στην ανάπτυξη και σήμερα προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα ανεξέλεγκτα δημόσια ελλείμματά τους. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία όλες τους επέτρεψαν τη μεγάλη αύξηση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, καθώς εκμεταλλεύονταν το φτηνό δανεισμό τροφοδοτώντας μια ανάπτυξη βασισμένη σε δανεικά. Το παράδειγμα της Γερμανίας έχει δείξει ότι μόνον οι σκληρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις μπορούν να αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητα. Και οι τέσσερις αυτές χώρες προχώρησαν σε μειώσεις μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κι αυτό αποτέλεσε ένα κρίσιμο πρώτο βήμα. Το 2009 η ανταγωνιστικότητα της Ιρλανδίας βελτιώθηκε κατά 6% σε σχέση με το υπόλοιπο της Ευρωζώνης, ενώ ο μέσος μισθός μειώθηκε κατά 4% έναντι αύξησης 2% του υπολοίπου της Ευρωζώνης. Αλλά οι μεταρρυθμίσεις που θα ενισχύσουν την ευελιξία της αγοράς απασχόλησης παραμένουν ουσιαστικές.
Ο πιο βασικός λόγος αισιοδοξίας είναι ότι οι Γερμανοί φαίνεται ότι θα επιστρέψουν εκ νέου στην κατανάλωση, με δεδομένο το ρυθμό ανάκαμψης της οικονομίας τους. Η Γερμανία μπορεί κάλλιστα να γίνει η ατμομηχανή που θα σύρει την υπόλοιπη Ευρωζώνη μακριά από την επικίνδυνη ζώνη, απορροφώντας τις εξαγωγές των εταίρων της. Για την Ιρλανδία, οι εξαγωγές αντιπροσωπεύουν το 80% του ΑΕΠ, επομένως μια αύξηση των εξαγωγών κατά 5% θα αποδώσει ανάπτυξη 4%, μετασχηματίζοντας την δυναμική του ιρλανδικού δημόσιου χρέος. Εφόσον και οι υπόλοιπες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας είναι διατεθειμένες να πάρουν τα απαιτούμενα σκληρά μέτρα, οι αναφορές σε επικείμενη κατάρρευση της Ευρωζώνης ίσως αποδειχτούν εξαιρετικά πρόωρες.
Εν τω μεταξύ τα διδάγματα της γερμανικής ανάκαμψης πάνε πολύ πιο πέρα από την Ευρωζώνη. Τα τελευταία χρόνια πριν την κρίση, κι ενώ οι οικονομίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας είχαν ανάπτυξη, Αμερικανοί και Βρετανοί πολιτικοί, οικονομολόγοι και σχολιαστές έτειναν να υποτιμούν τη Γερμανία υποστηρίζοντας ότι η οικονομία της είναι παγιδευμένη σε ένα παλιομοδίτικο μοντέλο. Ακόμη και σήμερα, κι ενώ οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Βρετανίας ετοιμάζονται να προχωρήσουν σε ένα νέο γύρο ποσοτικής χαλάρωσης προκειμένου να υποτιμήσουν το νόμισμά τους και να τροφοδοτήσουν κάποιον πληθωρισμό, παραμένει η απροθυμία αναγνώρισης του ότι η Γερμανία έχει κάτι να διδάξει για το πώς μπορείς να καταστήσεις την οικονομία σου ευέλικτη, ανταγωνιστική και σύγχρονη. Κι αυτό είναι λάθος.
sofokleous10.gr
Κατά μια έννοια βέβαια, η ίδια η ερώτηση είναι λάθος. Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το 2011 η παγκόσμια ανάπτυξη θα ξεπεράσει το 4%....Πρόκειται για έναν ρυθμό υψηλό, ακόμη και με βάση τα προ κρίσης στάνταρ, άλλο τώρα αν η ανάπτυξη αυτή κατανέμεται άνισα ανάμεσα στις αναπτυσσόμενες χώρες και τις χώρες της Δύσης που προσπαθούν ακόμη να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Κατά μία άλλη έννοια, η απάντηση στην ερώτηση είναι προφανής, αφού η ανάπτυξη θα έρθει από εκεί που έρχεται πάντα: από τη δραστηριότητα εκατομμυρίων ατόμων, επιχειρηματιών, επενδυτών και καταναλωτών, χάρη σε ένα μείγμα εμπιστοσύνης και αναζήτησης της καλύτερης ευκαιρίας.
Το ερώτημα για τις κυβερνήσεις είναι τι μπορούν να κάνουν για να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε να απολαύσουν και οι δικές τους οικονομίες τμήμα της παγκόσμιας ανάπτυξης. Από την άποψη αυτή ο Κάμερον δεν είπε τίποτα περισσότερο από τα συνήθη και τυπικά μέτρα: προώθηση των εξαγωγών, αναβάθμιση υποδομών, επενδύσεις στην εκπαίδευση και τις επιστήμες, κάποιες μαγικές νέες κυβερνητικές πρωτοβουλίες για αύξηση της προσφοράς των ριψοκίνδυνων κεφαλαίων. Σωστά εξάλλου επισήμανε πως η μεγαλύτερη συμβολή των κυβερνήσεων στην ανάπτυξη αφορά τη διασφάλιση ενός σταθερού και προβλέψιμου μακροοικονομικού περιβάλλοντος, που η βρετανική κυβέρνηση συνασπισμού ήδη έκανε με την υιοθέτηση ενός σκληρού προϋπολογισμού και τις γενναίες περικοπές των δημοσίων δαπανών.
Αλλά αυτές είναι οι εύκολες απαντήσεις. Για να δούμε τι πραγματικά απαιτείται για τη δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης, πρέπει να δούμε το παράδειγμα της οικονομικής αποδοτικότητας της Γερμανίας τα τελευταία 20 χρόνια. Στα 10 χρόνια που προηγήθηκαν της δημιουργίας του ευρώ, η Γερμανία υπέστη μια τρομακτική απώλεια ανταγωνιστικότητας, εν μέρει εξαιτίας των νομισματικών υποτιμήσεων των εμπορικών της εταίρων πριν την εισαγωγή του νέου νομίσματος και εν μέρει εξαιτίας του εγχώριου πληθωρισμού που προκλήθηκε από την ανάπτυξη που ακολούθησε την ενοποίηση των δύο Γερμανιών. Σύμφωνα με έρευνα της Deutsche Bank, κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής η Γερμανία υπέστη την τρίτη μεγαλύτερη αύξηση της πραγματικής της συναλλαγματικής ισοτιμίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Κατά συνέπεια, η ανάπτυξή της κατά το πρώτο ήμισυ της παρούσας δεκαετίας υπήρξε εξαιρετικά χαμηλή, γεγονός που συνέγειρε ευρύτατες επικρίσεις για το οικονομικό μοντέλο της χώρας.
Παρόλα αυτά, κατά την επόμενη δεκαετία, και παρά το ότι ήταν μέλος μιας νομισματικής ένωσης που καθιστούσε αδύνατη τη νομισματική υποτίμηση, η Γερμανία κατάφερε να περιορίσει την πραγματική της συναλλαγματική ισοτιμία σχεδόν κατά 20%, μέσα από τη συμπίεση του σχετικού μοναδιαίου κόστους εργασίας. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη αύξηση ανταγωνιστικότητας στην Ευρωζώνη. Η κυβέρνηση απελευθέρωσε την αγορά απασχόλησης με μια σειρά μεταρρυθμίσεων που είχαν τον τίτλο Ατζέντα 2010. Οι γερμανικές εταιρείες απάντησαν μειώνοντας το εργατικό κόστος, συχνά σε αρμονική συνεργασία με τα συνδικάτα, χάρη στο γερμανικό σύστημα που δίνει στους εργαζόμενους ισχυρή συμμετοχή και φωνή μέσα στα διοικητικά συμβούλια των εταιριών. Το αποτέλεσμα ήταν η παραγωγή μιας πολύ πιο ανταγωνιστικής και ευέλικτης εργατικής δύναμης, η οποία επέτρεψε στις γερμανικές εταιρείες να λάβουν ευέλικτα μέτρα κατά τη διάρκεια της ύφεσης προκειμένου να περιορίσουν το εργατικό κόστος: 1.5 εκατομμύριο Γερμανοί δούλευαν λιγότερες ώρες στα τέλη του 2008, αποφεύγοντας έτσι την ανάγκη για μαζικές απολύσεις και επιτρέποντας τις γερμανικές εταιρείες να ανταποκριθούν άμεσα στην αύξηση της ζήτησης με την έλευση της ανάκαμψης.
Τα αποτελέσματα αυτών των κερδών ανταγωνιστικότητας υπήρξαν εκπληκτικά. Το γερμανικό έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών του έτους 1999 μετατράπηκε στο μεγάλο πλεόνασμα του 2010 χάρη στη μεγάλη αύξηση των εξαγωγών. Οι γερμανικές εξαγωγές αντιπροσωπεύουν σήμερα ένα εκπληκτικό 48% του ΑΕΠ. Η Γερμανία είναι η μεγάλη προμηθεύτρια βιομηχανικών προϊόντων υψηλής ποιότητας στον αναπτυσσόμενο κόσμο, και ο φετινός ρυθμός ανάπτυξής της αναμένεται να φτάσει το 3% αντανακλώντας την ταχεία ανάπτυξη των αναδυόμενων χωρών. Το μειονέκτημα της λιτότητας που η Γερμανία επέβαλε στον εαυτό της κατά την προηγούμενη δεκαετία είναι ότι η εγχώρια ζήτηση παραμένει χαμηλή. Ακόμα και έτσι όμως, το ποσοστό ανεργίας κάτω του 8% αποτελεί ιστορικό χαμηλό για τη χώρα και κάτι αξιοζήλευτο για όλο τον κόσμο.
Η αναγέννηση της Γερμανίας εμπεριέχει μια σαφή προειδοποίηση αλλά και ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τις χώρες της Ευρωζώνης που παγιδεύτηκαν στην ανάπτυξη και σήμερα προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα ανεξέλεγκτα δημόσια ελλείμματά τους. Η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ισπανία όλες τους επέτρεψαν τη μεγάλη αύξηση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, καθώς εκμεταλλεύονταν το φτηνό δανεισμό τροφοδοτώντας μια ανάπτυξη βασισμένη σε δανεικά. Το παράδειγμα της Γερμανίας έχει δείξει ότι μόνον οι σκληρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις μπορούν να αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητα. Και οι τέσσερις αυτές χώρες προχώρησαν σε μειώσεις μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κι αυτό αποτέλεσε ένα κρίσιμο πρώτο βήμα. Το 2009 η ανταγωνιστικότητα της Ιρλανδίας βελτιώθηκε κατά 6% σε σχέση με το υπόλοιπο της Ευρωζώνης, ενώ ο μέσος μισθός μειώθηκε κατά 4% έναντι αύξησης 2% του υπολοίπου της Ευρωζώνης. Αλλά οι μεταρρυθμίσεις που θα ενισχύσουν την ευελιξία της αγοράς απασχόλησης παραμένουν ουσιαστικές.
Ο πιο βασικός λόγος αισιοδοξίας είναι ότι οι Γερμανοί φαίνεται ότι θα επιστρέψουν εκ νέου στην κατανάλωση, με δεδομένο το ρυθμό ανάκαμψης της οικονομίας τους. Η Γερμανία μπορεί κάλλιστα να γίνει η ατμομηχανή που θα σύρει την υπόλοιπη Ευρωζώνη μακριά από την επικίνδυνη ζώνη, απορροφώντας τις εξαγωγές των εταίρων της. Για την Ιρλανδία, οι εξαγωγές αντιπροσωπεύουν το 80% του ΑΕΠ, επομένως μια αύξηση των εξαγωγών κατά 5% θα αποδώσει ανάπτυξη 4%, μετασχηματίζοντας την δυναμική του ιρλανδικού δημόσιου χρέος. Εφόσον και οι υπόλοιπες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας είναι διατεθειμένες να πάρουν τα απαιτούμενα σκληρά μέτρα, οι αναφορές σε επικείμενη κατάρρευση της Ευρωζώνης ίσως αποδειχτούν εξαιρετικά πρόωρες.
Εν τω μεταξύ τα διδάγματα της γερμανικής ανάκαμψης πάνε πολύ πιο πέρα από την Ευρωζώνη. Τα τελευταία χρόνια πριν την κρίση, κι ενώ οι οικονομίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας είχαν ανάπτυξη, Αμερικανοί και Βρετανοί πολιτικοί, οικονομολόγοι και σχολιαστές έτειναν να υποτιμούν τη Γερμανία υποστηρίζοντας ότι η οικονομία της είναι παγιδευμένη σε ένα παλιομοδίτικο μοντέλο. Ακόμη και σήμερα, κι ενώ οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Βρετανίας ετοιμάζονται να προχωρήσουν σε ένα νέο γύρο ποσοτικής χαλάρωσης προκειμένου να υποτιμήσουν το νόμισμά τους και να τροφοδοτήσουν κάποιον πληθωρισμό, παραμένει η απροθυμία αναγνώρισης του ότι η Γερμανία έχει κάτι να διδάξει για το πώς μπορείς να καταστήσεις την οικονομία σου ευέλικτη, ανταγωνιστική και σύγχρονη. Κι αυτό είναι λάθος.
sofokleous10.gr
Το φοινικόδασος στο Βαϊ εκπέμπει SOS.
Παρελθόν κινδυνεύει να γίνει το φοινικόδασος στο Βάι αν δεν ληφθούν άμεσα, αποτελεσματικά και κυρίως πρακτικά μέτρα. Δασολόγοι της Διεύθυνσης Δασών Λασιθίου παρέδωσαν στο ΕΘΙΑΓΕ σκαθάρι που έπιασαν σε παγίδα μόλις 50 μέτρα μακριά από την περίφραξη του φοινικοδάσους!
Κι αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το σκαθάρι που καταστρέφει τα φοινικοειδή έφτασε στο μοναδικό φοινικοδάσος, το μνημείο της κρητικής φύσης που κινδυνεύει πλέον να καταστραφεί!!
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ευρύτερη περιοχή, πολύ κοντά στο Βάι, (Κουρεμένος, Παλαίκαστρο, Χιόνα) σύμφωνα με τους δασολόγους, υπάρχει πλήθος «χτυπημένων» φοινίκων. Και είναι θέμα χρόνου πια η καταστροφή του μνημείου της φύσης…
Το τελευταίο διάστημα στην περιοχή επικρατεί αναβρασμός καθώς ορισμένοι διαφωνούν με την πρωτοβουλία εθελοντών που ψέκασαν φοινικοειδή της περιοχής με φυτοφάρμακο για το δάκο.
Κι αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το σκαθάρι που καταστρέφει τα φοινικοειδή έφτασε στο μοναδικό φοινικοδάσος, το μνημείο της κρητικής φύσης που κινδυνεύει πλέον να καταστραφεί!!
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ευρύτερη περιοχή, πολύ κοντά στο Βάι, (Κουρεμένος, Παλαίκαστρο, Χιόνα) σύμφωνα με τους δασολόγους, υπάρχει πλήθος «χτυπημένων» φοινίκων. Και είναι θέμα χρόνου πια η καταστροφή του μνημείου της φύσης…
Το τελευταίο διάστημα στην περιοχή επικρατεί αναβρασμός καθώς ορισμένοι διαφωνούν με την πρωτοβουλία εθελοντών που ψέκασαν φοινικοειδή της περιοχής με φυτοφάρμακο για το δάκο.
Τα παιδιά «πληρώνουν» την κρίση
«Τα παιδιά θα πρέπει να προστατεύονται από την οικονομική εκμετάλλευση και από την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας που ενέχει κινδύνους ή που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο την εκπαίδευσή του ή να βλάψει την υγεία του ή τη σωματική, πνευματική, ψυχική, ηθική ή κοινωνική ανάπτυξή του»
Άρθρο 32, Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού
Παιδιά στο δρόμο, θύματα του trafficking, οικογένειες που αδυνατούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Η Ελλάδα βρίσκεται στην τέταρτη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την παιδική φτώχεια, με ποσοστό 22%, μετά τη Ρουμανία (32%), τη Βουλγαρία (30%) και την Ιταλία (26%), όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 19%. Η οικονομική κρίση έχει επιδεινώσει την κατάσταση με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα παιδιά να ζουν υπό συνθήκες φτώχειας.
1 στους 4 ανηλίκους σε νοικοκυριά με προβλήματα φτώχειας
....Το 23,3% του συνόλου των παιδιών ηλικίας 0-17 ετών, δηλαδή περίπου 449.000 ανήλικοι, ζουν στην Ελλάδα υπό συνθήκες φτώχειας σύμφωνα με την έρευνα «Κοινωνικό Πορτραίτο της Ελλάδας 2010» του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών. Από αυτά, το 52% είναι αγόρια και το 48% κορίτσια, με την τάση που καταγράφεται να είναι ανοδική.
Από την έρευνα προκύπτει ότι η παιδική φτώχεια είναι αντιστρόφως ανάλογη με την πληθυσμιακή πυκνότητα της περιοχής όπου ζει το παιδί. Συγκεκριμένα, το 16,2% των παιδιών που ζουν στις πυκνοκατοικημένες περιοχές διαβιούν σε νοικοκυριά με προβλήματα φτώχειας, το ποσοστό ανεβαίνει στο 17,9% για τα παιδιά που ζουν στις περιοχές ενδιάμεσης πυκνότητας και στο 31% για τα παιδιά που ζουν σε αραιοκατοικημένες περιοχές.
Ακόμα, οι επιπτώσεις της οικονομικής δυσχέρειας είναι εντονότερες όσο αυξάνεται η ηλικία του παιδιού, με την ομάδα 12-17 ετών να αντιμετωπίζει τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας. Σημειώνεται μάλιστα ότι ο αριθμός των φτωχών παιδιών παρουσιάζει αύξηση, παρότι τα ελληνικά νοικοκυριά με ανήλικα παιδιά μειώθηκαν δραματικά.
Ωστόσο, η Κατερίνα Πούτου, πρόεδρος του Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας και ιδρυτικό μέλος της «Άρσις», τονίζει στο tvxs ότι τα παιδιά που ζουν σε φτώχεια στην Ελλάδα είναι πολύ περισσότερα. «Εδώ και μία πενταετία περίπου είναι καταγεγραμμένος ένας πληθυσμός 450.000 παιδιών από 0-17 που ζουν σε φτώχεια στην Ελλάδα. Στην τριετία που έχει μεσολαβήσει από το 2007 που είναι τα τελευταία επεξεργασμένα στοιχεία και δημοσιοποιήσημα από την ευρωπαϊκή έρευνα των νοικοκυριών και από το ΕΚΚΕ, εικάζουμε ότι αυτό το νούμερο έχει φτάσει γύρω στα 550.000 με 600.000», αναφέρει.
«Στην Ελλάδα υπάρχει και μία ιδιαιτερότητα. Έχει φανεί από έρευνα ότι οι διάφορες κοινωνικές πολιτικές οι οποίες ασκούνται δεν έχουν το όφελος το οποίο θα προσδοκούσε κανείς, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, προς εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Φαίνεται, δηλαδή, ότι υπάρχει μία διάχυση των κοινωνικών βοηθημάτων προς ευρύτερα στρώματα, και όχι πάντα προς αυτούς που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη. Έτσι όπως είναι δομημένο το σύστημα γενικά της κοινωνικής προστασίας», συμπληρώνει από την πλευρά του ο Ηλίας Λυμπέρης, γενικός διευθυντής της Unicef στην Ελλάδα.
Η φτώχεια οδηγεί τις οικογένειες στα Παιδικά Χωριά SOS
Οικογένειες που δεν μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους απευθύνονται στα Παιδικά Χωριά SOS. Δεν είναι καινούριο φαινόμενο, αυτό όμως που έχει αλλάξει τον τελευταίο ενάμιση περίπου χρόνο είναι ότι το 70% των αιτημάτων αφορούν φτώχεια και το 30% περιστατικά κακοποίησης, χρήσης ναρκωτικών κ.ά.,
«Πριν από ενάμιση χρόνο περίπου οι βασικές αιτίες παραπομπών σε εμάς εμπεριείχαν το στοιχείο της φτώχειας βέβαια αλλά δεν ήταν το κυρίαρχο», εξηγεί στο tvxs ο Στέργιος Σιφνιός, Διευθυντής Κοινωνικής Εργασίας και Έρευνας Παιδικών Χωρίων SOS Ελλάδας. Παλιότερα, οι αιτήσεις λόγω δύσκολης οικονομικής κατάστασης δεν έφταναν ούτε στο 50%. Ο κ. Σιφνιός τονίζει ότι η προσοχή πρέπει να στραφεί στην ενίσχυση της οικογένειας, καθώς είναι ενάντια στα δικαιώματα του παιδιού να χάνει την οικογένειά του, αν το μόνο πρόβλημα είναι η φτώχεια.
Επίσης, υπογραμμίζει ότι πέρα από την κρίση, και η φορολογική πολιτική της κυβέρνησης πλήττει οργανισμούς σαν τα Παιδικά Χωριά SOS. Το καινούριο φορολογικό νομοσχέδιο που καταργεί τις εκπτώσεις στις δωρεές εξαιρώντας όμως τα πολιτιστικά ιδρύματα, κάνει μεγάλη ζημιά σε οργανισμούς σαν τα Παιδικά Χωριά SOS, που στηρίζονται στις δωρεές και στις χορηγίες ιδιωτών, προσθέτει, τονίζοντας πως η κατάσταση αυτή είναι εις βάρος των δικαιωμάτων του παιδιού και γίνεται όλο και μεγαλύτερη υποβάθμιση των φορέων, ενώ οι φορείς του δημοσίου, τα κέντρα μέριμνας παιδιού κλπ, τείνουν να εξαφανιστούν.
40.000 γυναίκες και παιδιά θύματα του trafficking ετησίως
Περίπου 40.000 γυναίκες και παιδιά πέφτουν ετησίως θύματα trafficking και εξωθούνται στην πορνεία στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του διεθνούς δικτύου οργανώσεων ECPAT International, που δραστηριοποιείται σε 75 χώρες καταπολεμώντας την εμπορία παιδιών. Όπως αναφέρει η ECPAT, το σύγχρονο δουλεμπόριο αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο διεθνές έγκλημα μετά την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και την εμπορία όπλων.
Από το 2003 έως το 2007 στην Ελλάδα μόνο συνελήφθησαν 1.100 άτομα για trafficking, ενώ εντοπίστηκαν μόλις 24 παιδιά-θύματα του σύγχρονου αυτού δουλεμπόριου. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα, μόνο 100 με 200 γυναίκες και παιδιά αναγνωρίζονται κάθε χρόνο ως θύματα εμπορίας.
«Η χώρα μας είναι ένα σταυροδρόμι διακίνησης ανθρώπων», τονίζει στο tvxs ο Ηλίας Λυμπέρης. «Δηλαδή, περνάει ένα ρεύμα προσφυγικό από την Αφρική αλλά και από τη νοτιοανατολική Ασία δια της Ελλάδος, προσδοκώντας να περάσει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά και από την ανατολική Ευρώπη έχουμε τέτοια φαινόμενα που έρχονται κατευθείαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα», σημειώνει, προσθέτοντας ότι «καθημερινά υπάρχουν αρκετές δεκάδες ανθρώπων οι οποίοι προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα, τις περισσότερες φορές παράνομα, και κάποιοι από αυτούς διακινούμενοι από εμπόρους, κατευθυνόμενοι κυρίως από τη νοτιοανατολική Ασία μέσω της Τουρκίας».
Όπως αναφέρει η έκθεση της ECPAT τα παιδιά απομακρύνονται από το σπίτι τους και στρατολογούνται δια της βίας ή της εξαπάτησης ή πωλούνται απευθείας από τους γονείς και τους οικείους τους στους εμπόρους.
«Παλαιότερα παρατηρούσαμε μία μεγάλη γραμμή διακίνησης από την Αλβανία που φαίνεται να έχει σταθεροποιηθεί τα τελευταία χρόνια και κυρίως να μην έχουμε τη διακίνηση μέσω τρίτου αλλά οικογένειες σε πάρα πολύ μεγάλη φτώχεια. Μία προσδοκία επιβίωσης των γονέων μέσα από την εργασία των παιδιών», αναφέρει η Κατερίνα Πούτου.
Παιδιά στο δρόμο
Παλαιότερα υπήρχαν τα παιδιά στα φανάρια. «Τώρα το σύστημα της εκμετάλλευσης έχει αλλάξει. Έχει γίνει πιο πολύπλοκο και πιο φριχτό για τα παιδιά. Εκτός από την επαιτεία, που είναι πλέον στα μαγαζιά, τα εστιατόρια και τις ταβέρνες κλπ όπου τα παιδιά μας «ενοχλούνε» λιγότερο από ότι μας «ενοχλούσαν» στα φανάρια, υπάρχει επίσης η εκμετάλλευση των παιδιών για διακίνηση ναρκωτικών, καθώς και η παιδική πορνεία», δηλώνει στο tvxs ο Κώστας Γιαννόπουλος, πρόεδρος του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού».
«Τα τελευταία χρόνια είναι πιο πολλές οι κλήσεις και εμείς στηρίζουμε οικογένειες που έχουν προβλήματα επιβίωσης, γιατί δεν δικαιολογείται κάποιος που έχει τέτοια προβλήματα να βγάλει τα παιδιά του στο δρόμο και να τα εκμεταλλεύεται. Σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερη φτώχεια, σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα, αλλά πρέπει να λύνεται το πρόβλημα στην οικογένεια», προσθέτει, τονίζοντας πως πρέπει «να νοιαζόμαστε όταν βλέπουμε ένα παιδί στον δρόμο και είναι μόνο του ή το εκμεταλλεύονται γιατί το παιδί αυτό δεν πρέπει να είναι στον δρόμο. Για αυτό το λόγο κάποιοι τα λένε τα παιδιά του δρόμου, αλλά εμείς τα λέμε τα παιδιά στο δρόμο, γιατί δεν ανήκουν εκεί. Δεν ανήκουν στον δρόμο, εμείς οι μεγάλοι τα αφήνουμε να είναι εκεί».
Η «Άρσις», στο πλαίσιο ενός προγράμματος ενάντια στο Trafficking και την οικονομική εκμετάλλευση ανηλίκων από την Αλβανία που στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και τα Τίρανα Αλβανίας, που υλοποίησε από το 2002 έως και το 2009, εντόπισε στη Θεσσαλονίκη 533 ανήλικους/ες και στην Αθήνα 203. Οι ανήλικοι δραστηριοποιούνταν σε κεντρικά σημεία της πόλης πουλώντας αντικείμενα ή παίζοντας μουσικά όργανα με τη συνοδεία μελών της οικογένειάς τους. Από αυτά τα παιδιά, 330 ήταν κορίτσια και 406 αγόρια ηλικίας 0-18 ετών, ενώ τα 395 παιδιά βρίσκονταν νόμιμα στην Ελλάδα με την οικογένειά τους.
http://tvxs.gr/node/69117
Άρθρο 32, Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού
Παιδιά στο δρόμο, θύματα του trafficking, οικογένειες που αδυνατούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Η Ελλάδα βρίσκεται στην τέταρτη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την παιδική φτώχεια, με ποσοστό 22%, μετά τη Ρουμανία (32%), τη Βουλγαρία (30%) και την Ιταλία (26%), όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 19%. Η οικονομική κρίση έχει επιδεινώσει την κατάσταση με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα παιδιά να ζουν υπό συνθήκες φτώχειας.
1 στους 4 ανηλίκους σε νοικοκυριά με προβλήματα φτώχειας
....Το 23,3% του συνόλου των παιδιών ηλικίας 0-17 ετών, δηλαδή περίπου 449.000 ανήλικοι, ζουν στην Ελλάδα υπό συνθήκες φτώχειας σύμφωνα με την έρευνα «Κοινωνικό Πορτραίτο της Ελλάδας 2010» του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών. Από αυτά, το 52% είναι αγόρια και το 48% κορίτσια, με την τάση που καταγράφεται να είναι ανοδική.
Από την έρευνα προκύπτει ότι η παιδική φτώχεια είναι αντιστρόφως ανάλογη με την πληθυσμιακή πυκνότητα της περιοχής όπου ζει το παιδί. Συγκεκριμένα, το 16,2% των παιδιών που ζουν στις πυκνοκατοικημένες περιοχές διαβιούν σε νοικοκυριά με προβλήματα φτώχειας, το ποσοστό ανεβαίνει στο 17,9% για τα παιδιά που ζουν στις περιοχές ενδιάμεσης πυκνότητας και στο 31% για τα παιδιά που ζουν σε αραιοκατοικημένες περιοχές.
Ακόμα, οι επιπτώσεις της οικονομικής δυσχέρειας είναι εντονότερες όσο αυξάνεται η ηλικία του παιδιού, με την ομάδα 12-17 ετών να αντιμετωπίζει τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας. Σημειώνεται μάλιστα ότι ο αριθμός των φτωχών παιδιών παρουσιάζει αύξηση, παρότι τα ελληνικά νοικοκυριά με ανήλικα παιδιά μειώθηκαν δραματικά.
Ωστόσο, η Κατερίνα Πούτου, πρόεδρος του Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας και ιδρυτικό μέλος της «Άρσις», τονίζει στο tvxs ότι τα παιδιά που ζουν σε φτώχεια στην Ελλάδα είναι πολύ περισσότερα. «Εδώ και μία πενταετία περίπου είναι καταγεγραμμένος ένας πληθυσμός 450.000 παιδιών από 0-17 που ζουν σε φτώχεια στην Ελλάδα. Στην τριετία που έχει μεσολαβήσει από το 2007 που είναι τα τελευταία επεξεργασμένα στοιχεία και δημοσιοποιήσημα από την ευρωπαϊκή έρευνα των νοικοκυριών και από το ΕΚΚΕ, εικάζουμε ότι αυτό το νούμερο έχει φτάσει γύρω στα 550.000 με 600.000», αναφέρει.
«Στην Ελλάδα υπάρχει και μία ιδιαιτερότητα. Έχει φανεί από έρευνα ότι οι διάφορες κοινωνικές πολιτικές οι οποίες ασκούνται δεν έχουν το όφελος το οποίο θα προσδοκούσε κανείς, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, προς εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Φαίνεται, δηλαδή, ότι υπάρχει μία διάχυση των κοινωνικών βοηθημάτων προς ευρύτερα στρώματα, και όχι πάντα προς αυτούς που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη. Έτσι όπως είναι δομημένο το σύστημα γενικά της κοινωνικής προστασίας», συμπληρώνει από την πλευρά του ο Ηλίας Λυμπέρης, γενικός διευθυντής της Unicef στην Ελλάδα.
Η φτώχεια οδηγεί τις οικογένειες στα Παιδικά Χωριά SOS
Οικογένειες που δεν μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους απευθύνονται στα Παιδικά Χωριά SOS. Δεν είναι καινούριο φαινόμενο, αυτό όμως που έχει αλλάξει τον τελευταίο ενάμιση περίπου χρόνο είναι ότι το 70% των αιτημάτων αφορούν φτώχεια και το 30% περιστατικά κακοποίησης, χρήσης ναρκωτικών κ.ά.,
«Πριν από ενάμιση χρόνο περίπου οι βασικές αιτίες παραπομπών σε εμάς εμπεριείχαν το στοιχείο της φτώχειας βέβαια αλλά δεν ήταν το κυρίαρχο», εξηγεί στο tvxs ο Στέργιος Σιφνιός, Διευθυντής Κοινωνικής Εργασίας και Έρευνας Παιδικών Χωρίων SOS Ελλάδας. Παλιότερα, οι αιτήσεις λόγω δύσκολης οικονομικής κατάστασης δεν έφταναν ούτε στο 50%. Ο κ. Σιφνιός τονίζει ότι η προσοχή πρέπει να στραφεί στην ενίσχυση της οικογένειας, καθώς είναι ενάντια στα δικαιώματα του παιδιού να χάνει την οικογένειά του, αν το μόνο πρόβλημα είναι η φτώχεια.
Επίσης, υπογραμμίζει ότι πέρα από την κρίση, και η φορολογική πολιτική της κυβέρνησης πλήττει οργανισμούς σαν τα Παιδικά Χωριά SOS. Το καινούριο φορολογικό νομοσχέδιο που καταργεί τις εκπτώσεις στις δωρεές εξαιρώντας όμως τα πολιτιστικά ιδρύματα, κάνει μεγάλη ζημιά σε οργανισμούς σαν τα Παιδικά Χωριά SOS, που στηρίζονται στις δωρεές και στις χορηγίες ιδιωτών, προσθέτει, τονίζοντας πως η κατάσταση αυτή είναι εις βάρος των δικαιωμάτων του παιδιού και γίνεται όλο και μεγαλύτερη υποβάθμιση των φορέων, ενώ οι φορείς του δημοσίου, τα κέντρα μέριμνας παιδιού κλπ, τείνουν να εξαφανιστούν.
40.000 γυναίκες και παιδιά θύματα του trafficking ετησίως
Περίπου 40.000 γυναίκες και παιδιά πέφτουν ετησίως θύματα trafficking και εξωθούνται στην πορνεία στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του διεθνούς δικτύου οργανώσεων ECPAT International, που δραστηριοποιείται σε 75 χώρες καταπολεμώντας την εμπορία παιδιών. Όπως αναφέρει η ECPAT, το σύγχρονο δουλεμπόριο αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο διεθνές έγκλημα μετά την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και την εμπορία όπλων.
Από το 2003 έως το 2007 στην Ελλάδα μόνο συνελήφθησαν 1.100 άτομα για trafficking, ενώ εντοπίστηκαν μόλις 24 παιδιά-θύματα του σύγχρονου αυτού δουλεμπόριου. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα, μόνο 100 με 200 γυναίκες και παιδιά αναγνωρίζονται κάθε χρόνο ως θύματα εμπορίας.
«Η χώρα μας είναι ένα σταυροδρόμι διακίνησης ανθρώπων», τονίζει στο tvxs ο Ηλίας Λυμπέρης. «Δηλαδή, περνάει ένα ρεύμα προσφυγικό από την Αφρική αλλά και από τη νοτιοανατολική Ασία δια της Ελλάδος, προσδοκώντας να περάσει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά και από την ανατολική Ευρώπη έχουμε τέτοια φαινόμενα που έρχονται κατευθείαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα», σημειώνει, προσθέτοντας ότι «καθημερινά υπάρχουν αρκετές δεκάδες ανθρώπων οι οποίοι προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα, τις περισσότερες φορές παράνομα, και κάποιοι από αυτούς διακινούμενοι από εμπόρους, κατευθυνόμενοι κυρίως από τη νοτιοανατολική Ασία μέσω της Τουρκίας».
Όπως αναφέρει η έκθεση της ECPAT τα παιδιά απομακρύνονται από το σπίτι τους και στρατολογούνται δια της βίας ή της εξαπάτησης ή πωλούνται απευθείας από τους γονείς και τους οικείους τους στους εμπόρους.
«Παλαιότερα παρατηρούσαμε μία μεγάλη γραμμή διακίνησης από την Αλβανία που φαίνεται να έχει σταθεροποιηθεί τα τελευταία χρόνια και κυρίως να μην έχουμε τη διακίνηση μέσω τρίτου αλλά οικογένειες σε πάρα πολύ μεγάλη φτώχεια. Μία προσδοκία επιβίωσης των γονέων μέσα από την εργασία των παιδιών», αναφέρει η Κατερίνα Πούτου.
Παιδιά στο δρόμο
Παλαιότερα υπήρχαν τα παιδιά στα φανάρια. «Τώρα το σύστημα της εκμετάλλευσης έχει αλλάξει. Έχει γίνει πιο πολύπλοκο και πιο φριχτό για τα παιδιά. Εκτός από την επαιτεία, που είναι πλέον στα μαγαζιά, τα εστιατόρια και τις ταβέρνες κλπ όπου τα παιδιά μας «ενοχλούνε» λιγότερο από ότι μας «ενοχλούσαν» στα φανάρια, υπάρχει επίσης η εκμετάλλευση των παιδιών για διακίνηση ναρκωτικών, καθώς και η παιδική πορνεία», δηλώνει στο tvxs ο Κώστας Γιαννόπουλος, πρόεδρος του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού».
«Τα τελευταία χρόνια είναι πιο πολλές οι κλήσεις και εμείς στηρίζουμε οικογένειες που έχουν προβλήματα επιβίωσης, γιατί δεν δικαιολογείται κάποιος που έχει τέτοια προβλήματα να βγάλει τα παιδιά του στο δρόμο και να τα εκμεταλλεύεται. Σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερη φτώχεια, σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα, αλλά πρέπει να λύνεται το πρόβλημα στην οικογένεια», προσθέτει, τονίζοντας πως πρέπει «να νοιαζόμαστε όταν βλέπουμε ένα παιδί στον δρόμο και είναι μόνο του ή το εκμεταλλεύονται γιατί το παιδί αυτό δεν πρέπει να είναι στον δρόμο. Για αυτό το λόγο κάποιοι τα λένε τα παιδιά του δρόμου, αλλά εμείς τα λέμε τα παιδιά στο δρόμο, γιατί δεν ανήκουν εκεί. Δεν ανήκουν στον δρόμο, εμείς οι μεγάλοι τα αφήνουμε να είναι εκεί».
Η «Άρσις», στο πλαίσιο ενός προγράμματος ενάντια στο Trafficking και την οικονομική εκμετάλλευση ανηλίκων από την Αλβανία που στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και τα Τίρανα Αλβανίας, που υλοποίησε από το 2002 έως και το 2009, εντόπισε στη Θεσσαλονίκη 533 ανήλικους/ες και στην Αθήνα 203. Οι ανήλικοι δραστηριοποιούνταν σε κεντρικά σημεία της πόλης πουλώντας αντικείμενα ή παίζοντας μουσικά όργανα με τη συνοδεία μελών της οικογένειάς τους. Από αυτά τα παιδιά, 330 ήταν κορίτσια και 406 αγόρια ηλικίας 0-18 ετών, ενώ τα 395 παιδιά βρίσκονταν νόμιμα στην Ελλάδα με την οικογένειά τους.
http://tvxs.gr/node/69117
Η αιωνία νύχτα των επικύψεων και η Αξιοπρέπεια.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα, καταδυναστεύει τη χώρα από την σύστασή του κράτους.
Γνωστό αυτό και, εδώ και λίγα χρόνια, όλο και περισσότερος κόσμος επιτέλους, το συζητά.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα, έχει μία μεγάλη ιστορία βάναυσων παρεμβάσεων στην Παιδεία και τον Πολιτισμό, επιβάλλοντας απόψεις στην Πολιτεία πάνω σε ζητήματα που δεν την αφορούν και που δεν θα έπρεπε να την αφορούν έτσι κι αλλιώς.
Και αυτό, γνωστό είναι. Τι να κάνουμε;
Στην Ελλάδα του 2010 και του 21ου αιώνα μιλάμε ακόμα για αυτονόητα που άλλοι έχουν λύσει εδώ και δεκαετίες.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα, διαθέτουσα μεγάλη οικονομική δύναμη από τη μια και, το χειρότερο- μια διαμορφωμένη έντεχνα επιρροή στη σκέψη των Πολιτών, για δύο περίπου αιώνες λειτουργεί ως τροχοπέδη σε οποιαδήποτε έστω και ατελή προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Κοινωνίας μας....Κυρίως σε ότι αφορά εκείνα τα ποιοτικά στοιχεία που θα απέδιδαν στους Πολίτες αυτοπεποίθηση μέσα από τη Γνώση.
Όλος αυτός ο «εξευγενισμένος» ταλιμπανισμός που καθορίζει την στρατηγική της και τη συμπεριφορά της, ουδέποτε συνάντησε μία έστω ελάχιστη αντίσταση από την πολιτική ηγεσία, την οποία συχνά, συχνότατα βλέπουμε να αναλύεται σε υποκλίσεις και χειροφιλήματα ακόμα και όταν όλοι γνωρίζουμε πως ο ένας ή ο άλλος πολιτικός εκείνη τη στιγμή απλά υποκρίνεται βαθύτατα, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει την «ιερά εύνοια».
Ζήσαμε όλοι, για αρκετά χρόνια την επιδρομή του προηγούμενου «χαρισματικού» Αρχιεπισκόπου, ο οποίος όμως μη έχοντας το αναγκαίο έρμα, από ένα σημείο και πέρα κατόρθωσε να δημιουργήσει αντιπάθειες ακόμα και μέσα στο λεγόμενο «χριστεπώνυμο» ποίμνιο καθώς δεν κατάφερνε πολλές φορές να ελέγξει τον ξέχειλο ναρκισσισμό του.
Η ασθένεια αλλά και η πραγματική παρρησία που επέδειξε κατά τη διάρκεια της, άμβλυναν τις εντυπώσεις που άφησε πίσω του αλλά βέβαια, δεν μπορούν να αλλάξουν την ιστορία, η οποία συνεχίζεται με άλλους τόνους αλλά με την ίδια ουσία.
Και επειδή οι τόνοι τώρα είναι πιο χαμηλοί και χαμηλοβλέποντες, ενδεχομένως να είναι ακόμη πιο επικίνδυνοι για αυτήν την ταλαίπωρη χώρα που παρήγαγε τα ερεθίσματα για τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό αλλά την ίδια, ούτε την ακούμπησε, ούτε καν πέρασε για μια βόλτα.
Δεν πρωτοτυπώ γράφοντας όλα αυτά, ούτε θα πω κάτι καινούργιο αναφέροντας πως ως αφορμή στάθηκε η γνωστή και αδιανόητη δήλωση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης προς τον κο Γιάννη Μπουτάρη « Όσο ζω εγώ, η εκκλησία δεν θα σου επιτρέψει να δεις τη Δημαρχία» κάνοντας έτσι άλλη μία ανώμαλη επίδειξη εξουσίας σε περιοχές που δεν αφορούν τις όποιες αρμοδιότητες έχει.
Κατά τη γνώμη μου, από την άλλη πλευρά είχε ήδη διαπραχθεί το ατόπημα εκ μέρους του συμπαθέστατου και αξιοπρεπούς Μπουτάρη.
Έδωσε –και αυτός- χώρο, στον γνωστό για τις θέσεις του Μητροπολίτη, καθώς πήγε να κάνει μία παντελώς αχρείαστη και τριτοκοσμική δήλωση υποταγής με δημόσια σταυροκοπήματα και σταυροφιλήματα.
Η εκκλησία και η Πολιτεία, μέχρι τώρα εργάστηκαν αγαστά αν και με διαφορετικά εφαλτήρια για έναν στόχο, τον οποίον εν πολλοίς έχουν πετύχει.
Την διαρκή ακύρωση κάθε ψήγματος πραγματικής αυτοπεποίθησης στο Κοινωνικό σώμα.
Οι φοβισμένοι, υποταγμένοι, αδαείς και άπραγοι υπήκοοι, τους εξυπηρέτησαν μέχρι σήμερα θαυμάσια, υπάρχοντας μόνο ως πελάτες τους.
Οι «περήφανοι» Έλληνες ανέχτηκαν και ανέχονται για δεκαετίες χυδαίες προσβολές στην ταυτότητα τους και θα αναφέρω μόνο και μόνο τις επανειλημμένες ακυρώσεις παραστάσεων έργων του Αριστοφάνη ή και την εκκλησιαστική πολεμική κατά του λυτρωτικού Καρναβαλιού ή και τις αήθεις ενστάσεις των Συνοδικών σε διεθνείς βραβεύσεις επιφανών λογοτεχνών.
Οι πρόσφατες προσπάθειες τους είτε για έλεγχο στα σχολικά εγχειρίδια είτε για την μη μετατροπή του ( έτσι και αλλιώς απαράδεκτου σε αυτή τη μορφή) μαθήματος των θρησκευτικών σε προαιρετικό είναι γνωστές.
Στην πραγματικότητα, καμία πολιτική δύναμη, καμία ηγεσία, δεν θέλησε να θέσει ως προτεραιότητα το οριστικό και κάθετο διαζύγιο εκκλησίας- Πολιτείας, με εξαίρεση τον αείμνηστο Τρίτση που έσπασε κυριολεκτικά τα μούτρα του.
Οι λόγοι βέβαια, δεν βρίσκονται σε καμία «ιερή παράδοση» την οποία δεν θέλουν τάχα να προσβάλλουν οι πολιτικοί μας.
Η λεγόμενη συμβολή της εκκλησίας στους εθνικούς αγώνες, τουλάχιστον όσον αφορά την επίσημη έκφρασή της, αποτελεί ένα λαμπρό δείγμα του πως η συστηματική προπαγάνδα, μετατρέπει έναν μύθο σε "ιστορία" και τον εμφυτεύει στη συλλογική συνείδηση.
Έτσι και αλλιώς, εκκλησία και επίσημη Πολιτεία έχουν αποδείξει προ πολλού, πως την αξιοπρέπεια των Πολιτών την έχουν γραμμένη κανονικά.
Απλά, είναι πολλά τα συμφέροντα και αυτά συνιστούν τα άγια των αγίων.
Στην δε σημερινή εφιαλτική συγκυρία, όπου μοιάζει να δυναμιτίζεται και να ακυρώνεται το ίδιο το μέλλον, όπου ξηλώνονται βίαια όλα όσα κατάφεραν αγώνες πολιτών στην Ευρώπη ολόκληρη να χτίσουν, το ανάλγητο δίδυμο εκκλησίας –πολιτείας ανανεώνει τους ρόλους σε πλήρη συνεργασία:
Η εκκλησία «παρηγορεί» και ελεεί ενώ η πολιτεία διαλύει και εξοντώνει.
Η εκκλησία ανοίγει συσσίτια για τους άστεγους τους άνεργους και τους πεινασμένους, ενώ η πολιτεία την ίδια στιγμή τους παράγει και τους στέλνει.
Η αιώνια νύχτα των επικύψεων συνεχίζεται καθώς δίπλα στα πόδια των υποκλινόμενων σαπίζει η προ πολλού δολοφονημένη Αξιοπρέπεια.
http://politispittas.blogspot.com/2010/10/blog-post_30.html
Γνωστό αυτό και, εδώ και λίγα χρόνια, όλο και περισσότερος κόσμος επιτέλους, το συζητά.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα, έχει μία μεγάλη ιστορία βάναυσων παρεμβάσεων στην Παιδεία και τον Πολιτισμό, επιβάλλοντας απόψεις στην Πολιτεία πάνω σε ζητήματα που δεν την αφορούν και που δεν θα έπρεπε να την αφορούν έτσι κι αλλιώς.
Και αυτό, γνωστό είναι. Τι να κάνουμε;
Στην Ελλάδα του 2010 και του 21ου αιώνα μιλάμε ακόμα για αυτονόητα που άλλοι έχουν λύσει εδώ και δεκαετίες.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα, διαθέτουσα μεγάλη οικονομική δύναμη από τη μια και, το χειρότερο- μια διαμορφωμένη έντεχνα επιρροή στη σκέψη των Πολιτών, για δύο περίπου αιώνες λειτουργεί ως τροχοπέδη σε οποιαδήποτε έστω και ατελή προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Κοινωνίας μας....Κυρίως σε ότι αφορά εκείνα τα ποιοτικά στοιχεία που θα απέδιδαν στους Πολίτες αυτοπεποίθηση μέσα από τη Γνώση.
Όλος αυτός ο «εξευγενισμένος» ταλιμπανισμός που καθορίζει την στρατηγική της και τη συμπεριφορά της, ουδέποτε συνάντησε μία έστω ελάχιστη αντίσταση από την πολιτική ηγεσία, την οποία συχνά, συχνότατα βλέπουμε να αναλύεται σε υποκλίσεις και χειροφιλήματα ακόμα και όταν όλοι γνωρίζουμε πως ο ένας ή ο άλλος πολιτικός εκείνη τη στιγμή απλά υποκρίνεται βαθύτατα, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει την «ιερά εύνοια».
Ζήσαμε όλοι, για αρκετά χρόνια την επιδρομή του προηγούμενου «χαρισματικού» Αρχιεπισκόπου, ο οποίος όμως μη έχοντας το αναγκαίο έρμα, από ένα σημείο και πέρα κατόρθωσε να δημιουργήσει αντιπάθειες ακόμα και μέσα στο λεγόμενο «χριστεπώνυμο» ποίμνιο καθώς δεν κατάφερνε πολλές φορές να ελέγξει τον ξέχειλο ναρκισσισμό του.
Η ασθένεια αλλά και η πραγματική παρρησία που επέδειξε κατά τη διάρκεια της, άμβλυναν τις εντυπώσεις που άφησε πίσω του αλλά βέβαια, δεν μπορούν να αλλάξουν την ιστορία, η οποία συνεχίζεται με άλλους τόνους αλλά με την ίδια ουσία.
Και επειδή οι τόνοι τώρα είναι πιο χαμηλοί και χαμηλοβλέποντες, ενδεχομένως να είναι ακόμη πιο επικίνδυνοι για αυτήν την ταλαίπωρη χώρα που παρήγαγε τα ερεθίσματα για τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό αλλά την ίδια, ούτε την ακούμπησε, ούτε καν πέρασε για μια βόλτα.
Δεν πρωτοτυπώ γράφοντας όλα αυτά, ούτε θα πω κάτι καινούργιο αναφέροντας πως ως αφορμή στάθηκε η γνωστή και αδιανόητη δήλωση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης προς τον κο Γιάννη Μπουτάρη « Όσο ζω εγώ, η εκκλησία δεν θα σου επιτρέψει να δεις τη Δημαρχία» κάνοντας έτσι άλλη μία ανώμαλη επίδειξη εξουσίας σε περιοχές που δεν αφορούν τις όποιες αρμοδιότητες έχει.
Κατά τη γνώμη μου, από την άλλη πλευρά είχε ήδη διαπραχθεί το ατόπημα εκ μέρους του συμπαθέστατου και αξιοπρεπούς Μπουτάρη.
Έδωσε –και αυτός- χώρο, στον γνωστό για τις θέσεις του Μητροπολίτη, καθώς πήγε να κάνει μία παντελώς αχρείαστη και τριτοκοσμική δήλωση υποταγής με δημόσια σταυροκοπήματα και σταυροφιλήματα.
Η εκκλησία και η Πολιτεία, μέχρι τώρα εργάστηκαν αγαστά αν και με διαφορετικά εφαλτήρια για έναν στόχο, τον οποίον εν πολλοίς έχουν πετύχει.
Την διαρκή ακύρωση κάθε ψήγματος πραγματικής αυτοπεποίθησης στο Κοινωνικό σώμα.
Οι φοβισμένοι, υποταγμένοι, αδαείς και άπραγοι υπήκοοι, τους εξυπηρέτησαν μέχρι σήμερα θαυμάσια, υπάρχοντας μόνο ως πελάτες τους.
Οι «περήφανοι» Έλληνες ανέχτηκαν και ανέχονται για δεκαετίες χυδαίες προσβολές στην ταυτότητα τους και θα αναφέρω μόνο και μόνο τις επανειλημμένες ακυρώσεις παραστάσεων έργων του Αριστοφάνη ή και την εκκλησιαστική πολεμική κατά του λυτρωτικού Καρναβαλιού ή και τις αήθεις ενστάσεις των Συνοδικών σε διεθνείς βραβεύσεις επιφανών λογοτεχνών.
Οι πρόσφατες προσπάθειες τους είτε για έλεγχο στα σχολικά εγχειρίδια είτε για την μη μετατροπή του ( έτσι και αλλιώς απαράδεκτου σε αυτή τη μορφή) μαθήματος των θρησκευτικών σε προαιρετικό είναι γνωστές.
Στην πραγματικότητα, καμία πολιτική δύναμη, καμία ηγεσία, δεν θέλησε να θέσει ως προτεραιότητα το οριστικό και κάθετο διαζύγιο εκκλησίας- Πολιτείας, με εξαίρεση τον αείμνηστο Τρίτση που έσπασε κυριολεκτικά τα μούτρα του.
Οι λόγοι βέβαια, δεν βρίσκονται σε καμία «ιερή παράδοση» την οποία δεν θέλουν τάχα να προσβάλλουν οι πολιτικοί μας.
Η λεγόμενη συμβολή της εκκλησίας στους εθνικούς αγώνες, τουλάχιστον όσον αφορά την επίσημη έκφρασή της, αποτελεί ένα λαμπρό δείγμα του πως η συστηματική προπαγάνδα, μετατρέπει έναν μύθο σε "ιστορία" και τον εμφυτεύει στη συλλογική συνείδηση.
Έτσι και αλλιώς, εκκλησία και επίσημη Πολιτεία έχουν αποδείξει προ πολλού, πως την αξιοπρέπεια των Πολιτών την έχουν γραμμένη κανονικά.
Απλά, είναι πολλά τα συμφέροντα και αυτά συνιστούν τα άγια των αγίων.
Στην δε σημερινή εφιαλτική συγκυρία, όπου μοιάζει να δυναμιτίζεται και να ακυρώνεται το ίδιο το μέλλον, όπου ξηλώνονται βίαια όλα όσα κατάφεραν αγώνες πολιτών στην Ευρώπη ολόκληρη να χτίσουν, το ανάλγητο δίδυμο εκκλησίας –πολιτείας ανανεώνει τους ρόλους σε πλήρη συνεργασία:
Η εκκλησία «παρηγορεί» και ελεεί ενώ η πολιτεία διαλύει και εξοντώνει.
Η εκκλησία ανοίγει συσσίτια για τους άστεγους τους άνεργους και τους πεινασμένους, ενώ η πολιτεία την ίδια στιγμή τους παράγει και τους στέλνει.
Η αιώνια νύχτα των επικύψεων συνεχίζεται καθώς δίπλα στα πόδια των υποκλινόμενων σαπίζει η προ πολλού δολοφονημένη Αξιοπρέπεια.
http://politispittas.blogspot.com/2010/10/blog-post_30.html
Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010
«Πώς η Αθήνα πήρε με απάτες το ευρώ»
Με πρωτοσέλιδο τίτλο «Η Bild αποκαλύπτει! Το Ευρω-ψέμα. Έτσι μας παγίδευσαν οι Έλληνες» η εφημερίδα περιγράφει στο πλαίσιο έρευνας την πορεία της Ελλάδας προς την ευρωζώνη.
Στη σελίδα που δημοσιεύεται το άρθρο ο τίτλος είναι: «Μυστικά έγγραφα: Ελλάδα. Πώς η Αθήνα πήρε με απάτες το ευρώ», ενώ στο τίζερ υπογραμμίζεται πως «η Bild έκανε έρευνες στην Αθήνα, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, μίλησε με εμπλεκόμενους, βρήκε απόρρητα έγγραφα: Οι Έλληνες είπαν ψέματα – και όλοι οι άλλοι τα δέχτηκαν».
Το ρεπορτάζ -που υπογράφουν δέκα δημοσιογράφοι της εφημερίδας- ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του 90 και με μια στιχομυθία μεταξύ των τότε υπουργών Οικονομικών της Γερμανίας και της Ελλάδας Τέο Βάιγκελ και Γιάννου Παπαντωνίου σε σύνοδο του Ecofin. Το θέμα που συζητείται είναι το ντιζάιν του νέου νομίσματος, όπου ο κ. Παπαντωνίου φέρεται να λέει: «Απαιτώ να αναγράφεται στα χαρτονομίσματα το ευρώ και στα ελληνικά». Και ο κ. Βάιγκελ φέρεται να του απαντά: «Δεν τίθεται καν προς συζήτηση. Δεν μπορείτε να ενταχθείτε στην ευρωζώνη και πιθανότατα δεν θα ενταχθείτε ποτέ». «Κι όμως ο Τέο Βάιγκελ επλανάτο», παρατηρεί η εφημερίδα που αρχίζει να εξιστορεί την ιστορία της ελληνικής ένταξης στην ΟΝΕ. «Απόρρητα ντοκουμέντα και νέα στοιχεία καταδεικνύουν ότι πρόκειται για την ιστορία ενός εξ αρχής στημένου παιγνιδιού», επισημαίνει η Bild.... «Υπήρχε το κίνητρο, υπήρχε η ευκαιρία και υπήρχαν τα μέσα»
«Είναι η ιστορία μιας πλάνης με συνέπειες: Ότι δήθεν μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, ό,τι και να κάνει, δεν θα μπορούσε ποτέ να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ… Κι όμως δέκα χρόνια μετά από την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ, την άνοιξη του 2010, το ευρώ βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, εξαιτίας της Ελλάδας.
Πώς φτάσαμε εκεί, διερωτάται η εφημερίδα, διακρίνοντας όλα τα συστατικά ενός αστυνομικού μυθιστορήματος: Υπήρχε το κίνητρο, υπήρχε η ευκαιρία και υπήρχαν τα μέσα.
Δισεκατομμύρια έρευσαν για να σωθεί η Ελλάδα, για να σωθεί το ευρώ. Σήμερα ένας από τους καλύτερους γνώστες της ΕΕ στην κορυφή της ιεραρχίας του γερμανικού ΥΠΕΞ δηλώνει ως εκπρόσωπος πολλών πολιτικών του Βερολίνου και των Βρυξελλών: «Το μεγαλύτερο λάθος μας ήταν να εντάξουμε την Ελλάδα στο ευρώ».
Όσον αφορά την ένταξη των Ελλήνων «πρόκειται για πολιτική απόφαση», γράφουν τα εμπιστευτικά έγγραφα του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, που έχει στη διάθεσή της η Bild. «Πολιτική απόφαση» σημαίνει στην υπηρεσιακή διάλεκτο ότι «η ηγεσία θέλει έτσι και η σκληρή πραγματικότητα δεν μετράει».
Αυτό σημαίνει ότι ούτε για ένα λεπτό δεν χωρούσε αμφισβήτηση πώς η Ελλάδα θα πάρει το ευρώ.… Άλλοι μαγείρευαν τα στοιχεία και άλλοι επέτρεπαν να γίνεται αυτό. Σήμερα όλοι προτιμούν να σιωπούν.
«Η Ελλάδα δεν πληροί κανένα από τα κριτήρια ένταξης»
Σύμφωνα με την Bild, η ιστορία αρχίζει με ένα ξερό «όχι» στην ένταξη της Ελλάδας, το Σάββατο 2 Μαΐου 1998, οπότε οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ συνεδρίαζαν σε έκτακτη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες Η Ελλάδα δεν ανήκει αρχικά στον κύκλο των εκλεκτών που θα υιοθετήσουν το κοινό νόμισμα. Και σύμφωνα με το τελικό ανακοινωθέν της συνόδου, «Η Ελλάδα δεν πληροί κανένα από τα κριτήρια ένταξης». Ως προς τον πληθωρισμό, το έλλειμμα, το συνολικό χρέος και το ύψος των επιτοκίων, η μικρή χώρα απέχει παρασάγγες από τα προδιαγεγραμμένα πρότυπα.
Μέχρι τα μεσάνυχτα της 2ας Μαΐου η πρωθυπουργοί συνομιλούν για να καταλήξουν στην επιλογή του πρώτου προέδρου της ΕΚΤ. «Ήταν μια ασυνήθιστα σκληρή διαπραγμάτευση», θα δηλώσει στη συνέχεια ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ. Για την Ελλάδα δεν μιλάει κανείς.Ένας από το τραπέζι δεν προσέχει πια τι συζητείται για τον πρόεδρο της ΕΚΤ: Ο Κωνσταντίνος Σημίτης, από το 1996 πρωθυπουργός της Ελλάδας.
«Ο Σημίτης χαμογελά πιο πλατιά απ` όλους»
Πρόκειται για μια ταπείνωση για την Ελλάδα του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Η χώρα του κόπηκε στις εξετάσεις για την εισαγωγή στην ΟΝΕ. Κι όμως όταν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων ποζάρουν για την καθιερωμένη φωτογραφία της συνόδου, ο ομιλών απταίστως τη γερμανική Σημίτης χαμογελά πιο πλατιά από όλους τους άλλους. Λες και η χώρα του είχε περάσει με έπαινο τις εξετάσεις. Παρά τις αντιδράσεις των υπουργών Οικονομικών οι Έλληνες είχαν καταφέρει να περάσουν το όνομα ευρώ στα χαρτονομίσματα και στα ελληνικά. Ο κατοπινός νικητής του διεθνούς διαγωνισμού, ο βιεννέζος γραφίστας χαρτονομισμάτων Ρόμπερτ Καλίνα, τηρεί αυτές τις προδιαγραφές, μολονότι η Ελλάδα καταρχήν δεν συμπεριλαμβάνεται στα κράτη του ευρώ. Ο Σημίτης γνωρίζει πόσο σημαντικό πολιτικό μήνυμα είναι αυτό».
Στην συνέχεια η εφημερίδα αναφέρει ότι με την κάλυψη των άλλων χωρών το 1998 η Ελλάδα ξεκίνησε μια κούρσα για να μπει στην ΟΝΕ μέχρι το 2002.
Τότε τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο Β της Αθήνας, υποστηρίζει η Bild. Έπρεπε σε διάστημα 18 μηνών να βελτιωθούν ριζικά οι δείκτες του πληθωρισμού, του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους. Κάτι τέτοιο είναι κανονικά αδύνατο, παρατηρεί η εφημερίδα.
Αλλά οι Έλληνες είχαν ελευθερία κινήσεων στα στοιχεία τους. Μείωσαν κατά εκατοντάδες εκατομμύρια το έλλειμμα για παράδειγμα των δημόσιων νοσοκομείων. Τεράστιες δαπάνες για εξοπλισμούς εξαφανίστηκαν δια της δημιουργικής λογιστικής, λογαριασμοί γραμμένοι με το χέρι διορθώθηκαν ή εξαφανίστηκαν. Είχε σημάνει η ώρα του Γιάννη Στουρνάρα. Είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος όταν πρόκειται για αριθμούς», καταλήγει η εφημερίδα παραπέμποντας για τη συνέχεια στο αυριανό φύλλο.
http://www.dw-world.de/dw/article/0,,6169644,00.html
Στη σελίδα που δημοσιεύεται το άρθρο ο τίτλος είναι: «Μυστικά έγγραφα: Ελλάδα. Πώς η Αθήνα πήρε με απάτες το ευρώ», ενώ στο τίζερ υπογραμμίζεται πως «η Bild έκανε έρευνες στην Αθήνα, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, μίλησε με εμπλεκόμενους, βρήκε απόρρητα έγγραφα: Οι Έλληνες είπαν ψέματα – και όλοι οι άλλοι τα δέχτηκαν».
Το ρεπορτάζ -που υπογράφουν δέκα δημοσιογράφοι της εφημερίδας- ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του 90 και με μια στιχομυθία μεταξύ των τότε υπουργών Οικονομικών της Γερμανίας και της Ελλάδας Τέο Βάιγκελ και Γιάννου Παπαντωνίου σε σύνοδο του Ecofin. Το θέμα που συζητείται είναι το ντιζάιν του νέου νομίσματος, όπου ο κ. Παπαντωνίου φέρεται να λέει: «Απαιτώ να αναγράφεται στα χαρτονομίσματα το ευρώ και στα ελληνικά». Και ο κ. Βάιγκελ φέρεται να του απαντά: «Δεν τίθεται καν προς συζήτηση. Δεν μπορείτε να ενταχθείτε στην ευρωζώνη και πιθανότατα δεν θα ενταχθείτε ποτέ». «Κι όμως ο Τέο Βάιγκελ επλανάτο», παρατηρεί η εφημερίδα που αρχίζει να εξιστορεί την ιστορία της ελληνικής ένταξης στην ΟΝΕ. «Απόρρητα ντοκουμέντα και νέα στοιχεία καταδεικνύουν ότι πρόκειται για την ιστορία ενός εξ αρχής στημένου παιγνιδιού», επισημαίνει η Bild.... «Υπήρχε το κίνητρο, υπήρχε η ευκαιρία και υπήρχαν τα μέσα»
«Είναι η ιστορία μιας πλάνης με συνέπειες: Ότι δήθεν μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, ό,τι και να κάνει, δεν θα μπορούσε ποτέ να θέσει σε κίνδυνο το ευρώ… Κι όμως δέκα χρόνια μετά από την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ, την άνοιξη του 2010, το ευρώ βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, εξαιτίας της Ελλάδας.
Πώς φτάσαμε εκεί, διερωτάται η εφημερίδα, διακρίνοντας όλα τα συστατικά ενός αστυνομικού μυθιστορήματος: Υπήρχε το κίνητρο, υπήρχε η ευκαιρία και υπήρχαν τα μέσα.
Δισεκατομμύρια έρευσαν για να σωθεί η Ελλάδα, για να σωθεί το ευρώ. Σήμερα ένας από τους καλύτερους γνώστες της ΕΕ στην κορυφή της ιεραρχίας του γερμανικού ΥΠΕΞ δηλώνει ως εκπρόσωπος πολλών πολιτικών του Βερολίνου και των Βρυξελλών: «Το μεγαλύτερο λάθος μας ήταν να εντάξουμε την Ελλάδα στο ευρώ».
Όσον αφορά την ένταξη των Ελλήνων «πρόκειται για πολιτική απόφαση», γράφουν τα εμπιστευτικά έγγραφα του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, που έχει στη διάθεσή της η Bild. «Πολιτική απόφαση» σημαίνει στην υπηρεσιακή διάλεκτο ότι «η ηγεσία θέλει έτσι και η σκληρή πραγματικότητα δεν μετράει».
Αυτό σημαίνει ότι ούτε για ένα λεπτό δεν χωρούσε αμφισβήτηση πώς η Ελλάδα θα πάρει το ευρώ.… Άλλοι μαγείρευαν τα στοιχεία και άλλοι επέτρεπαν να γίνεται αυτό. Σήμερα όλοι προτιμούν να σιωπούν.
«Η Ελλάδα δεν πληροί κανένα από τα κριτήρια ένταξης»
Σύμφωνα με την Bild, η ιστορία αρχίζει με ένα ξερό «όχι» στην ένταξη της Ελλάδας, το Σάββατο 2 Μαΐου 1998, οπότε οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ συνεδρίαζαν σε έκτακτη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες Η Ελλάδα δεν ανήκει αρχικά στον κύκλο των εκλεκτών που θα υιοθετήσουν το κοινό νόμισμα. Και σύμφωνα με το τελικό ανακοινωθέν της συνόδου, «Η Ελλάδα δεν πληροί κανένα από τα κριτήρια ένταξης». Ως προς τον πληθωρισμό, το έλλειμμα, το συνολικό χρέος και το ύψος των επιτοκίων, η μικρή χώρα απέχει παρασάγγες από τα προδιαγεγραμμένα πρότυπα.
Μέχρι τα μεσάνυχτα της 2ας Μαΐου η πρωθυπουργοί συνομιλούν για να καταλήξουν στην επιλογή του πρώτου προέδρου της ΕΚΤ. «Ήταν μια ασυνήθιστα σκληρή διαπραγμάτευση», θα δηλώσει στη συνέχεια ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ. Για την Ελλάδα δεν μιλάει κανείς.Ένας από το τραπέζι δεν προσέχει πια τι συζητείται για τον πρόεδρο της ΕΚΤ: Ο Κωνσταντίνος Σημίτης, από το 1996 πρωθυπουργός της Ελλάδας.
«Ο Σημίτης χαμογελά πιο πλατιά απ` όλους»
Πρόκειται για μια ταπείνωση για την Ελλάδα του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Η χώρα του κόπηκε στις εξετάσεις για την εισαγωγή στην ΟΝΕ. Κι όμως όταν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων ποζάρουν για την καθιερωμένη φωτογραφία της συνόδου, ο ομιλών απταίστως τη γερμανική Σημίτης χαμογελά πιο πλατιά από όλους τους άλλους. Λες και η χώρα του είχε περάσει με έπαινο τις εξετάσεις. Παρά τις αντιδράσεις των υπουργών Οικονομικών οι Έλληνες είχαν καταφέρει να περάσουν το όνομα ευρώ στα χαρτονομίσματα και στα ελληνικά. Ο κατοπινός νικητής του διεθνούς διαγωνισμού, ο βιεννέζος γραφίστας χαρτονομισμάτων Ρόμπερτ Καλίνα, τηρεί αυτές τις προδιαγραφές, μολονότι η Ελλάδα καταρχήν δεν συμπεριλαμβάνεται στα κράτη του ευρώ. Ο Σημίτης γνωρίζει πόσο σημαντικό πολιτικό μήνυμα είναι αυτό».
Στην συνέχεια η εφημερίδα αναφέρει ότι με την κάλυψη των άλλων χωρών το 1998 η Ελλάδα ξεκίνησε μια κούρσα για να μπει στην ΟΝΕ μέχρι το 2002.
Τότε τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο Β της Αθήνας, υποστηρίζει η Bild. Έπρεπε σε διάστημα 18 μηνών να βελτιωθούν ριζικά οι δείκτες του πληθωρισμού, του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους. Κάτι τέτοιο είναι κανονικά αδύνατο, παρατηρεί η εφημερίδα.
Αλλά οι Έλληνες είχαν ελευθερία κινήσεων στα στοιχεία τους. Μείωσαν κατά εκατοντάδες εκατομμύρια το έλλειμμα για παράδειγμα των δημόσιων νοσοκομείων. Τεράστιες δαπάνες για εξοπλισμούς εξαφανίστηκαν δια της δημιουργικής λογιστικής, λογαριασμοί γραμμένοι με το χέρι διορθώθηκαν ή εξαφανίστηκαν. Είχε σημάνει η ώρα του Γιάννη Στουρνάρα. Είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος όταν πρόκειται για αριθμούς», καταλήγει η εφημερίδα παραπέμποντας για τη συνέχεια στο αυριανό φύλλο.
http://www.dw-world.de/dw/article/0,,6169644,00.html
.Η «Μαύρη Τρίτη» του 1929
Ογδόντα ένα χρόνια πριν, τη «Μαύρη Τρίτη» του 1929, η Γουόλ Στριτ κατέρρευσε. Κατά «το μεγάλο κραχ», όπως έμεινε στην ιστορία, εκατομμύρια τίτλοι μετοχών έγιναν απλά χαρτιά, χάνοντας την αξία τους. Ο Dow Jones έχασε 12% και η αγορά 14 δισ. δολ. με αποτέλεσμα οι απώλειες της εβδομάδας να αγγίξουν τα 30 δισ. δολ, δηλαδή δέκα φορές τον ετήσιο προϋπολογισμό της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Πριν το κραχ, η Αμερική ευημερούσε. Ο κόσμος δανειζόταν από τις τράπεζες για να παίξει στη Wall Street. Από το 1921 μέχρι το 1929, ο δείκτης Dow Jones έφτασε από τις 60 στις σχεδόν 400 μονάδες. Στις 3 Σεπτεμβρίου βρέθηκε στο υψηλότερο σημείο του, στις 381.17 μονάδες....Μία πρώτη γεύση αυτού που θα ακολουθούσε τη Μαύρη Τρίτη 29 Οκτωβρίου, είχαν πάρει οι Αμερικανοί τη Μαύρη Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 1929. Εκείνη την ημέρα, οικονομικοί κύκλοι, φοβούμενοι την κάμψη των τιμών των μετοχών, άρχισαν να τις ρευστοποιούν και συνολικά 13 εκατομμύρια μετοχές άλλαξαν χέρια.
Από τότε, ο Dow Jones παραδόθηκε σε μια σταθερή πτωτική πορεία, παρά το γεγονός ότι οι επικεφαλής των Chase National Bank, J.P. Morgan και National City Bank δέσμευσαν 240 εκατ. δολάρια για τη διάσωση των μετοχών από ελεύθερη πτώση. Στις 24 Οκτωβρίου, ο Dow Jones υποχώρησε 9% και την εβδομάδα που ακολούθησε υπολογίζεται ότι χάθηκαν 30 δισ. δολάρια.
Πολλοί δεν έχασαν μόνο τις οικονομίες τους, αλλά χρωστούσαν και στους χρηματιστές τους, και κατ’ επέκταση στις τράπεζες. Το 1930, εννέα εκατομμύρια λογαριασμοί αποταμιεύσεων εκμηδενίστηκαν και 85.000 επιχειρήσεις κήρυξαν πτώχευση. Μέχρι το 1932, οι άνεργοι έφθαναν τα 14 εκατομμύρια, ενώ μέσα σε ένα χρόνο σημειώθηκαν 23.000 αυτοκτονίες. Εκτιμάται ότι περίπου 140 δισ. δολ. καταθέσεων εξατμίστηκαν και 10.000 τράπεζες έβαλαν λουκέτο.
Το χρηματιστηριακό κραχ συνέβαλε στη Μεγάλη Οικονομική Ύφεση της δεκαετίας του '30, που έπληξε Ευρώπη και Αμερική, με πτωχεύσεις εταιρειών, μαζική ανεργία και μεγάλη κεφαλαιοκρατική συγκέντρωση.
Από το 1929 μέχρι το 1932, οι μετοχές στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης είχαν απολέσει το 73% της αξίας τους. Η Wall Street ανέκαμψε προσωρινά στις αρχές του 1930, ωστόσο λίγο αργότερα συνεχίστηκε η πτωτική πορεία. Μάλιστα, στις 8 Ιουλίου του 1932 ο Dow Jones έφτασε στο χαμηλότερο σημείο όλων των εποχών, στις 41.22 μονάδες. Η αγορά επέστρεψε στα προ του 1929 επίπεδα μόλις στα τέλη του 1954.
http://tvxs.gr/node/69414
Αριστερός... γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.
Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει νέα επιστημονική μελέτη, σύμφωνα με την οποία η «αιρετική», κόντρα στις συμβάσεις πολιτική ιδεολογία δεν εξαρτάται μόνο από κοινωνικούς αλλά και από γονιδιακούς παράγοντες. Οι ερευνητές διεπίστωσαν ότι τα άτομα που φέρουν μια συγκεκριμένη παραλλαγή του γονιδίου DRD4, του λεγόμενου και «προοδευτικού γονιδίου» (liberal gene), είναι πιο «ανοιχτά» σε νέες, καινοτόμες ιδέες και διαφορετικό τρόπο ζωής, γεγονός που κατά τεκμήριον οδηγεί σε πιο αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο και δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Journal of Ρolitics».
Οι επιστήμονες παρακολούθησαν 2.000 άτομα από την εφηβεία ως και την ενηλικίωσή τους, εξετάζοντας τη διαμόρφωση της πολιτικής ιδεολογίας τους σε συνδυασμό με το κοινωνικό τους δίκτυο κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Διεπίστωσαν λοιπόν ότι όσοι έφεραν μια παραλλαγή του γονιδίου DRD4, του υποδοχέα ντοπαμίνης, η οποία συνδέεται με το αίσθημα ευφορίας και ικανοποίησης στο άτομο, εμφάνιζαν πιο «αντισυμβατικές», αριστερές πολιτικές απόψεις απ΄ όσους δεν έφεραν την παραλλαγή- με την προϋπόθεση ωστόσο ότι είχε προηγηθεί στην περίοδο της εφηβείας τους μια έντονη κοινωνική δραστηριότητα. Το «αριστερό γονίδιο» λοιπόν δεν αρκεί από μόνο του: πρέπει να «ενεργοποιηθεί» κοινωνικά....Χρησιμοποιώντας στοιχεία από τη μακροχρόνια «Εθνική Ερευνα για την Εφηβική Υγεία», οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μεταξύ των ατόμων που έφεραν τη συγκεκριμένη γονιδιακή μετάλλαξη η αριστερή πολιτική ιδεολογία συνδεόταν άμεσα με τον αριθμό των φίλων που είχαν ως έφηβοι. Δηλαδή, όσοι ήταν κοινωνικά ενεργοί στην εφηβεία τους, βρέθηκε ότι ως ενήλικοι εμφάνιζαν λιγότερο συμβατικές και συντηρητικές πολιτικές απόψεις. Αντίθετα, τέτοιος συσχετισμός δεν έγινε αντιληπτός μεταξύ των ατόμων που δεν έφεραν την παραλλαγή του γονιδίου.
Με άλλα λόγια, οι γονιδιακοί παράγοντες θέτουν τις προϋποθέσεις αλλά δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τις πολιτικές επιλογές μας. «Είναι η κρίσιμη αλληλεπίδραση μεταξύ δύο παραγόντων, της γενετικής προδιάθεσης και του κοινωνικού περιβάλλοντος, που καθορίζει την ανάπτυξη αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων» σχολίασε ο Τζέιμς Φόουλερ, επικεφαλής της μελέτης και καθηγητής Γενετικής Ιατρικής και Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο. «Τα ευρήματα της έρευνας υποδεικνύουν ότι οι πολιτικές προτιμήσεις δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει κανείς. Ελπίζουμε ότι περισσότεροι ερευνητές θα αρχίσουν να ερευνούν την πιθανή αλληλεπίδραση βιολογίας και περιβάλλοντος» προσέθεσε ο καθηγητής.
Στο ερώτημα αν η γενετική ή το περιβάλλον καθορίζουν την πολιτική ιδεολογία μας η απάντηση είναι προφανής: αμφότερα! Οι διάφορες κοινωνικές και γενετικές θεωρίες γύρω από το έμφυτο ή το επίκτητο της ιδεολογίας μας δεν χρειάζεται να έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους, υποστηρίζει η έρευνα, στην οποία συμμετείχε και ο ελληνοαμερικανός καθηγητής Ιατρικής και Ιατρικής Κοινωνιολογίας του Χάρβαρντ Νικόλας Χρηστάκης (φωτογραφία). Στην πραγματικότητα, υποστηρίζουν οι επιστήμονες, τα γονίδια επηρεάζουν την πολιτική ιδεολογία του ατόμου εν μέρει, ρυθμίζοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε στο κοινωνικό περιβάλλον. Επομένως ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε τους βιολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες που επηρεάζουν τις πεποιθήσεις μας είναι η ανακάλυψη συγκεκριμένων αλληλεπιδράσεων μεταξύ γονιδίων, όπως το DRD4, τα οποία είναι ήδη γνωστό ότι συνδέονται με την κοινωνική συμπεριφορά, και του κοινωνικού περιβάλλοντος.
tovima.gr
Οι επιστήμονες παρακολούθησαν 2.000 άτομα από την εφηβεία ως και την ενηλικίωσή τους, εξετάζοντας τη διαμόρφωση της πολιτικής ιδεολογίας τους σε συνδυασμό με το κοινωνικό τους δίκτυο κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Διεπίστωσαν λοιπόν ότι όσοι έφεραν μια παραλλαγή του γονιδίου DRD4, του υποδοχέα ντοπαμίνης, η οποία συνδέεται με το αίσθημα ευφορίας και ικανοποίησης στο άτομο, εμφάνιζαν πιο «αντισυμβατικές», αριστερές πολιτικές απόψεις απ΄ όσους δεν έφεραν την παραλλαγή- με την προϋπόθεση ωστόσο ότι είχε προηγηθεί στην περίοδο της εφηβείας τους μια έντονη κοινωνική δραστηριότητα. Το «αριστερό γονίδιο» λοιπόν δεν αρκεί από μόνο του: πρέπει να «ενεργοποιηθεί» κοινωνικά....Χρησιμοποιώντας στοιχεία από τη μακροχρόνια «Εθνική Ερευνα για την Εφηβική Υγεία», οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μεταξύ των ατόμων που έφεραν τη συγκεκριμένη γονιδιακή μετάλλαξη η αριστερή πολιτική ιδεολογία συνδεόταν άμεσα με τον αριθμό των φίλων που είχαν ως έφηβοι. Δηλαδή, όσοι ήταν κοινωνικά ενεργοί στην εφηβεία τους, βρέθηκε ότι ως ενήλικοι εμφάνιζαν λιγότερο συμβατικές και συντηρητικές πολιτικές απόψεις. Αντίθετα, τέτοιος συσχετισμός δεν έγινε αντιληπτός μεταξύ των ατόμων που δεν έφεραν την παραλλαγή του γονιδίου.
Με άλλα λόγια, οι γονιδιακοί παράγοντες θέτουν τις προϋποθέσεις αλλά δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τις πολιτικές επιλογές μας. «Είναι η κρίσιμη αλληλεπίδραση μεταξύ δύο παραγόντων, της γενετικής προδιάθεσης και του κοινωνικού περιβάλλοντος, που καθορίζει την ανάπτυξη αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων» σχολίασε ο Τζέιμς Φόουλερ, επικεφαλής της μελέτης και καθηγητής Γενετικής Ιατρικής και Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο. «Τα ευρήματα της έρευνας υποδεικνύουν ότι οι πολιτικές προτιμήσεις δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει κανείς. Ελπίζουμε ότι περισσότεροι ερευνητές θα αρχίσουν να ερευνούν την πιθανή αλληλεπίδραση βιολογίας και περιβάλλοντος» προσέθεσε ο καθηγητής.
Στο ερώτημα αν η γενετική ή το περιβάλλον καθορίζουν την πολιτική ιδεολογία μας η απάντηση είναι προφανής: αμφότερα! Οι διάφορες κοινωνικές και γενετικές θεωρίες γύρω από το έμφυτο ή το επίκτητο της ιδεολογίας μας δεν χρειάζεται να έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους, υποστηρίζει η έρευνα, στην οποία συμμετείχε και ο ελληνοαμερικανός καθηγητής Ιατρικής και Ιατρικής Κοινωνιολογίας του Χάρβαρντ Νικόλας Χρηστάκης (φωτογραφία). Στην πραγματικότητα, υποστηρίζουν οι επιστήμονες, τα γονίδια επηρεάζουν την πολιτική ιδεολογία του ατόμου εν μέρει, ρυθμίζοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε στο κοινωνικό περιβάλλον. Επομένως ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε τους βιολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες που επηρεάζουν τις πεποιθήσεις μας είναι η ανακάλυψη συγκεκριμένων αλληλεπιδράσεων μεταξύ γονιδίων, όπως το DRD4, τα οποία είναι ήδη γνωστό ότι συνδέονται με την κοινωνική συμπεριφορά, και του κοινωνικού περιβάλλοντος.
tovima.gr
Και αν δεν αλλάζαμε την ώρα αύριο?
Τα ξημερώματα της Κυριακής, οι δείκτες των ρολογιών θα πρέπει να μετακινηθούν μια ώρα πίσω, με τη λήξη του μέτρου της θερινής ώρας. Εάν δεν συμμορφωθούμε, θα κινδυνεύαμε μεν να πάμε μια ώρα νωρίτερα στα ραντεβού μας, αλλά...
σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, θα συμβάλλαμε και στη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και της παραγωγής εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.
Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι, εάν τα ρολόγια δεν επέστρεφαν στην κανονική ώρα τον Οκτώβριο και το φως καθυστερούσε να πέσει κατά μία ώρα –και δη κατά τις βραδυνές ώρες αιχμής για τη ζήτηση ηλεκτρικού ρεύματος- θα εξοικονομούνταν τουλάχιστον μισό εκατομμύριο τόνοι εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα....Ο Άλαν Σμαρτ, διευθυντής επιχειρήσεων του Εθνικού Δικτύου ηλεκτροδότησης της Βρετανίας, ενημέρωσε για τα αποτελέσματα της έρευνας την κοινοβουλευτική Επιτροπή Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.
Όπως είπε, συγκρίνοντας ένα βράδυ της εβδομάδας πριν και ένα αφότου τα ρολόγια γύρισαν μία ώρα πίσω, διαπιστώθηκε αισθητή αύξηση της ζήτησης, αφού το φως έπεφτε νωρίτερα. Κατά το Σμαρτ, εάν η θερινή ώρα διατηρούνταν το φθινόπωρο και την άνοιξη, θα εξοικονομούνταν ηλεκτρικό ρεύμα που θα ισοδυναμούσε με την παραγωγή ενός μεγάλου σταθμού ικανού να τροφοδοτήσει 100.000 σπίτια, σε ώρα αιχμής.
Έτσι, σύμφωνα πάντα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών και του Εθνικού Δικτύου, θα υπήρχε μείωση στη χρήση ηλεκτρικού ρεύματος καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς.
Πηγή:ΑΠΕ
σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, θα συμβάλλαμε και στη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και της παραγωγής εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.
Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι, εάν τα ρολόγια δεν επέστρεφαν στην κανονική ώρα τον Οκτώβριο και το φως καθυστερούσε να πέσει κατά μία ώρα –και δη κατά τις βραδυνές ώρες αιχμής για τη ζήτηση ηλεκτρικού ρεύματος- θα εξοικονομούνταν τουλάχιστον μισό εκατομμύριο τόνοι εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα....Ο Άλαν Σμαρτ, διευθυντής επιχειρήσεων του Εθνικού Δικτύου ηλεκτροδότησης της Βρετανίας, ενημέρωσε για τα αποτελέσματα της έρευνας την κοινοβουλευτική Επιτροπή Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.
Όπως είπε, συγκρίνοντας ένα βράδυ της εβδομάδας πριν και ένα αφότου τα ρολόγια γύρισαν μία ώρα πίσω, διαπιστώθηκε αισθητή αύξηση της ζήτησης, αφού το φως έπεφτε νωρίτερα. Κατά το Σμαρτ, εάν η θερινή ώρα διατηρούνταν το φθινόπωρο και την άνοιξη, θα εξοικονομούνταν ηλεκτρικό ρεύμα που θα ισοδυναμούσε με την παραγωγή ενός μεγάλου σταθμού ικανού να τροφοδοτήσει 100.000 σπίτια, σε ώρα αιχμής.
Έτσι, σύμφωνα πάντα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών και του Εθνικού Δικτύου, θα υπήρχε μείωση στη χρήση ηλεκτρικού ρεύματος καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς.
Πηγή:ΑΠΕ
Ιστορία μου... αμαρτία μου..
Μια από τις κύριες αιτίες της λαϊκής δυσαρέσκειας είταν ο ξαφνικός πλουτισμός, μετά τον πόλεμο, διαφόρων μελών του πολιτικού και οικονομικού κόσμου, που αραδιάζανε προκλητικά τα πλούτη τους, μες στη γενική φτώχεια του τόπου, δίχως να μπορούν να εξηγήσουν πού τα βρήκανε. Οι εκβιαστές της δημοσιογραφίας οργιάζανε συνεχώς απειλώντας, με διάφορους υπαινιγμούς, να βγάλουνε στη φόρα τρομερά και φοβερά σκάνδαλα που τις περισσότερες φορές τα αποσιωπούσανε μυστηριωδώς αμέσως ύστερα. Ο κοσμάκης φώναζε πότε πότε «Κάτω οι κλέφτες!», μα δεν υπήρχαν αποδείξεις. Από καιρό γινόταν λόγος για το περίφημο «πόθεν έσχες;», για έναν νόμο που θα ανάγκαζε όλους τους ανθρώπους που διαχειρίστηκαν μεγάλα δημόσια ή κοινωνικά συμφέροντα, να εκθέσουνε φανερά την προέλευση της περιουσίας τους. Σαν έγινε η Κυβέρνηση του συνασπισμού, μες στην πρώτη φούρια της «εθνικής ένωσης» και της «εθνικής ανόρθωσης», μερικοί θερμόαιμοι ριζοσπαστικοί βουλευτές καταθέσαν στη Βουλή ένα τέτοιο νομοσχέδιο. Ο κοσμάκης χειροκρότησε με ενθουσιασμό. Τα κόμματα δήλωσαν πως επικροτούν αυτή την ωραία πρωτοβουλία και συμφώνησαν να αναβληθεί η συζήτηση για ένα διάστημα, ώστε να εξεταστεί το ζήτημα με την πρεπούμενη προσοχή. Από αναβολή σε αναβολή το επικίνδυνο νομοσχέδιο άρχισε να σκεπάζεται. Οι υπεύθυνοι αρχηγοί δεν είχαν καμμιάν όρεξη να προσθέσουν στη ράχη τους μπελάδες – και τι μπελάδες!
Γιώργου Θεοτοκά, «Αργώ» (1933)
Γιώργου Θεοτοκά, «Αργώ» (1933)
Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010
Μήπως συμφέρει το ΔΝΤ να μην αποπληρωθεί ποτέ το ελληνικό χρέος;
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας το κόστος της αποπληρωμής των επιτοκίων των δανείων που είχε λάβει μία ομάδα 109 δανειοληπτριών κρατών μεταξύ του 1980 και του 1986, έφτανε τα 326 δις δολάρια όταν το αρχικό χρέος ήταν της τάξης των 430 δις δολαρίων. Προσθέτοντας το κεφάλαιο που απέμενε να αποπληρωθεί, ύψους 322 δις δολαρίων, το συνολικό ποσό τόκων και κεφαλαίου ανέρχονταν στα 658 δις Παρά τις τεράστιες προσπάθειες των δανειοληπτριών κρατών να πληρώσουν τα χρέη τους, στο τέλος του 1986 κατέληξαν να χρωστούν στους δανειστές τους 882 δις δολάρια, δηλαδή περισσότερο από το διπλάσιο του κεφαλαίου που είχαν δανειστεί. Αυτό ήταν αποτέλεσμα του φαινομένου της ʽπυραμίδας χρέουςʼ που δημιουργήθηκε από τον ανατοκισμό των δανείων και από την αύξηση του Libor πάνω στο οποίο είχαν εκδοθεί τα δάνεια, εξαιτίας της αλλαγής της νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ.... Το φαινόμενο της ʽπυραμίδας χρέουςʼ αποτυπώνεται και στα στατιστικά στοιχεία για το συνολικό χρέος όλων των κρατών χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων το οποίο αυξήθηκε από 1,4 τρις το 1990 σε 2,5 τρις το 2000, καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις ο τόκος των δανείων που δεν πληρώθηκε προστέθηκε στο κεφάλαιο με επιπλέον χρέωση η οποία οδήγησε στην εκθετική αύξηση του χρέους.
Λαμβάνοντας υπόψη τις προβλέψεις του ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος θα αυξηθεί στο 142,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2010 από το 111% του ΑΕΠ το Μάιο του 2010, ενώ μέχρι το 2013 θα έχει ξεπεράσει το 150% του ΑΕΠ (με την προϋπόθεση ότι το euribor πάνω στο οποίο έχουν εκδοθεί τα ελληνικά δάνεια δε θα αυξηθεί γιατί αν συμβεί το αντίθετο κανείς δε μπορεί να γνωρίζει το ύψος στο οποίο μπορεί να φτάσει το χρέος) γεννιούνται βάσιμες υποψίες πως με την έλευση του στην Ελλάδα το ΔΝΤ έφερε μαζί του και το φαινόμενο της ʽπυραμίδας χρέουςʼ.
Μέχρι σήμερα και παρά τις δραματικές προβλέψεις όλοι ποντάρουν στην απλή λογική που λέει πως εφόσον το ΔΝΤ και η ΕΕ έχουν δανείσει τα ʽχρήματαʼ τους στην Ελλάδα τους συμφέρει να κάνουν οτιδήποτε μπορούν για να τη βοηθήσουν να τα αποπληρώσει και έτσι, κατά κάποιο τρόπο, τα συμφέροντα δανειστών και δανειολήπτη έχουν μία κοινή τομή, κάτι που δημιουργεί ένα υποτυπώδες αίσθημα ασφάλεια. Σύμφωνα με πηγές εκτός Ελλάδας, ωστόσο, δεν είναι κατʼ ανάγκη αυτή η αλήθεια. Για παράδειγμα, αν και το ΔΝΤ και οι έμποροι χρέους υπολογίζουν ότι το 80% των δανείων που έχουν δώσει σε χώρες του Τρίτου Κόσμου δεν πρόκειται να αποπληρωθούν ποτέ αυτό τους αφήνει αδιάφορους και συνεχίζουν να τους δανείζουν, αρκεί να παρατείνουν τη νομική δέσμευση αυτών των κρατών και με όπλο αυτήν και το απλήρωτο χρέος να εξασφαλίζουν, μεταξύ άλλων, την αποπληρωμή των τόκων, τον έλεγχο τους και την απόκτηση των δημόσιων περιουσιακών τους στοιχείων σε τιμή ευκαιρίας.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές το μεγάλο κόλπο του ΔΝΤ ολοκληρώνεται με την ʽαναδιάρθρωση του χρέουςʼ του δανειστή ο οποίος όσο πληρώνει τους τόκους του εξασφαλίζει τέσσερα δώρα για τους δανειστές: α) ότι θα αποκομίζουν ένα τεράστιο κέρδος από το ολοένα και μεγαλύτερο ποσό εξυπηρέτησης των τόκων του χρέους, β) ότι θα συνεχίσουν να ελέγχουν το δανειστή και να έχουν πρόσβαση στους πόρους του σε πολύ προνομιακές τιμές, γ) ότι το κράτος δε θα πτωχεύσει και έτσι οι τράπεζες δα θα χρειαστεί να διαγράψουν το χρέος από το ενεργητικό τους και δ) ότι οι τράπεζες θα συνεχίσουν να μπορούν να χρησιμοποιούν τα δάνεια ως εγγύηση για την εξασφάλιση περαιτέρω δανεισμού σε έναν φαύλο κύκλο δημιουργίας χρήματος μέσα στο κλασματικό αποθεματικό τραπεζικό σύστημα.
Στην έκθεση του ΔΝΤ που συντάχτηκε σε απάντηση του ελληνικού αιτήματος για ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, αναφέρεται πως ʽυπάρχουν σημαντικά ρίσκα στο πρόγραμμα χρηματοδότησης που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την δυνατότητα της Ελλάδας να ξεπληρώσει το Ταμείοʼ ενώ σε άλλο σημείο της ίδιας έκθεσης προβλέπεται ότι οι τόκοι των δανείων θα φτάσουν στο 17% του ελληνικού ΑΕΠ και στο 46% των συνολικών δημοσίων εσόδων, ξεπερνώντας το 60% των εσόδων από τις ελληνικές εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών. Με άλλα λόγια, προκειμένου να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και οι δανειστές μας από την ΕΕ θα χρειάζονται τα μισά ετήσια έσοδα του δημοσίου γεγονός που σημαίνει πως περισσότερο από το 50% των φόρων που θα πληρώνει ο Έλληνας πολίτης (μέσα από τις αυξήσεις σε ΦΠΑ, σε πετρέλαιο, ΔΕΗ, κλπ) αλλά και των χρημάτων που θα αποκομίζονται από τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, θα πηγαίνει στους δανειστές για την αποπληρωμή των τόκων των δανείων των πακέτων ʽστήριξηςʼ.
Από όλα τα παραπάνω διαφαίνεται μία άλλη διάσταση της ελληνικής κρίσης χρέους μέσα από την οποία προκύπτουν και οι απαντήσεις σε όλα τα εφιαλτικά ερωτήματα σχετικά με το πώς θα πληρωθούν τα υπέρογκα ποσά στα επόμενα χρόνια με αποκορύφωμα αυτά του 2014-2015. Και η απάντηση είναι απλή: δε θα πληρωθούν.
Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, το ΔΝΤ δεν είναι εδώ για να μας βοηθήσει να πληρώσουμε το χρέος μας αλλά για να εξασφαλίσει ότι θα χρωστάμε για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Πάνος Παναγιώτου
χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής
διευθυντής GSTA/EKTA
info@sta-gr.com
sofokleous10.gr
Λαμβάνοντας υπόψη τις προβλέψεις του ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος θα αυξηθεί στο 142,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2010 από το 111% του ΑΕΠ το Μάιο του 2010, ενώ μέχρι το 2013 θα έχει ξεπεράσει το 150% του ΑΕΠ (με την προϋπόθεση ότι το euribor πάνω στο οποίο έχουν εκδοθεί τα ελληνικά δάνεια δε θα αυξηθεί γιατί αν συμβεί το αντίθετο κανείς δε μπορεί να γνωρίζει το ύψος στο οποίο μπορεί να φτάσει το χρέος) γεννιούνται βάσιμες υποψίες πως με την έλευση του στην Ελλάδα το ΔΝΤ έφερε μαζί του και το φαινόμενο της ʽπυραμίδας χρέουςʼ.
Μέχρι σήμερα και παρά τις δραματικές προβλέψεις όλοι ποντάρουν στην απλή λογική που λέει πως εφόσον το ΔΝΤ και η ΕΕ έχουν δανείσει τα ʽχρήματαʼ τους στην Ελλάδα τους συμφέρει να κάνουν οτιδήποτε μπορούν για να τη βοηθήσουν να τα αποπληρώσει και έτσι, κατά κάποιο τρόπο, τα συμφέροντα δανειστών και δανειολήπτη έχουν μία κοινή τομή, κάτι που δημιουργεί ένα υποτυπώδες αίσθημα ασφάλεια. Σύμφωνα με πηγές εκτός Ελλάδας, ωστόσο, δεν είναι κατʼ ανάγκη αυτή η αλήθεια. Για παράδειγμα, αν και το ΔΝΤ και οι έμποροι χρέους υπολογίζουν ότι το 80% των δανείων που έχουν δώσει σε χώρες του Τρίτου Κόσμου δεν πρόκειται να αποπληρωθούν ποτέ αυτό τους αφήνει αδιάφορους και συνεχίζουν να τους δανείζουν, αρκεί να παρατείνουν τη νομική δέσμευση αυτών των κρατών και με όπλο αυτήν και το απλήρωτο χρέος να εξασφαλίζουν, μεταξύ άλλων, την αποπληρωμή των τόκων, τον έλεγχο τους και την απόκτηση των δημόσιων περιουσιακών τους στοιχείων σε τιμή ευκαιρίας.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές το μεγάλο κόλπο του ΔΝΤ ολοκληρώνεται με την ʽαναδιάρθρωση του χρέουςʼ του δανειστή ο οποίος όσο πληρώνει τους τόκους του εξασφαλίζει τέσσερα δώρα για τους δανειστές: α) ότι θα αποκομίζουν ένα τεράστιο κέρδος από το ολοένα και μεγαλύτερο ποσό εξυπηρέτησης των τόκων του χρέους, β) ότι θα συνεχίσουν να ελέγχουν το δανειστή και να έχουν πρόσβαση στους πόρους του σε πολύ προνομιακές τιμές, γ) ότι το κράτος δε θα πτωχεύσει και έτσι οι τράπεζες δα θα χρειαστεί να διαγράψουν το χρέος από το ενεργητικό τους και δ) ότι οι τράπεζες θα συνεχίσουν να μπορούν να χρησιμοποιούν τα δάνεια ως εγγύηση για την εξασφάλιση περαιτέρω δανεισμού σε έναν φαύλο κύκλο δημιουργίας χρήματος μέσα στο κλασματικό αποθεματικό τραπεζικό σύστημα.
Στην έκθεση του ΔΝΤ που συντάχτηκε σε απάντηση του ελληνικού αιτήματος για ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, αναφέρεται πως ʽυπάρχουν σημαντικά ρίσκα στο πρόγραμμα χρηματοδότησης που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την δυνατότητα της Ελλάδας να ξεπληρώσει το Ταμείοʼ ενώ σε άλλο σημείο της ίδιας έκθεσης προβλέπεται ότι οι τόκοι των δανείων θα φτάσουν στο 17% του ελληνικού ΑΕΠ και στο 46% των συνολικών δημοσίων εσόδων, ξεπερνώντας το 60% των εσόδων από τις ελληνικές εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών. Με άλλα λόγια, προκειμένου να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και οι δανειστές μας από την ΕΕ θα χρειάζονται τα μισά ετήσια έσοδα του δημοσίου γεγονός που σημαίνει πως περισσότερο από το 50% των φόρων που θα πληρώνει ο Έλληνας πολίτης (μέσα από τις αυξήσεις σε ΦΠΑ, σε πετρέλαιο, ΔΕΗ, κλπ) αλλά και των χρημάτων που θα αποκομίζονται από τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, θα πηγαίνει στους δανειστές για την αποπληρωμή των τόκων των δανείων των πακέτων ʽστήριξηςʼ.
Από όλα τα παραπάνω διαφαίνεται μία άλλη διάσταση της ελληνικής κρίσης χρέους μέσα από την οποία προκύπτουν και οι απαντήσεις σε όλα τα εφιαλτικά ερωτήματα σχετικά με το πώς θα πληρωθούν τα υπέρογκα ποσά στα επόμενα χρόνια με αποκορύφωμα αυτά του 2014-2015. Και η απάντηση είναι απλή: δε θα πληρωθούν.
Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, το ΔΝΤ δεν είναι εδώ για να μας βοηθήσει να πληρώσουμε το χρέος μας αλλά για να εξασφαλίσει ότι θα χρωστάμε για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Πάνος Παναγιώτου
χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής
διευθυντής GSTA/EKTA
info@sta-gr.com
sofokleous10.gr
Θάνατος, το ταμπού της σύγχρονης κοινωνίας.
Με τη γέννησή μας, γεννήθηκε και ο θάνατός μας. Κάπως έτσι η φύση μας δήλωσε πως η σωματική ύπαρξή μας είναι μια προσωρινή σπίθα και μέσα από την καθημερινότητα, τον πόνο, τις πληγές τα προβλήματα και τις δυσκολίες φρόντισε να μη το ξεχνάμε αυτό. Ίσως γιατί ο θάνατος είναι το στοιχείο εκείνο που τελικά μας κάνει καλύτερους ανθρώπους και ίσους μεταξύ των ανθρώπων.
Σήμερα ο άνθρωπος πιο πολύ από ποτέ έκανε ότι μπορούσε για να ξεχάσει την ύπαρξη του θανάτου και έστησε τη ζωή του πάνω σε μια νοοτροπία που προκαλεί φθορά στην αυτοπραγμάτωσή του.
Κυνηγός του εφήμερου, ματαιόδοξος και με έντονη επιθυμία του να γίνει θεός, άφησε σε δεύτερη μοίρα το δρόμο που του έδειξε η φύση για αυτό το σκοπό και θέλησε σε έναν κόσμο φωτορύπανσης να καλύψει το σκοτάδι, με τεχνητά μέσα και όχι με τρόπους που δημιουργούν αυτόφως και ανάταση.... Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να ξεχάσει τον θάνατο και να τον απομακρύνει από την καθημερινότητά του, δίνοντας την αίσθηση ότι τον θεωρεί κάτι κακό και ξεχνώντας ότι είναι μια φυσική εξέλιξη της ζωής με κάποιο νόημα. Η απληστία πολλές φορές στηρίζεται στην απομάκρυνση της έννοιας της φθοράς από τη σκέψη μας. Η κοινωνία κλαίει βιαστικά τον νεκρό της, κάνει μαλθακούς τους ανθρώπους δίνοντάς τους εύπεπτη τροφή και εντυπωσιακές βιτρίνες, κάνει τον άνθρωπο να θέλει να αισθάνεται τόσο ασφαλής και φοβισμένος που τον περιορίζει και τον απομακρύνει από την έννοια της ελευθερίας που κρύβεται στη συμφιλίωση με τον θάνατο.
Κάποια στιγμή έρχεται η αντιμετώπιση με την πραγματικότητα. Μόνοι μας πορευόμαστε στην πραγματικότητα αυτή και τότε έχουμε ανάγκη η ψυχή μας - η ενέργειά μας να φύγει ανώτερη από όταν την παραλάβαμε. Τότε το είναι μας δε θα θελήσει ακριβό ρούχο, ούτε επίδειξη δύναμης στον διπλανό. Το μεγαλείο το χτίζουμε με προσωπική προσπάθεια και η κοινωνία σήμερα δεν μαθαίνει τον άνθρωπο να αυξάνεται πνευματικά, αλλά τον ωθεί να γίνει η βορά σε ένα τσίρκο χαμηλής ποιότητας.
Ο θάνατος είναι η ουσία της ζωής, η αγάπη είναι η συμφιλίωση με τον θάνατο. Ο φόβος είναι το αποτέλεσμα της εσωστρέφειας και του άγνωστου.
Η σύγχρονη κοινωνία οφείλει να κάνει προσπάθεια να γίνει λιγότερη ματαιόδοξη, κατανοώντας τον αληθινό της ρόλο. Την ουσία της ύπαρξής της. Δε ξέρω να τη πω, όμως δεν είναι η εξυπηρέτηση του οικονομικού συστήματος. Ναι δεν είναι..
http://dinatomirmigi.blogspot.com/2010/10/blog-post_8621.html
Σήμερα ο άνθρωπος πιο πολύ από ποτέ έκανε ότι μπορούσε για να ξεχάσει την ύπαρξη του θανάτου και έστησε τη ζωή του πάνω σε μια νοοτροπία που προκαλεί φθορά στην αυτοπραγμάτωσή του.
Κυνηγός του εφήμερου, ματαιόδοξος και με έντονη επιθυμία του να γίνει θεός, άφησε σε δεύτερη μοίρα το δρόμο που του έδειξε η φύση για αυτό το σκοπό και θέλησε σε έναν κόσμο φωτορύπανσης να καλύψει το σκοτάδι, με τεχνητά μέσα και όχι με τρόπους που δημιουργούν αυτόφως και ανάταση.... Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να ξεχάσει τον θάνατο και να τον απομακρύνει από την καθημερινότητά του, δίνοντας την αίσθηση ότι τον θεωρεί κάτι κακό και ξεχνώντας ότι είναι μια φυσική εξέλιξη της ζωής με κάποιο νόημα. Η απληστία πολλές φορές στηρίζεται στην απομάκρυνση της έννοιας της φθοράς από τη σκέψη μας. Η κοινωνία κλαίει βιαστικά τον νεκρό της, κάνει μαλθακούς τους ανθρώπους δίνοντάς τους εύπεπτη τροφή και εντυπωσιακές βιτρίνες, κάνει τον άνθρωπο να θέλει να αισθάνεται τόσο ασφαλής και φοβισμένος που τον περιορίζει και τον απομακρύνει από την έννοια της ελευθερίας που κρύβεται στη συμφιλίωση με τον θάνατο.
Κάποια στιγμή έρχεται η αντιμετώπιση με την πραγματικότητα. Μόνοι μας πορευόμαστε στην πραγματικότητα αυτή και τότε έχουμε ανάγκη η ψυχή μας - η ενέργειά μας να φύγει ανώτερη από όταν την παραλάβαμε. Τότε το είναι μας δε θα θελήσει ακριβό ρούχο, ούτε επίδειξη δύναμης στον διπλανό. Το μεγαλείο το χτίζουμε με προσωπική προσπάθεια και η κοινωνία σήμερα δεν μαθαίνει τον άνθρωπο να αυξάνεται πνευματικά, αλλά τον ωθεί να γίνει η βορά σε ένα τσίρκο χαμηλής ποιότητας.
Ο θάνατος είναι η ουσία της ζωής, η αγάπη είναι η συμφιλίωση με τον θάνατο. Ο φόβος είναι το αποτέλεσμα της εσωστρέφειας και του άγνωστου.
Η σύγχρονη κοινωνία οφείλει να κάνει προσπάθεια να γίνει λιγότερη ματαιόδοξη, κατανοώντας τον αληθινό της ρόλο. Την ουσία της ύπαρξής της. Δε ξέρω να τη πω, όμως δεν είναι η εξυπηρέτηση του οικονομικού συστήματος. Ναι δεν είναι..
http://dinatomirmigi.blogspot.com/2010/10/blog-post_8621.html
Επαναστατική συσκευή φιλοδοξεί να «διαβάσει» τα όνειρα.
Συσκευή που θα διαβάζει όνειρα και ήδη βοηθά στον έλεγχο ενός υπολογιστή με το νου. Μια αμερικανική ερευνητική ομάδα, για πρώτη φορά στον κόσμο, ξεκίνησε τη δημιουργία ενός καινοτομικού συστήματος που φιλοδοξεί να καταστήσει εφικτή την ηλεκτρονική καταγραφή και στη συνέχεια την ερμηνεία των ονείρων των ανθρώπων. Η συσκευή ήδη επιτρέπει στους ανθρώπους να κατευθύνουν μόνο με το νου τους ένα κέρσορα και να αλλάζουν εικόνες με τη σκέψη τους σε μια οθόνη υπολογιστή, πράγμα που μελλοντικά μπορεί να επιτρέψει την επικοινωνία σε παράλυτους ανθρώπους «κλειδωμένους» αναγκαστικά στη σιωπή λόγω εγκεφαλικών προβλημάτων....Οι επιστήμονες, υπό τον δρα Μόραν Σερφ του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech), που παρουσίασαν τη σχετική επιστημονική εργασία στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το BBC και τις βρετανικές «Τέλεγκραφ» και «Ντέιλι Μέιλ», καθώς και το New Scientist, ισχυρίζονται ότι άρχισαν ήδη να αναπτύσσουν ένα σύστημα που θα μελλοντικά θα είναι ικανό να καταγράφει την εγκεφαλική δραστηριότητα ανωτέρου επιπέδου, όπως είναι τα όνειρα και οι αφηρημένες σκέψεις.
«Θέλουμε να διαβάσουμε τα όνειρα των ανθρώπων», δήλωσε ο Σερφ, με στόχο, όπως είπε, όχι να χώσουν απρόσκλητοι την μύτη τους στα άδυτα των ανθρώπων, αλλά να επεκτείνουν με ουσιαστικό τρόπο την επιστημονική κατανόηση του πώς και γιατί οι άνθρωποι ονειρεύονται.Τα όνειρα γοήτευαν τους ανθρώπους από τα πανάρχαια χρόνια, όταν συχνά θεωρούνταν μηνύματα των θεών, ενώ πιο πρόσφατα η ψυχανάλυση, η φροϋδική και η γιουγκιανή, τα θεώρησε «πύλη» για το ασυνείδητο, είτε το ατομικό είτε το συλλογικό. Οι αμερικανοί επιστήμονες θέλουν, όπως λένε, μέσα από την ηλεκτρονική απεικόνιση του εγκεφάλου, να βοηθήσουν τους ψυχολόγους να επιβεβαιώνουν αυτά που τους αναφέρουν οι ασθενείς τους σχετικά με τα όνειρά τους. Ο Σερφ έχει ανακαλύψει ότι συγκεκριμένοι νευρώνες (εγκεφαλικά κύτταρα) σχετίζονται με συγκεκριμένα αντικείμενα ή έννοιες. Για παράδειγμα, όπως είπε, βρήκε ότι όταν ένας εθελοντής σκεφτόταν την Μέριλιν Μονρόε, ένας συγκεκριμένος νευρώνας (και μόνο αυτός) ενεργοποιείτο.
Δείχνοντας σε εθελοντές μια σειρά από εικόνες, οι αμερικανοί ερευνητές μπόρεσαν να συσχετίσουν διάφορους νευρώνες με μια μεγάλη γκάμα αντικειμένων και εννοιών. Έτσι, βλέποντας στο «σκάνερ» που ήταν συνδεδεμένο στον εγκέφαλο, ποιο εγκεφαλικό κύτταρο «άναβε», οι επιστήμονες μπορούσαν να «διαβάζουν» το μυαλό των ανθρώπων - σε ένα βαθμό τουλάχιστον. Από την άλλη, αντίστροφα, οι εθελοντές, οι οποίοι έπασχαν από επιληψία και δέχτηκαν να εμφυτευτούν ηλεκτρόδια στον εγκέφαλό τους, μετά από εξάσκηση έμαθαν να ελέγχουν με τη σκέψη τους ποια εικόνα θα εμφανιζόταν στην οθόνη του υπολογιστή, ανάλογα με ποιο νευρώνα τους είχαν ενεργοποιήσει.
Ο Σερφ παραδέχεται ότι θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να δημιουργηθεί μια συσκευή που θα «διαβάζει» τα όνειρα με αξιοπιστία, αλλά τη θεωρεί απολύτως εφικτή πλέον -και σκοπεύει να δοκιμάσει να τη φτιάξει. Στο πλαίσιο αυτό, πρόκειται να παρακολουθήσει την εγκεφαλική δραστηριότητα κοιμισμένων εθελοντών, ώστε σιγά-σιγά να δημιουργήσει μια βάση δεδομένων που θα συσχετίζει συγκεκριμένους νευρώνες με συγκεκριμένες εικόνες και έννοιες που εμφανίζονται στα όνειρα πια - και όχι μόνο στη σκέψη.
Φυσικά, σύμφωνα με άλλους ειδικούς, θα είναι στην πράξη πολύ δύσκολο να μπορέσει κάποτε μια τέτοια συσκευή να «διαβάσει» το σύνολο της πολύπλοκής εμπειρίας του ονείρου - πολύ περισσότερο να την ερμηνεύσει. Ένα εμπόδιο είναι ότι για να γίνει σωστά η έρευνα, θα πρέπει πρώτα να φυτευτούν ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο των κοιμισμένων εθελοντών. Όμως ο Σερφ πιστεύει ότι η τεχνολογία των αισθητήρων προοδεύει και ότι σύντομα δεν θα χρειάζεται τέτοια χειρουργική επέμβαση για να καταγραφεί η ονειρική εγκεφαλική δραστηριότητα.
Από την άλλη, ο καθηγητής νευροεπιστήμης Κόλιν Μπλέικμορ του πανεπιστημίου της Οξφόρδης εμφανίστηκε επιφυλακτικός και δήλωσε ότι αποτελεί υπερβολική φιλοδοξία να μιλάει κανείς από τώρα για συσκευές που θα διαβάζουν όνειρα.
Πηγή: ΑΠΕ
«Θέλουμε να διαβάσουμε τα όνειρα των ανθρώπων», δήλωσε ο Σερφ, με στόχο, όπως είπε, όχι να χώσουν απρόσκλητοι την μύτη τους στα άδυτα των ανθρώπων, αλλά να επεκτείνουν με ουσιαστικό τρόπο την επιστημονική κατανόηση του πώς και γιατί οι άνθρωποι ονειρεύονται.Τα όνειρα γοήτευαν τους ανθρώπους από τα πανάρχαια χρόνια, όταν συχνά θεωρούνταν μηνύματα των θεών, ενώ πιο πρόσφατα η ψυχανάλυση, η φροϋδική και η γιουγκιανή, τα θεώρησε «πύλη» για το ασυνείδητο, είτε το ατομικό είτε το συλλογικό. Οι αμερικανοί επιστήμονες θέλουν, όπως λένε, μέσα από την ηλεκτρονική απεικόνιση του εγκεφάλου, να βοηθήσουν τους ψυχολόγους να επιβεβαιώνουν αυτά που τους αναφέρουν οι ασθενείς τους σχετικά με τα όνειρά τους. Ο Σερφ έχει ανακαλύψει ότι συγκεκριμένοι νευρώνες (εγκεφαλικά κύτταρα) σχετίζονται με συγκεκριμένα αντικείμενα ή έννοιες. Για παράδειγμα, όπως είπε, βρήκε ότι όταν ένας εθελοντής σκεφτόταν την Μέριλιν Μονρόε, ένας συγκεκριμένος νευρώνας (και μόνο αυτός) ενεργοποιείτο.
Δείχνοντας σε εθελοντές μια σειρά από εικόνες, οι αμερικανοί ερευνητές μπόρεσαν να συσχετίσουν διάφορους νευρώνες με μια μεγάλη γκάμα αντικειμένων και εννοιών. Έτσι, βλέποντας στο «σκάνερ» που ήταν συνδεδεμένο στον εγκέφαλο, ποιο εγκεφαλικό κύτταρο «άναβε», οι επιστήμονες μπορούσαν να «διαβάζουν» το μυαλό των ανθρώπων - σε ένα βαθμό τουλάχιστον. Από την άλλη, αντίστροφα, οι εθελοντές, οι οποίοι έπασχαν από επιληψία και δέχτηκαν να εμφυτευτούν ηλεκτρόδια στον εγκέφαλό τους, μετά από εξάσκηση έμαθαν να ελέγχουν με τη σκέψη τους ποια εικόνα θα εμφανιζόταν στην οθόνη του υπολογιστή, ανάλογα με ποιο νευρώνα τους είχαν ενεργοποιήσει.
Ο Σερφ παραδέχεται ότι θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να δημιουργηθεί μια συσκευή που θα «διαβάζει» τα όνειρα με αξιοπιστία, αλλά τη θεωρεί απολύτως εφικτή πλέον -και σκοπεύει να δοκιμάσει να τη φτιάξει. Στο πλαίσιο αυτό, πρόκειται να παρακολουθήσει την εγκεφαλική δραστηριότητα κοιμισμένων εθελοντών, ώστε σιγά-σιγά να δημιουργήσει μια βάση δεδομένων που θα συσχετίζει συγκεκριμένους νευρώνες με συγκεκριμένες εικόνες και έννοιες που εμφανίζονται στα όνειρα πια - και όχι μόνο στη σκέψη.
Φυσικά, σύμφωνα με άλλους ειδικούς, θα είναι στην πράξη πολύ δύσκολο να μπορέσει κάποτε μια τέτοια συσκευή να «διαβάσει» το σύνολο της πολύπλοκής εμπειρίας του ονείρου - πολύ περισσότερο να την ερμηνεύσει. Ένα εμπόδιο είναι ότι για να γίνει σωστά η έρευνα, θα πρέπει πρώτα να φυτευτούν ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο των κοιμισμένων εθελοντών. Όμως ο Σερφ πιστεύει ότι η τεχνολογία των αισθητήρων προοδεύει και ότι σύντομα δεν θα χρειάζεται τέτοια χειρουργική επέμβαση για να καταγραφεί η ονειρική εγκεφαλική δραστηριότητα.
Από την άλλη, ο καθηγητής νευροεπιστήμης Κόλιν Μπλέικμορ του πανεπιστημίου της Οξφόρδης εμφανίστηκε επιφυλακτικός και δήλωσε ότι αποτελεί υπερβολική φιλοδοξία να μιλάει κανείς από τώρα για συσκευές που θα διαβάζουν όνειρα.
Πηγή: ΑΠΕ
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Όσο περνάει πολύτιμος χρόνος, χωρίς ριζικές αποφάσεις, τόσο υψηλότερη θα γίνεται η απαιτούμενη διαγραφή χρεών,...
...τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος στάσης πληρωμών και τόσο πλησιέστερη η διάλυση της Ευρωζώνης
Περιληπτικό προηγουμένων άρθρων, με νέες προσθήκες
«Τίποτα δεν μένει ίδιο για πολύ καιρό. Όλα γύρω μας αλλάζουν και αυτό μπορεί να είναι είτε ενθαρρυντικό, είτε απειλητικό – εξαρτάται από το πώς εμείς οι ίδιοι το βλέπουμε ή/και το αντιμετωπίζουμε. Οι καλύτερες αλλαγές είναι αυτές που επιδιώκουμε εμείς να κάνουμε και όχι αυτές που μας επιβάλλονται» (R.Ashton)
Έχουμε ήδη γράψει ότι (Ο Θάνατος της Δημοκρατίας – ένα γεγονός επίκαιρο τη σημερινή ημέρα), η Ελλάδα αποτελεί μία «ιδιάζουσα» περίπτωση, αφού κατέφυγε στο ΔΝΤ πριν ακόμη διαπιστώσει την αδυναμία δανεισμού της. Όπως τονίζουν δε τα διεθνή ΜΜΕ, «συνθηκολόγησε» χωρίς καν να αντιμετωπίσει τον «εχθρό», ενώ ο δρόμος, ο οποίος της επιβλήθηκε (ελεγχόμενη χρεοκοπία - άρθρο μας «Το χρονικό της αποτυχίας»), ήταν πιθανότατα «προμελετημένος».... ». Παραλληλίζοντας τώρα τον «οικονομικό» πόλεμο με το «συμβατικό», θα ήταν σαν η κυβέρνηση μας να είχε παραδώσει τη χώρα στον εχθρό, πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα της - χωρίς να δώσει δηλαδή την παραμικρή μάχη. Όσον αφορά δε τα εκβιαστικά διλήμματα, με τα οποία επιχειρείται η επόμενη «υπεξαίρεση» της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών, είναι πιθανότατα «προσχεδιασμένα» (Η προδοσία της Ευρώπης) – αν και προβλέπεται μία μάλλον αυξημένη αποχή, μία λευκή ψήφος ίσως, αφού δεν «προβάλλονται» εναλλακτικές, ρεαλιστικές λύσεις.
Συμφωνούμε βέβαια απολύτως με τον πρωθυπουργό μας, σχετικά με το ότι «Σε μία Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Μόνο που εμείς (όπως και πολλοί άλλοι λαοί στον κόσμο), δεν βιώνουμε τη Δημοκρατία, αλλά την «κοινοβουλευτική παραλλαγή» της – η οποία είναι γεμάτη από αδιέξοδα. Ουσιαστικά οι μοναδικοί «Πολίτες», αυτοί δηλαδή που απολαμβάνουν το «υπέρτατο αξίωμα», είναι οι 300 της Βουλής – όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε απλώς «υπήκοοι». Προφανώς, εάν πράγματι βιώναμε τη Δημοκρατία θα καλούμαστε, τουλάχιστον όσον αφορά τις σημαντικές «επιλογές» της χώρας μας, να συναποφασίζουμε με τη βοήθεια των δημοψηφισμάτων – κάτι εντελώς απροβλημάτιστο, στην εποχή του διαδικτύου.
Περαιτέρω για να τεκμηριώσουμε τη θέση μας, σχετικά με το ότι η Ελλάδα ευρίσκεται στον προθάλαμο μίας «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», αμέσως μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με τους «Γερμανία, ΔΝΤ-Καρτέλ», αρκεί να αναφέρουμε ότι με κάθε δόση του δανείου, από την οποία πληρώνονται οι προηγούμενοι δανειστές μας, μετατρέπεται η αντίστοιχη οφειλή μας από μη εγγυημένη σε «ενυπόθηκη» - υπό την επίβλεψη του «συνδίκου του διαβόλου» ο οποίος, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις που υπάγονται στο «άρθρο 99» του πτωχευτικού κώδικα, προσέχει την «ισότιμη» αποπληρωμή των «δανειστών», μέσω της εξασφάλισης πόρων (εν προκειμένω, με τη βοήθεια της μεταφοράς περιουσιακών στοιχείων από τον ιδιωτικό, προς το δημόσιο τομέα, δια μέσου των υπερβολικών φόρων, με την καταναγκαστική πώληση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, με τη λεηλασία των κοινωφελών επιχειρήσεων κλπ).
Για την συνέχεια του άρθρου κλικ εδώ: http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/2218.aspx
Περιληπτικό προηγουμένων άρθρων, με νέες προσθήκες
«Τίποτα δεν μένει ίδιο για πολύ καιρό. Όλα γύρω μας αλλάζουν και αυτό μπορεί να είναι είτε ενθαρρυντικό, είτε απειλητικό – εξαρτάται από το πώς εμείς οι ίδιοι το βλέπουμε ή/και το αντιμετωπίζουμε. Οι καλύτερες αλλαγές είναι αυτές που επιδιώκουμε εμείς να κάνουμε και όχι αυτές που μας επιβάλλονται» (R.Ashton)
Έχουμε ήδη γράψει ότι (Ο Θάνατος της Δημοκρατίας – ένα γεγονός επίκαιρο τη σημερινή ημέρα), η Ελλάδα αποτελεί μία «ιδιάζουσα» περίπτωση, αφού κατέφυγε στο ΔΝΤ πριν ακόμη διαπιστώσει την αδυναμία δανεισμού της. Όπως τονίζουν δε τα διεθνή ΜΜΕ, «συνθηκολόγησε» χωρίς καν να αντιμετωπίσει τον «εχθρό», ενώ ο δρόμος, ο οποίος της επιβλήθηκε (ελεγχόμενη χρεοκοπία - άρθρο μας «Το χρονικό της αποτυχίας»), ήταν πιθανότατα «προμελετημένος».... ». Παραλληλίζοντας τώρα τον «οικονομικό» πόλεμο με το «συμβατικό», θα ήταν σαν η κυβέρνηση μας να είχε παραδώσει τη χώρα στον εχθρό, πριν ακόμη πλησιάσει στα σύνορα της - χωρίς να δώσει δηλαδή την παραμικρή μάχη. Όσον αφορά δε τα εκβιαστικά διλήμματα, με τα οποία επιχειρείται η επόμενη «υπεξαίρεση» της ψήφου των Ελλήνων Πολιτών, είναι πιθανότατα «προσχεδιασμένα» (Η προδοσία της Ευρώπης) – αν και προβλέπεται μία μάλλον αυξημένη αποχή, μία λευκή ψήφος ίσως, αφού δεν «προβάλλονται» εναλλακτικές, ρεαλιστικές λύσεις.
Συμφωνούμε βέβαια απολύτως με τον πρωθυπουργό μας, σχετικά με το ότι «Σε μία Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Μόνο που εμείς (όπως και πολλοί άλλοι λαοί στον κόσμο), δεν βιώνουμε τη Δημοκρατία, αλλά την «κοινοβουλευτική παραλλαγή» της – η οποία είναι γεμάτη από αδιέξοδα. Ουσιαστικά οι μοναδικοί «Πολίτες», αυτοί δηλαδή που απολαμβάνουν το «υπέρτατο αξίωμα», είναι οι 300 της Βουλής – όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε απλώς «υπήκοοι». Προφανώς, εάν πράγματι βιώναμε τη Δημοκρατία θα καλούμαστε, τουλάχιστον όσον αφορά τις σημαντικές «επιλογές» της χώρας μας, να συναποφασίζουμε με τη βοήθεια των δημοψηφισμάτων – κάτι εντελώς απροβλημάτιστο, στην εποχή του διαδικτύου.
Περαιτέρω για να τεκμηριώσουμε τη θέση μας, σχετικά με το ότι η Ελλάδα ευρίσκεται στον προθάλαμο μίας «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», αμέσως μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης με τους «Γερμανία, ΔΝΤ-Καρτέλ», αρκεί να αναφέρουμε ότι με κάθε δόση του δανείου, από την οποία πληρώνονται οι προηγούμενοι δανειστές μας, μετατρέπεται η αντίστοιχη οφειλή μας από μη εγγυημένη σε «ενυπόθηκη» - υπό την επίβλεψη του «συνδίκου του διαβόλου» ο οποίος, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις που υπάγονται στο «άρθρο 99» του πτωχευτικού κώδικα, προσέχει την «ισότιμη» αποπληρωμή των «δανειστών», μέσω της εξασφάλισης πόρων (εν προκειμένω, με τη βοήθεια της μεταφοράς περιουσιακών στοιχείων από τον ιδιωτικό, προς το δημόσιο τομέα, δια μέσου των υπερβολικών φόρων, με την καταναγκαστική πώληση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, με τη λεηλασία των κοινωφελών επιχειρήσεων κλπ).
Για την συνέχεια του άρθρου κλικ εδώ: http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/2218.aspx
Οι Ηρακλειώτες οικοδόμοι ψάχνουν τη μοίρα τους στο... Ντουμπαί.
Κανείς δεν πίστευε πριν από πέντε χρόνια ότι εν έτει 2010 θα ξεκινούσε ένα τρίτο μεταναστευτικό κύμα από την Ελλάδα με πρωταγωνιστές αυτή τη φορά τους οικοδόμους…
Κι ενώ τη δεκαετία του '60 τα εργοστάσια της Γερμανίας και στις αρχές του αιώνα της Αμερικής και της Αυστραλίας, πλημμύρισαν από εργατικό δυναμικό από την Ελλάδα, τώρα το μεταναστευτικό κύμα οδηγείται προς τις ανατολικές χώρες.
Έτσι, η οικονομική κρίση δείχνει το δρόμο προς τις αραβικές χώρες στους οικοδόμους της Κρήτης, οι οποίοι αν θέλουν να δουλέψουν πρέπει να ακολουθήσουν τη… ξενιτιά.
Η μείωση των οικοδομών και επομένως των θέσεων εργασίας, τα χαμηλά ημερομίσθια, η τεράστια ζήτηση για εργασία, οι δύσκολες συνθήκες εργασίας, αλλά και η… αδιαφορία της κυβέρνησης, όπως τονίζει ο κλάδος, έχουν ως συνέπεια να μείνουν 2.500 οικοδόμοι στο Ηράκλειο χωρίς δουλειά για παραπάνω από έναν χρόνο, ενώ οι περισσότεροι που δουλεύουν σήμερα αρκούνται σε δύο-τρία μεροκάματα την εβδομάδα....«Στο νομό έχουμε περίπου 7.000 οικοδόμους, από αυτούς οι 2.500 είναι άνεργοι, ενώ οι υπόλοιποι κάνουν μόνο δύο με τρία μεροκάματα την εβδομάδα. Αυτή δεν είναι κατάσταση. Δεν μπορούν να ζήσουν έτσι οι άνθρωποι, πόσω μάλλον να ζήσουν και τις οικογένειές τους. Έτσι, οι οικοδόμοι γυρίζουν πίσω στα παλιά χρόνια, όταν οι Έλληνες έπρεπε να μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά» σημειώνει ο κ. Γιάννης Γωνιανάκης, μέλος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδος.
Άτυπα η μετανάστευση έχει χωριστεί σε δύο κατευθύνσεις, ανάλογα με την περιοχή, όπου ζει ο οικοδόμος. Σύμφωνα με τον κ. Γωνιανάκη, οι οικοδόμοι από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη κατευθύνονται κυρίως προς Καναδά, Αυστραλία και Κύπρο, ενώ οι Κρητικοί προς την Κύπρο και τις αραβικές χώρες.
Χαμηλά μεροκάματα
Επίσης, αυτήν την εποχή παρατηρείται και η εσωτερική μετανάστευση, δηλαδή οικοδόμοι από την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα καταφθάνουν στην Κρήτη για να πιάσουν δουλειά σε μεγάλα δημόσια έργα.
«Οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες κατεβάζουν οικοδόμους από την υπόλοιπη Ελλάδα και φυσικά δίνουν χαμηλότερα μεροκάματα, ενώ τους βάζουν να διαμένουν σε άθλιες συνθήκες» συνεχίζει ο ίδιος.
Μάλιστα, ο κ. Γωνιανάκης υποστηρίζει ότι έχει συναντήσει περίπτωση, όπου έξι οικοδόμοι διέμεναν μέσα σε κοντέινερ… ενώ υπάρχει μία συνήθης τακτική όπου στοιβάζονται πολλά άτομα, που κατάγονται από κάποιο άλλο μέρος εκτός Κρήτης, μέσα σε μικρά διαμερίσματα, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο.
Οι αλλοδαποί εργάτες γυρίζουν πίσω στην πατρίδα τους
Τα πάνω-κάτω έχουν έρθει στον κατασκευαστικό κλάδο, αφού όλα αλλάζουν εξαιτίας των νέων συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί. Έτσι, παρατηρείται επιπλέον μία μαζική έξοδος αλλοδαπών πίσω στις πατρίδες τους, καθώς δεν μπορούν να βρουν δουλειά για να ζήσουν στη χώρα μας, τη στιγμή μάλιστα που πριν από λίγα χρόνια είχαν αφήσει το σπίτι τους για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον στην Ελλάδα…
«Παρατηρείται ένα κύμα εξόδου για τους μετανάστες οικοδόμους που γυρίζουν πίσω στην πατρίδα τους, ειδικά από την Αλβανία» τονίζει ο κ. Γωνιανάκης.
Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύονται οι κατασκευαστικές εταιρίες, όπως τονίζει ο ίδιος, οι οποίες κατεβάζουν τα ημερομίσθια κατά 75%!
Δηλαδή, το κανονικό ημερομίσθιο ενός ανειδίκευτου και χωρίς εμπειρία εργάτη φτάνει περίπου τα 60 ευρώ, σήμερα οι οικοδόμοι όμως δουλεύουν με 15 ή 20 ευρώ την ημέρα.
Στην Κρήτη τα προηγούμενα χρόνια είχαμε μία υπερπαραγωγή σε οικοδομές, όμως μετά την κρίση και τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης, εκατοντάδες διαμερίσματα μένουν απούλητα, ενώ υπάρχει ανάγκη, δεν υπάρχει ζήτηση και αυτό γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να αντέξει το βάρος μίας αγοράς σπιτιού.
Πηγή: tolmi.gr
Κι ενώ τη δεκαετία του '60 τα εργοστάσια της Γερμανίας και στις αρχές του αιώνα της Αμερικής και της Αυστραλίας, πλημμύρισαν από εργατικό δυναμικό από την Ελλάδα, τώρα το μεταναστευτικό κύμα οδηγείται προς τις ανατολικές χώρες.
Έτσι, η οικονομική κρίση δείχνει το δρόμο προς τις αραβικές χώρες στους οικοδόμους της Κρήτης, οι οποίοι αν θέλουν να δουλέψουν πρέπει να ακολουθήσουν τη… ξενιτιά.
Η μείωση των οικοδομών και επομένως των θέσεων εργασίας, τα χαμηλά ημερομίσθια, η τεράστια ζήτηση για εργασία, οι δύσκολες συνθήκες εργασίας, αλλά και η… αδιαφορία της κυβέρνησης, όπως τονίζει ο κλάδος, έχουν ως συνέπεια να μείνουν 2.500 οικοδόμοι στο Ηράκλειο χωρίς δουλειά για παραπάνω από έναν χρόνο, ενώ οι περισσότεροι που δουλεύουν σήμερα αρκούνται σε δύο-τρία μεροκάματα την εβδομάδα....«Στο νομό έχουμε περίπου 7.000 οικοδόμους, από αυτούς οι 2.500 είναι άνεργοι, ενώ οι υπόλοιποι κάνουν μόνο δύο με τρία μεροκάματα την εβδομάδα. Αυτή δεν είναι κατάσταση. Δεν μπορούν να ζήσουν έτσι οι άνθρωποι, πόσω μάλλον να ζήσουν και τις οικογένειές τους. Έτσι, οι οικοδόμοι γυρίζουν πίσω στα παλιά χρόνια, όταν οι Έλληνες έπρεπε να μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά» σημειώνει ο κ. Γιάννης Γωνιανάκης, μέλος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδος.
Άτυπα η μετανάστευση έχει χωριστεί σε δύο κατευθύνσεις, ανάλογα με την περιοχή, όπου ζει ο οικοδόμος. Σύμφωνα με τον κ. Γωνιανάκη, οι οικοδόμοι από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη κατευθύνονται κυρίως προς Καναδά, Αυστραλία και Κύπρο, ενώ οι Κρητικοί προς την Κύπρο και τις αραβικές χώρες.
Χαμηλά μεροκάματα
Επίσης, αυτήν την εποχή παρατηρείται και η εσωτερική μετανάστευση, δηλαδή οικοδόμοι από την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα καταφθάνουν στην Κρήτη για να πιάσουν δουλειά σε μεγάλα δημόσια έργα.
«Οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες κατεβάζουν οικοδόμους από την υπόλοιπη Ελλάδα και φυσικά δίνουν χαμηλότερα μεροκάματα, ενώ τους βάζουν να διαμένουν σε άθλιες συνθήκες» συνεχίζει ο ίδιος.
Μάλιστα, ο κ. Γωνιανάκης υποστηρίζει ότι έχει συναντήσει περίπτωση, όπου έξι οικοδόμοι διέμεναν μέσα σε κοντέινερ… ενώ υπάρχει μία συνήθης τακτική όπου στοιβάζονται πολλά άτομα, που κατάγονται από κάποιο άλλο μέρος εκτός Κρήτης, μέσα σε μικρά διαμερίσματα, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο.
Οι αλλοδαποί εργάτες γυρίζουν πίσω στην πατρίδα τους
Τα πάνω-κάτω έχουν έρθει στον κατασκευαστικό κλάδο, αφού όλα αλλάζουν εξαιτίας των νέων συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί. Έτσι, παρατηρείται επιπλέον μία μαζική έξοδος αλλοδαπών πίσω στις πατρίδες τους, καθώς δεν μπορούν να βρουν δουλειά για να ζήσουν στη χώρα μας, τη στιγμή μάλιστα που πριν από λίγα χρόνια είχαν αφήσει το σπίτι τους για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον στην Ελλάδα…
«Παρατηρείται ένα κύμα εξόδου για τους μετανάστες οικοδόμους που γυρίζουν πίσω στην πατρίδα τους, ειδικά από την Αλβανία» τονίζει ο κ. Γωνιανάκης.
Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύονται οι κατασκευαστικές εταιρίες, όπως τονίζει ο ίδιος, οι οποίες κατεβάζουν τα ημερομίσθια κατά 75%!
Δηλαδή, το κανονικό ημερομίσθιο ενός ανειδίκευτου και χωρίς εμπειρία εργάτη φτάνει περίπου τα 60 ευρώ, σήμερα οι οικοδόμοι όμως δουλεύουν με 15 ή 20 ευρώ την ημέρα.
Στην Κρήτη τα προηγούμενα χρόνια είχαμε μία υπερπαραγωγή σε οικοδομές, όμως μετά την κρίση και τα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης, εκατοντάδες διαμερίσματα μένουν απούλητα, ενώ υπάρχει ανάγκη, δεν υπάρχει ζήτηση και αυτό γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να αντέξει το βάρος μίας αγοράς σπιτιού.
Πηγή: tolmi.gr
Η μειλίχια κτηνωδία.
του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*
Η επιθετική διεύρυνση της δυστυχίας και της απώλειας έχει κάνει κάθε υποχώρηση εργασιακού δικαιώματος να μοιάζει με αδιάφορη λεπτομέρεια.
Κανένα σύνολο. Μόνο θραύσματα. «Έχω πληγεί προσωπικά τόσο πολύ, που τα ποικίλα διεκδικητικά αιτήματα των διαφόρων με αφήνουν αδιάφορο ή και με ενοχλούν». Ναι. Οι συμβασιούχοι, οι μεταφορείς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, τα πανεπιστήμια, οι εργαζόμενοι ιδιωτικά ή δημόσια, οι αγρότες, οι οικοδόμοι, οι μικροί κλειστοί έμποροι, όλα είναι διαλυμένες υποδιαιρέσεις του κοινωνικού σώματος.
Αυτή η αποσύνθεση του ιστού, η έκπληκτη εξάλειψη της αλληλεγγύης, η χαιρεκακία ή η ένταση στις διαπροσωπικές σχέσεις, η διάχυση μιας ασύλληπτης πολύπλευρης βίας (που απλώς την εξιλεώνει το κοινό έγκλημα) είναι σκοτεινές πολιτιστικές παράμετροι που διευρύνονται.
Έχουν αλλάξει όλα λοιπόν; Σίγουρα έχουν κερδηθεί η σκοτεινιά και η μελαγχολία. Είμαστε η γενιά των ανάξιων που παραλάβαμε την Ελλάδα των πατεράδων μας, την οικοδομική Ελλάδα που δούλευε κι έστελνε τον Παναθηναϊκό στο Γουέμπλεϊ, που αγόραζε μαζικά τα μολυβί, ελληνικής συναρμολόγησης, σεντάν και παραδίδουμε μια χαμένη Ελλάδα, αζήτητη, με απούλητα διαμερίσματα, κλέφτρα και με πέντε γκολ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις....Ωραία και στρογγυλή μυθολογική κατασκευή πλασμένη όχι για να διορθωθούν η δανειακή λύσσα και η καταναλωτική βλακεία, όχι για να αλλάξουν τα πατροπαράδοτα ελαττώματα του «πολιτικού μέσου» και του «κατ'εξαίρεση διορισμού», όχι για να μειωθεί η πολιτική δύναμη του μιζαδόρου και του παράσιτου, αλλά για να υποσταλεί το ελάχιστο απόθεμα ορθολογισμού και λογικής: η αξιοπρέπεια. Η πιο λογική και αποδοτική συλλογική αρετή, η αξιοπρέπεια, η απόφαση να επιμείνεις, η απόφαση δηλαδή να αγαπήσεις, να αντέξεις, να νοήσεις τον εαυτό σου ως μια υποσύνολη -ακέραια όμως- ποιότητα, αποτελεί τον κεντρικότερο εχθρό της μιντιακής φιλολογίας που μεγαλουργεί.
Άλλωστε η πολιτική ελίτ (η άλλη και πιο βδελυρή μιντιακή πλευρά) αυτό διδάσκει: καμιά ευθύνη, καμιά ευθύτητα. Ένας «άλλος» φταίει πάντα, ένας τεράστιος και πολλαπλασιαζόμενος -κατά Κηλαηδόνη- «Χατζηπετρής», που χρεώθηκε, προπούλησε την κόρη του, αφάνισε το κόπο του πατέρα του.
Αυτή τη χαμηλή ματιά, την ευθυνοφοβία, την πρωτόγονη νίκη του παρόντος δίδαξε η πολιτική σκηνή αφού και η ίδια έτσι μεγάλωσε. Παιδιά πολιτικών οικογενειών «κληρονομικώ δικαίω» εγκαταστάθηκαν στα γραφεία των γονιών τους και κάθισαν. Τελεία. Τίποτα άλλο. Ένα τεράστιο καθισιό, νωθρό πάνω στα παχουλά αυτονόητα. Αυτό ονομάστηκε Ελλάδα.
Όμως αυτό το πονηρό τέλος, που περιγράφω, φαίνεται ότι δεν αρκεί. Οι οικονομολόγοι υπόρρητα ή ευθαρσώς λένε κάτι απλό και ιλιγγιώδες: Είτε βγάλεις τα χρήματα που προβλέπουν οι φάσεις του Μνημονίου είτε αναδιαπραγματευτείς είτε τοκιστείς κι άλλο, το χρέος δεν θα το αποπληρώσεις.
Ποτέ των ποτών. Γιατί αυτό που σου ζητάνε, αυτό που χρωστάς, είναι κάτι άλλο, βαθύτερο, πιο απόλυτο και μη μετρήσιμο. Ζητάνε την ενδοτικότητα, τη δουλεία, την τρομαγμένη παραδοχή. Ναι σε όλα, ένα τραυλό «ναι», ένα ανυποχώρητο «ναι», ένα «ναι» που να μη δέχεται απλώς, αλλά να συντρίβει.
Και τα αστόχαστα και εγωτικά παλαιοσυνδικαλιστικά «όχι», πάλι «ναι» είναι. Η κάθε κάστα που διαμόρφωσε τα συμφέροντά της εναντίον κάθε συλλογικού συμφέροντος, πάλι το «ναι» εκφράζει. Η κάθε κομματική ιδιοτέλεια πάλι το «ναι» στοιχειοθετεί. Μια πιεστική περικύκλωση από αποδοχές, από χωρίς όρους και στοχασμό υποχωρήσεις. Γι' αυτό και αυτή η σιωπή.
Γι' αυτό η ακατανόητη αποδοχή ενός αντιοικονομικού και αντιπολιτιστικού και παχύρρευστου εξωκοινοβουλευτικού πραξικοπήματος. Η μεταμοντέρνα, αντιδημοκρατική δημοκρατία κροταλίζει μειλίχια την κτηνωδία...
* Ζωγράφος, επ. καθηγητής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ
Η επιθετική διεύρυνση της δυστυχίας και της απώλειας έχει κάνει κάθε υποχώρηση εργασιακού δικαιώματος να μοιάζει με αδιάφορη λεπτομέρεια.
Κανένα σύνολο. Μόνο θραύσματα. «Έχω πληγεί προσωπικά τόσο πολύ, που τα ποικίλα διεκδικητικά αιτήματα των διαφόρων με αφήνουν αδιάφορο ή και με ενοχλούν». Ναι. Οι συμβασιούχοι, οι μεταφορείς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, τα πανεπιστήμια, οι εργαζόμενοι ιδιωτικά ή δημόσια, οι αγρότες, οι οικοδόμοι, οι μικροί κλειστοί έμποροι, όλα είναι διαλυμένες υποδιαιρέσεις του κοινωνικού σώματος.
Αυτή η αποσύνθεση του ιστού, η έκπληκτη εξάλειψη της αλληλεγγύης, η χαιρεκακία ή η ένταση στις διαπροσωπικές σχέσεις, η διάχυση μιας ασύλληπτης πολύπλευρης βίας (που απλώς την εξιλεώνει το κοινό έγκλημα) είναι σκοτεινές πολιτιστικές παράμετροι που διευρύνονται.
Έχουν αλλάξει όλα λοιπόν; Σίγουρα έχουν κερδηθεί η σκοτεινιά και η μελαγχολία. Είμαστε η γενιά των ανάξιων που παραλάβαμε την Ελλάδα των πατεράδων μας, την οικοδομική Ελλάδα που δούλευε κι έστελνε τον Παναθηναϊκό στο Γουέμπλεϊ, που αγόραζε μαζικά τα μολυβί, ελληνικής συναρμολόγησης, σεντάν και παραδίδουμε μια χαμένη Ελλάδα, αζήτητη, με απούλητα διαμερίσματα, κλέφτρα και με πέντε γκολ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις....Ωραία και στρογγυλή μυθολογική κατασκευή πλασμένη όχι για να διορθωθούν η δανειακή λύσσα και η καταναλωτική βλακεία, όχι για να αλλάξουν τα πατροπαράδοτα ελαττώματα του «πολιτικού μέσου» και του «κατ'εξαίρεση διορισμού», όχι για να μειωθεί η πολιτική δύναμη του μιζαδόρου και του παράσιτου, αλλά για να υποσταλεί το ελάχιστο απόθεμα ορθολογισμού και λογικής: η αξιοπρέπεια. Η πιο λογική και αποδοτική συλλογική αρετή, η αξιοπρέπεια, η απόφαση να επιμείνεις, η απόφαση δηλαδή να αγαπήσεις, να αντέξεις, να νοήσεις τον εαυτό σου ως μια υποσύνολη -ακέραια όμως- ποιότητα, αποτελεί τον κεντρικότερο εχθρό της μιντιακής φιλολογίας που μεγαλουργεί.
Άλλωστε η πολιτική ελίτ (η άλλη και πιο βδελυρή μιντιακή πλευρά) αυτό διδάσκει: καμιά ευθύνη, καμιά ευθύτητα. Ένας «άλλος» φταίει πάντα, ένας τεράστιος και πολλαπλασιαζόμενος -κατά Κηλαηδόνη- «Χατζηπετρής», που χρεώθηκε, προπούλησε την κόρη του, αφάνισε το κόπο του πατέρα του.
Αυτή τη χαμηλή ματιά, την ευθυνοφοβία, την πρωτόγονη νίκη του παρόντος δίδαξε η πολιτική σκηνή αφού και η ίδια έτσι μεγάλωσε. Παιδιά πολιτικών οικογενειών «κληρονομικώ δικαίω» εγκαταστάθηκαν στα γραφεία των γονιών τους και κάθισαν. Τελεία. Τίποτα άλλο. Ένα τεράστιο καθισιό, νωθρό πάνω στα παχουλά αυτονόητα. Αυτό ονομάστηκε Ελλάδα.
Όμως αυτό το πονηρό τέλος, που περιγράφω, φαίνεται ότι δεν αρκεί. Οι οικονομολόγοι υπόρρητα ή ευθαρσώς λένε κάτι απλό και ιλιγγιώδες: Είτε βγάλεις τα χρήματα που προβλέπουν οι φάσεις του Μνημονίου είτε αναδιαπραγματευτείς είτε τοκιστείς κι άλλο, το χρέος δεν θα το αποπληρώσεις.
Ποτέ των ποτών. Γιατί αυτό που σου ζητάνε, αυτό που χρωστάς, είναι κάτι άλλο, βαθύτερο, πιο απόλυτο και μη μετρήσιμο. Ζητάνε την ενδοτικότητα, τη δουλεία, την τρομαγμένη παραδοχή. Ναι σε όλα, ένα τραυλό «ναι», ένα ανυποχώρητο «ναι», ένα «ναι» που να μη δέχεται απλώς, αλλά να συντρίβει.
Και τα αστόχαστα και εγωτικά παλαιοσυνδικαλιστικά «όχι», πάλι «ναι» είναι. Η κάθε κάστα που διαμόρφωσε τα συμφέροντά της εναντίον κάθε συλλογικού συμφέροντος, πάλι το «ναι» εκφράζει. Η κάθε κομματική ιδιοτέλεια πάλι το «ναι» στοιχειοθετεί. Μια πιεστική περικύκλωση από αποδοχές, από χωρίς όρους και στοχασμό υποχωρήσεις. Γι' αυτό και αυτή η σιωπή.
Γι' αυτό η ακατανόητη αποδοχή ενός αντιοικονομικού και αντιπολιτιστικού και παχύρρευστου εξωκοινοβουλευτικού πραξικοπήματος. Η μεταμοντέρνα, αντιδημοκρατική δημοκρατία κροταλίζει μειλίχια την κτηνωδία...
* Ζωγράφος, επ. καθηγητής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2010
Τα 28 ΟΧΙ!
Ένα μεγάλο όχι:
1. Στον ευνουχισμένο Jeffrey και στις παραφυάδες του
2. Στο πολύ κράτος και τους κωλονόμους του
3. Στην εκκλησιαστική ιεραρχία και στις φυσιογνωμίες τύπου Άνθιμου όπου ζουν χαρωπά ακόμα στον Μεσαίωνα. Άνθιμε γαμώ την Παναγία σου.
4. Στην βλακεία
5. Στην υποκρισία των κωλοελλήνων
6. Στους κάθε είδους πατριώτες του κώλου που με πρόσχημα την σωτηρία γίνονται οι απόλυτοι φασίστες
7. Στην δημοσιουπαλληλική μιζέρια
8. Στις απίστευτες χαζές αδερφές που το γυαλί της τηλεόρασης τις μεταμορφώνει σε κάτι ακόμα πιο αποκρουστικό.
9. Στην αισθητική της Δεξιάς
10. Στο ΚΚΕ και την πρωκτολαγνεία του στον Στάλιν
....11. Στο αδιάφορο ραδιόφωνο και τους μουσικούς παραγωγούς της ευτέλειας που σκέφτονται και το live χέσιμο αρκεί να υπάρξει κόσμος που θα ακούσει
12. Στην Όλγα Τρέμη που δεν την γλιτώνει την δολοφονία της
13. Στις γαμιόλες μητέρες που τον ομφάλιο λώρο τον έχουν χωνέψει αλλά επιμένουν
14. Στο κωλοσύστημα της τουρκομπαρόκ ελληνικής μουσικής. Η απόλυτη λοβοτομή.
15. Στους βλάχους που έρχονται Αθήνα για την μεγάλη ζωή.
16. Στους βλάχους γενικότερα
17. Στην αφόρητη κίνηση της Αθήνας και στην κάθε μουνίτσα που ζητά αυτοκίνητο από τον μπαμπά κι ας έχουν άλλα τρία.
18. Στους ανυπόμονους
19. Στην κατάχρηση εξουσίας
20. Στους φασίστες
21. Στην ευρωβουλή και τους κωλονόμους της
22. Στην Ελλάδα του Καραγκιόζη
23. Στις λέξεις 'αποκλειστικότητα' και 'ειδικοί'
24. Στον Άδωνι Γεωργιάδη που νομίζει ότι έχει θεϊκό σκοπό στον πλανήτη Γη. Το απόλυτο υποτίποτα.
25. Στα περιοδικά life-style και στους εμετικούς εκπροσώπους τους, τύπου Κωστόπουλου.
26. Στην μούχλα της ΕΡΤ
27. Στις μπάμιες και στις φακές
28. Σε τόσα άλλα
Από: http://theelfatbay.blogspot.com/2010/10/28.html
1. Στον ευνουχισμένο Jeffrey και στις παραφυάδες του
2. Στο πολύ κράτος και τους κωλονόμους του
3. Στην εκκλησιαστική ιεραρχία και στις φυσιογνωμίες τύπου Άνθιμου όπου ζουν χαρωπά ακόμα στον Μεσαίωνα. Άνθιμε γαμώ την Παναγία σου.
4. Στην βλακεία
5. Στην υποκρισία των κωλοελλήνων
6. Στους κάθε είδους πατριώτες του κώλου που με πρόσχημα την σωτηρία γίνονται οι απόλυτοι φασίστες
7. Στην δημοσιουπαλληλική μιζέρια
8. Στις απίστευτες χαζές αδερφές που το γυαλί της τηλεόρασης τις μεταμορφώνει σε κάτι ακόμα πιο αποκρουστικό.
9. Στην αισθητική της Δεξιάς
10. Στο ΚΚΕ και την πρωκτολαγνεία του στον Στάλιν
....11. Στο αδιάφορο ραδιόφωνο και τους μουσικούς παραγωγούς της ευτέλειας που σκέφτονται και το live χέσιμο αρκεί να υπάρξει κόσμος που θα ακούσει
12. Στην Όλγα Τρέμη που δεν την γλιτώνει την δολοφονία της
13. Στις γαμιόλες μητέρες που τον ομφάλιο λώρο τον έχουν χωνέψει αλλά επιμένουν
14. Στο κωλοσύστημα της τουρκομπαρόκ ελληνικής μουσικής. Η απόλυτη λοβοτομή.
15. Στους βλάχους που έρχονται Αθήνα για την μεγάλη ζωή.
16. Στους βλάχους γενικότερα
17. Στην αφόρητη κίνηση της Αθήνας και στην κάθε μουνίτσα που ζητά αυτοκίνητο από τον μπαμπά κι ας έχουν άλλα τρία.
18. Στους ανυπόμονους
19. Στην κατάχρηση εξουσίας
20. Στους φασίστες
21. Στην ευρωβουλή και τους κωλονόμους της
22. Στην Ελλάδα του Καραγκιόζη
23. Στις λέξεις 'αποκλειστικότητα' και 'ειδικοί'
24. Στον Άδωνι Γεωργιάδη που νομίζει ότι έχει θεϊκό σκοπό στον πλανήτη Γη. Το απόλυτο υποτίποτα.
25. Στα περιοδικά life-style και στους εμετικούς εκπροσώπους τους, τύπου Κωστόπουλου.
26. Στην μούχλα της ΕΡΤ
27. Στις μπάμιες και στις φακές
28. Σε τόσα άλλα
Από: http://theelfatbay.blogspot.com/2010/10/28.html
Κείμενο για τις παρελάσεις με αφορμή την 28η Οκτωβρίου ---
Κάθε χρόνο
στις 28 οκτώβρη και την 25η Μάρτη οι μαθητές στοιχίζονται σε σειρές κατηγοριοποιημένοι με βάση τα φυσικά τους χαρακτηριστικά και παρελαύνουν μπροστά από μάζες πολιτών που παρακολουθούν, αποδίδοντας παράλληλα τιμές στους επισήμους. --- Οι μαζικές τελετές τύπου παρέλασης συνδέονται άμεσα με τον ολοκληρωτισμό του προηγούμενου αιώνα καθώς η υποταγή και η πειθαρχία μαζί με την ομογενοποίηση ήταν και είναι οι βασικές αρετές ενός λοβοτομημένου υπηκόου. --- Η παρέλαση μαθητών είναι κάτι το φυσιολογικό για ένα κράτος που προπαγανδίζει οτι είναι ευρωπαϊκό και δημοκρατικό.
Υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία δεν είναι καθόλου ασύμβατη με ολοκληρωτικές
πρακτικές και ο φασισμός είναι απλά η δικλείδα ασφαλείας όταν τα
πράγματα γίνονται επικίνδυνα για την καθεστηκυία τάξη.
Το ιστορικό των μαθητικών παρελάσεων
H πρώτη παρέλαση σχολείων στην Ελλάδα έγινε την 25η Μαρτίου 1924, και
στην συνέχεια καθιερώθηκε επίσημα από τον Ι. Μεταξά ως συμπληρωματική
της στρατιωτικής παρέλασης το 1936....Σκοπός αυτής της κίνησης ήταν η ανάπτυξη στρατιωτικής συνείδησης στις
μικρότερες ηλικίες σε μίμηση των τελετών που διοργάνωνε το ναζιστικό
καθεστώς στην Γερμανία και το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας. Η Εθνική
Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ) ήταν το εργαλείο του καθεστώτος για να μπορεί να
ελέγχει τους νέους και να μπορεί να προπαγανδίζει αποτελεσματικά την
φασιστική ιδεολογία του. Από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι, αλλά οι
παρέλαση παραμένει θεσμός ο οποίος στηρίζεται όχι μόνο από τους αστούς
και τους φασίστες αλλά και από την σταλινική αριστερά.
Οι παρελάσεις είναι προβολή της καθημερινότητάς μας
Τα προστάγματα “Ζύγιση”, “στοίχιση”,”κεφαλή δεξιά” για απόδοση τιμών στους προύχοντες (παπάδες, πολιτικούς και στρατιωτικούς) υπενθυμίζουν ότι το ιδεολόγημα “Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια” είναι ζωντανό και αναδεικνύουν τον ολοκληρωτικό και εξουσιαστικό χαρακτήρα της παρέλασης που προωθεί τον έλεγχο και την μαζική στρατιωτική πειθαρχία.
Το επιβλητικό θεατρικό σκηνικό της τελετής είναι πολύ καλά μελετημένο και με συγκεκριμένο σκοπό. Λοφία, σπαθιά, παράτες με τρομπέτες και τύμπανα πέραν από το γελοίο του πράγματος προσπαθούν να εμφυσήσουν τον “πολιτισμό των στρατοπέδων” και να δημιουργήσουν μια ψευδή συνείδηση “εθνικής ενότητας και ομοψυχίας” ενάντια στους προαιώνιους εχθρούς του έθνους.
Οι εξωτερικοί εχθροί δημιουργούνται από κάθε κράτος για να εξυπηρετούν και να διαιωνίζουν την ύπαρξη πλουσίων και φτωχών, εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων. Γι' αυτό και τα αφεντικά έχουν κοινά συμφέροντα και ανεξαρτήτως εθνικότητας είναι φίλοι μεταξύ τους. Ο πόλεμος διεξάγεται απο τους προλετάριους και όχι από τους βιομήχανους και τους μητροπολίτες.
Το κατάλοιπο της παρέλασης αντί να θαφτεί μαζί με τα ιδεολογήματα του
μίσους βρίσκεται ζωντανό στο σήμερα και διδάσκει από νωρίς στους μικρούς
μαθητές τον εθνικισμό, την τυφλή πειθαρχία και τη μισαλλοδοξία.
Είτε ως θεατής είτε ως συμμετέχων στη διαδικασία της παρέλασης, ο
καθένας δικαιώνει το ρητό που δηλώνει: “Όταν υψώνονται οι σημαίες,
σκύβουμε τα κεφάλια”
Τα παράσιτα στα οποία αποδίδουμε τιμές βρίσκονται πάνω στην υπερυψωμένη
εξέδρα για να μας υπενθυμίζουν οτι όσο υπάρχει εξουσία θα υπάρχουν
παρελάσεις και στρατοί.
Είναι μια δήλωση υποταγής και επιβεβαίωσης της θέσης του καθενός μας ως
πειθήνιου δούλου ο οποίος συντηρεί τα αφεντικά του με αντάλλαγμα άρτον
και θεάματα.
Εμείς πιστεύουμε ότι πορεία προς την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση
θα ισοπεδώσει αυτές τις “αρετές” καθώς η παρέλαση είναι απλά προβολή της
καθημερινότητάς μας όπου ιεραρχία, πειθαρχία και εξαναγκασμός είναι τα
κάγκελα του αόρατου κλουβιού όπου ζούμε.
28/10/2009
Κατάληψη ΠΙΚΠΑ
Υγείας και Μεραμβέλλου γωνία
Ηράκλειο Κρήτης
http://pikpairaklio.squat.gr/
ΟΧΙ ξανά!
70 χρόνια μετά να πούμε ΟΧΙ:
στον νεοφασισμό του μνημονίου
στη μετανάστευση των νέων
στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους
στους μαυραγορίτες του δημόσιου πλούτου
στην κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας
Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010
Χορός εκατομμυρίων!
Δεν μπορώ να ξέρω, ούτε και να έχω εικόνα το τι γίνεται σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, αλλά αυτό που μπορώ να μεταφέρω εδώ με πολλά ερωτηματικά, είναι, το που βρίσκονται, η μάλλον από πού προέρχονται όλα αυτά τα χρήματα, όπου μας βομβαρδίζουν με διαφημίσεις επί 24ώρου βάσεως, τα τοπικά ΜΜΕ (ραδιόφωνα και κανάλια-Τύπος) για τους υποψήφιους σε περιφέρεια και δήμους της Κρήτης.
Και μην ξεχνάμε βέβαια τα χιλιάδες MMS, όπως και τα χιλιάδες φυλλάδια βιογραφικών, ακόμα και τηλεφωνικές παρενοχλήσεις έχουμε για την στήριξη εκ μέρους μας, την οποία ζητάνε με θράσος.
Και αυτά τα τηλεφωνικά γκάλοπ, από ποιούς και για λογαριασμό ποιών και από ποιες "προερχόμενες τσέπες" άραγε?(κάθε τρεις και μία γίνεται, τουλάχιστον τοπικά).
Οπωσδήποτε δεν προέρχονται από το αποκούμπι τους, που λέει ο λαός, σιγά να μην προέρχονται από τις όποιες αποταμιεύσεις μιας ζωής.
Μάλλον επενδύουν τώρα… για να φάνε αύριο, όλοι αυτοί οι σημερινοί σωτήρες και φωστήρες και αυριανοί καρεκλο-κένταυροι της εξουσίας.
Για όσους ελάχιστους από αυτούς πραγματικά ρομαντικούς και ονειροπόλους, φυσικά τους έχει καταβροχθίσει η μαρμάγκο και το σάπιο σύστημα.
Την ίδια ώρα που οι περισσότερες κοινωνικές τάξεις βρίσκονται μέσα στην δίνη της οικονομικής κρίσης και με την καραμέλα των θυσιών, για να βγει υποτίθεται η χώρα από την κρίση.
Ποιος μπορεί αλήθεια να ελέγξει, τον πραγματικό αριθμό όλου αυτού του πακτωλού χρημάτων.
Από πού προέρχονται?
Για τις μικρές κοινωνίες, εν μέρει πάντως, είναι εύκολο αν κάποιος κοιτάξει λίγο πίσω και κάνει μια μικρή αναδρομή στην μέχρι τώρα πορεία κάποιων υποψηφίων (κοινωνική και επαγγελματική και για όσους έχουν ήδη δοκιμαστεί στο παρελθόν), αλλά ως συνήθως, έτσι και εδώ, ούτε μνήμη διαθέτουμε πλέον (αλήθεια πόσο εύκολα ξεχνάμε?)
Τα ΜΜΕ χαϊδεύουν αυτιά… πελάτες ντε…
Τα ΜΜΕ φιλοξενούν από την μεριά τους υποψήφιους στα παράθυρα και σε υποτιθέμενες αντιπαραθέσεις μεταξύ των υποψηφίων, πελάτες τους στην ουσία δηλαδή, σιγά να μην πάρουν θέση, σιγά να μην παρουσιάσουν την πραγματικότητα και τα προβλήματα, σιγά να μην στεναχωρήσουν τους πελάτες τους, σιγά να μην καταγγείλουν, σιγά να μην αποκαλύψουν τον ρόλο κάποιων εξ αυτών.
Γιατί και αύριο, μετά τις διαδικασίες κάποιοι θα παραμείνουν πελάτες τους με τον άλφα η βήτα τρόπο.
Πρέπει να κρατάνε και τα προσχήματα αλλά και τις ισορροπίες… μεταξύ τους εννοείτε.
Το αποχαυνωμένο κοινό θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, το αποχαυνωμένο κοινό μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες, θα έρθει αύριο για να εκφράσει μέσα από την ψήφο το υποτιθέμενο δικαίωμα του ….. και να ψηφίσει αυτούς που του έχουν υποδείξει μέσα από την πλύση εγκεφάλου που του γίνεται καθημερινά.
Και στην χειρότερη περίπτωση θα ξαναψηφίσει ίσως και πάλι τους ήδη δοκιμασμένους, τους ήδη φθαρμένους και διεφθαρμένους, όπου οι ίδιοι, πάλι μέσα από το συναίσθημα του φόβου για το διαφορετικό και καινοτόμο και σε συνδυασμό με την αυτοσυντήρηση και της έμμεσης συνοχής θα παραμείνει και πάλι στον ίδιο παρανομαστή, αν όχι στην οπισθοδρόμηση, βολεμένος πρόσκαιρα πίσω από ουτοπίες και υποσχέσεις του «λαμβάνει» και «βολεύει» της καθαρά ατομικιστικής του παρουσίας και μακριά από κάθε ιδέα της συλλογικότητας – αλληλεγγύης – παρόν και μέλλον - του «ΕΜΕΙΣ».
Καληνύχτα Ελλάδα….καληνύχτα Έλληνες.
Υπό εξαφάνιση το 1/5 της χλωρίδας και πανίδας
Το ζήτημα είναι επίκαιρο καθώς ήδη διεξάγεται στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας η σύνοδος κορυφής 200 χωρών, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με την ελπίδα ότι οι κυβερνήσεις αυτή τη φορά θα μπορέσουν να θέσουν έως το 2020 νέους ρεαλιστικούς και επιτεύξιμους στόχους για την προστασία των ειδών και των οικοσυστημάτων, που κινδυνεύουν από τις ανθρωπογενείς δραστηριότητες, την μόλυνση και την κλιματική αλλαγή.
Η νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Science”, σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό και το BBC, ανέλυσε δεδομένα από 25.000 είδη θηλαστικών, πουλιών, αμφίβιων, ερπετών και ψαριών και επαναξιολόγησε την κατάσταση των ειδών που περιλαμβάνονται στην «κόκκινη λίστα» της Διεθνούς Ένωσης για την Προστασία της Φύσης (IUCN). Η IUCN τόνισε ότι η Γη απειλείται με τον μαζικό αφανισμό στην ιστορία της, μετά τον πέμπτο που πριν από 65 εκατ. χρόνια εξαφάνισε τους δεινόσαυρους.... Οι επιστήμονες συμπέραναν ότι κατά μέσο όρο 50 είδη μετακινούνται πιο κοντά στην εξαφάνιση κάθε χρόνο, λόγω επέκτασης των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων (γεωργία, υλοτομία, κυνήγι-αλιεία κ.α.) που προκαλούν καταστροφή των φυσικών ενδιαιτημάτων των ζώων, αλλά και εξαιτίας του εξελικτικού ανταγωνισμού από άλλα είδη-επιδρομείς. Από την άλλη πάντως, η μελέτη διαπίστωσε ότι οι μέχρι τώρα προσπάθειες προστασίας αποδίδουν, καθώς 64 είδη έχουν βελτιώσει την κατάστασή τους.
Σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις, οι σοβαρότερες απώλειες από άποψη βιοποικιλότητας λαμβάνουν χώρα στη Νοτιοανατολική Ασία. Ανάμεσα στα είδη, τα αμφίβια αντιμετωπίζουν αναλογικά τον μεγαλύτερο κίνδυνο (41%) και τα πουλιά τον μικρότερο (13%). Ο επιφανής βιολόγος-οικολόγος του πανεπιστημίου Χάρβαρντ Εντουαρντ Ο.Γουίλσον έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου ότι «η ραχοκοκαλιά της βιοποικιλότητας υποσκάπτεται».
Μια ξεχωριστή μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό, συμπεραίνει ότι η παγκόσμια βιοποικιλότητα θα συνεχίσει να μειώνεται κατά τον τρέχοντα αιώνα, αλλά, με τις κατάλληλες πολιτικές, ο ρυθμός των απωλειών μπορεί να επιβραδυνθεί. Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας Πολ Λίντλεϊ του πανεπιστημίου Paris-Sud του Παρισιού, τυχόν απραξία θα συνεπάγεται καταστροφική απώλεια της βιοποικιλότητας.
Εξάλλου, στο πλαίσιο του Διεθνούς Έτους Βιοποικιλότητας που έχει κηρυχθεί το 2010, το περιοδικό “Philosophical Transactions of Royal Society” της Βασιλικής Εταιρίας επιστημών της Βρετανίας, αφιέρωσε ειδικό τεύχος με 16 επιστημονικά άρθρα στο ζήτημα. Όπως, μεταξύ άλλων, τονίζεται, οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμα πλήρη και σαφή εικόνα για τις απώλειες ειδών στη φύση και υποπτεύονται ότι η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη στην πραγματικότητα, ξεπερνώντας σε μέγεθος οτιδήποτε ανάλογο έχει προκύψει από την ιστορία των απολιθωμάτων του πλανήτη μας σχετικά με τους προηγούμενους μαζικούς αφανισμούς ειδών.
Σύνδεσμοι για τις πρωτότυπες επιστημονικές εργασίες (με συνδρομή) στις διευθύνσεις: http://www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/science.1194442 και
http://www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/science.1196624
Πηγή:ΑΠΕ
Η Ελλάδα της διαφθοράς.
Έτσι η χώρα μας κατέχει την 78η θέση με 3,5 βαθμούς, σε σύνολο 178 χωρών, ενώ βρίσκεται πλέον μόνη της στην τελευταία θέση στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27, καθώς η Ρουμανία και η Βουλγαρία πέτυχαν οριακά χειρότερες βαθμολογίες, αλλά συγκριτικά με τη χώρα μας καλύτερες. Ταυτόχρονα η Ελλάδα βρίσκεται πλέον κάτω και από την Τουρκία (4,4 βαθμοί), η οποία παραμένει βαθμολογικά σταθερή.
Η Ελλάδα από την 57η θέση που βρίσκονταν το 2008 με 4,7 βαθμούς, έπεσε το 2009 στην 71η θέση με 3,8 βαθμούς και στην 78η το 2010 με 3,5 βαθμούς.
Σύμφωνα με τον Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς 2010 τα τρία τέταρτα από το σύνολο των 178 χωρών, που εξετάστηκαν, βρίσκονται κάτω από τη βάση του πέντε στην κλίμακα διαφθοράς, η οποία κυμαίνεται από το μηδέν (όπου θεωρούνται άκρως διεφθαρμένες) έως το δέκα (όπου θεωρούνται ότι έχουν χαμηλά επίπεδα διαφθοράς)....Η Δανία, η Νέα Ζηλανδία και η Σιγκαπούρη μοιράζονται την πρώτη θέση με βαθμολογία 9,3, ενώ ασταθείς κυβερνήσεις, με παρελθόν συγκρούσεων, εξακολουθούν να βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης. Το Αφγανιστάν και η Μιανμάρ μοιράζονται την προτελευταία θέση με βαθμολογία 1,4, ενώ η Σομαλία, έρχεται τελευταία με βαθμολογία 1,1.
Οι πρωτογενείς έρευνες, στις οποίες βασίζεται ο δείκτης για τις επιμέρους χώρες, παραμένουν οι ίδιες, ενώ υπάρχει επαλήθευση των αποτελεσμάτων για πάνω από τις μισές έρευνες, έτσι ώστε να εντοπίζονται διαφοροποιήσεις στις αντιλήψεις. Με βάση αυτά τα κριτήρια, σκιαγραφείται βελτίωση συγκριτικά με τις βαθμολογίες του 2009, για το Μπουτάν, τη Χιλή, τον Ισημερινό, την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη Γκάμπια, την Αϊτή, τη Τζαμάικα, το Κουβέιτ και το Κατάρ. Ομοίως, επιδείνωση στη βαθμολογία εντοπίζεται στην Τσεχική Δημοκρατία, την Ελλάδα, την Ουγγαρία, την Ιταλία, τη Μαδαγασκάρη, τον Νίγηρα και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Δύο ωρολογιακές βόμβες στο μνημόνιο η νέα απειλή για την Ελλάδα.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να ακούγονται αδιάφορα για την Ελλάδα η οποία ταλανίζεται από τη δική της κρίση αλλά δυστυχώς όχι μόνο την αφορούν αλλά και είναι πιθανό να έχουν ήδη πυροδοτήσει μία ωρολογιακή βόμβα που βρίσκεται στην καρδιά των όρων του μνημονίου που έχει υπογράψει με το ΔΝΤ και τις χώρες τις ΕΕ, η οποία αν σκάσει απειλεί να την οδηγήσει σε πολύ πιο δύσκολη και δραματική κατάσταση από αυτή στην οποία βρίσκεται σήμερα.
Αυτό γιατί σύμφωνα με το μνημόνιο το δάνειο των 110 δις ευρώ για την Ελλάδα έχει εκδοθεί με κυμαινόμενο επιτόκιο, η βάση του οποίου είναι το 3μηνο euribor (δηλαδή το επιτόκιο με το οποίο οι τράπεζες δανείζονται μεταξύ τους στη διατραπεζική αγορά). Οι όροι της συμφωνίας Ελλάδας – δανειστών ορίζουν ότι στην τρέχουσα τιμή του κυμαινόμενου euribor προστίθεται ένα επιπλέον 3,00% συν 0,5% ως εφάπαξ χρέωση. Αυτό σημαίνει ότι το κόστος δανεισμού της Ελλάδας από το πακέτο στήριξης εξαρτάται από τις διακυμάνσεις του euribor και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ωρολογιακή βόμβα η οποία μπορεί να πάρει ‘πυρηνικές’ διαστάσεις στην περίπτωση που η πολιτική που υιοθετούν οι ΗΠΑ προκαλέσει εξαγωγή του πληθωρισμού στην Ευρώπη.
Όταν η Ελλάδα υπέγραψε το μνημόνιο στις 09 Μαΐου του 2010, το euribor κυμαινόταν στο 0,682%, ποσοστό που ήταν πολύ κοντά στο χαμηλότερο στην ιστορία. Σε εκείνη τη φάση Ευρώπη και ΗΠΑ ταλανίζονταν από αποπληθωριστικές πιέσεις γεγονός που έκανε τις Κεντρικές τους Τράπεζες να κρατούν τα επιτόκια τους σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα (η FED στο 0-0,25% και η ΕΚΤ στο 1%) πιέζοντας και τα διατραπεζικά επιτόκια και επομένως και το euribor εξαιρετικά χαμηλά.
Παρά τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια, ωστόσο και παρά τα πακέτα τόνωσης, τον χωρίς προηγούμενο υψηλό κρατικό δανεισμό αλλά και τα όποια άλλα μέτρα ελήφθησαν από την αμερικανική κυβέρνηση, ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ μειώθηκε από 2,00% το Μάιο κοντά στο 1,00% σήμερα. Αντίθετα, στο ίδιο διάστημα ο πληθωρισμός στην Ευρώπη αυξήθηκε από το 1,60% το Μάιο στο 1,80% σήμερα, με αποτέλεσμα το euribor να απογειωθεί από το 0,682% στο 1,037% κατακτώντας υψηλό 15αμήνου και κάνοντας το δανεισμό της Ελλάδας ακριβότερο.
Η δραματική πτώση του πληθωρισμού στις ΗΠΑ είναι που επιτρέπει στη FED να υιοθετήσει το πρόγραμμα ‘επαναπληθωρισμού’ της αμερικανικής οικονομίας γεμίζοντας την με νέο χρήμα. Στην προσδοκία και μόνο της υιοθέτησης αυτής της πολιτικής τα διεθνή χρηματιστήρια μετοχών έχουν καταγράψει ένα από τα μεγαλύτερα ράλι των τελευταίων μηνών, τα εμπορεύματα απογειώθηκαν με το χρυσό να κατακτά νέα ιστορικά ρεκόρ και τα αγροτικά εμπορεύματα να αυξάνουν την τιμή τους ακόμη και κατά 50% σε λίγους μήνες και το δολάριο βούλιαξε σε νέο χαμηλό έτους.
Αν το πείραμα πετύχει τότε η ρευστότητα στην παγκόσμια αγορά θα αυξηθεί και μέσω του χρηματιστηριακού και του τραπεζικού συστήματος θα αρχίσει να πολλαπλασιάζεται με το γνωστό τρόπο που έχουμε ζήσει σε πολλές άλλες περιπτώσεις, με τελευταία αυτήν του 2003-2007. Σε αυτήν την περίπτωση θα δημιουργηθεί, όντως, πληθωρισμός και το euribor θα μπορέσει να επιστρέψει στο 2%, ποσοστό το οποίο ήταν το ιστορικό χαμηλό του πριν την τρέχουσα κρίση. Τότε το κόστος του ελληνικού δανεισμού θα αυξηθεί από το 4,20% που ήταν το Μάιο του 2010 στο 5,5%. Σε αυτό το διάστημα, όμως, ο πληθωρισμός θα οδηγήσει και την ΕΚΤ, μοιραία, να προβεί σε αύξηση του βασικού της επιτοκίου αυξάνοντας την πιθανότητα για μία ανατροφοδότηση της ανόδου και του euribor κάνοντας τον ελληνικό δανεισμό ακόμη πιο ακριβό.
Την τελευταία φορά που η FED δοκίμασε ένα παρόμοιο πληθωριστικό πείραμα το euribor οδηγήθηκε από το 2% το 2003 στο 3,00% το 2006, στο 4,00% το 2007 και τελικά πάνω από το 5% στις αρχές του 2008. Δε χρειάζεται καν να επαναληφθεί αυτό το σενάριο προκειμένου η Ελλάδα να μη μπορεί να δανειστεί ούτε από το μηχανισμό στήριξης αλλά αρκεί μία αύξηση του euribor στο 2,50% με 3,00% στα επόμενα 2,5 χρόνια προκειμένου να συμβεί αυτό.
Δυστυχώς, ακόμη και αν η Ελλάδα καταφέρει να αποφύγει την πρώτη ωρολογιακή βόμβα, μετά την πάροδο των 2,5 χρόνων ενεργοποιείται άλλη μία που βρίσκεται κρυμμένη στο μνημόνιο η οποία θα απειλήσει να της δώσει και τη χαριστική βολή. Σύμφωνα με τους όρους του μνημονίου μετά την πάροδο τριών ετών από την έναρξη της ισχύς του τα ποσά που δε θα έχουν αποπληρωθεί από την ελληνική πλευρά θα χρεώνονται με +4,00% στην τρέχουσα, τότε, τιμή του euribor αντί για +3,00% στα πρώτα τρία χρόνια (δηλαδή μέχρι το Μάιο του 2013). Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν το euribor βρίσκεται στο 2,00% μετά τα μέσα του 2013, η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώνει περισσότερο από 6,00% επιτόκιο προκειμένου να αντλήσει δανεικά κεφάλαια. Και καθώς οι ‘αγορές’ θα γνωρίζουν ότι η Ελλάδα δε θα μπορεί να δανειστεί με επιτόκια χαμηλότερα του 6% ούτε καν από το μηχανισμό στήριξης, είναι πάρα πολύ δύσκολο να αναλάβουν να της δανείσουν αυτές φθηνότερα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο όρος που υπάρχει στο μνημόνιο για αύξηση του κόστους δανεισμού από το +3,00% στο +4,00% επί του euribor μετά την πάροδο τριών ετών από την υπογραφή του, αποτελεί μία σιωπηρή ομολογία τόσο του ΔΝΤ όσο και της ΕΚΤ και της ΕΕ ότι το τριετές πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα πετύχει και ότι είναι πιθανό να χρειαστεί επιμήκυνση του, κάτι το οποίο η ελληνική πλευρά έχει συνυπογράψει.
Μετά από όλα τα παραπάνω προστίθενται βαθμοί επιβεβαίωσης στο σενάριο που έχω υποστηρίξει σχετικά με το πραγματικό στόχο του μηχανισμού στήριξης, ο οποίος δε φαίνεται να είναι αμιγώς η στήριξη και η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας αλλά κυρίως και πρωταρχικώς η δημιουργία του νομικού εκείνου καθεστώτος μέσα από το οποίο θα αλλάξει το δίκαιο που ρυθμίζει το χρέος της Ελλάδας από το ελληνικό στο αγγλικό, θα μεταφερθεί από τις τράπεζες στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τα κράτη της ΕΕ και θα επιβαρυνθεί με εμπράγματες ασφάλειες επί της κρατικής ελληνικής περιουσίας ενώ μέχρι την υπογραφή του μνημονίου ήταν πλήρως απαλλαγμένο από αυτές. Σε αυτήν την περίπτωση αφού πρώτα ο μηχανισμός του μνημονίου θα έχει μετατρέψει πλήρως το ελληνικό χρέος σε αυτό που επιθυμούν οι δανειστές της, η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε μίας μορφής ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της, η οποία ποτέ δε θα ονομαστεί επίσημα ‘πτώχευση’ και θα παραμείνει σε μία κατάσταση παρατεταμένης οικονομικής αδυναμίας για πολλά χρόνια, με την επιστροφή της στην προ μνημονίου κατάσταση να μην υπολογίζεται πριν το 2020 και πιθανόν ούτε πριν το 2025.
Και έτσι γεννάται το ερώτημα αν η Ελλάδα γνωρίζει το μέλλον που της επιφυλάσσεται εξαιτίας όσων αποδέχτηκε και υπέγραψε στο μνημόνιο ή αν μέσα σε μία κατάσταση πανικού στο ζενίθ της κρίσης εξωθήθηκε σε ένα καταστροφικό λάθος. Και η ελπίδα που απομένει είναι οι Έλληνες ιθύνοντες να γνωρίζουν πολύ καλά τί κάνουν, να έχουν υπολογίσει όλα τα παραπάνω και άλλα σχετικά με το μηχανισμό στήριξης ρίσκα και να είναι, δικαίως, σίγουροι ότι η εξέλιξη θα είναι θετική και πολύ διαφορετική από αυτήν που μας δείχνουν τα στοιχεία που εξετάζουμε.
Και αν και όλοι θέλουμε να ελπίζουμε για το τελευταίο η αλήθεια είναι πως μέχρι στιγμής δεν έχουμε λάβει ούτε ένα ουσιαστικό στοιχείο που να δείχνει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Πάνος Παναγιώτου
χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής
διευθυντής GSTA/EKTA
info@sta-gr.com
sofokleous10.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
LinkWithin
